¶ §

Niemandsland

Het is wel even wennen
dat alles anders is
En dat terwijl ik
eigenlijk zo heel tevreden was

Maar stilstand holt me uit
En ik ben te jong
om genoegen te nemen
met een leven leiden dat ik ken

Ik woon nu in het niemandsland
tussen herinnering en toekomst
Ik kijk terug op voorbije jaren
en vooruit blikken durf ik pas sinds kort

Ik kijk om me heen
naar vrienden die dezelfde bleven
Ik hoor er bij
maar sta er ook een beetje buiten

Ik verheug me op straks,
verwonder me over toen
voordat ik de nieuwe koers koos
En ik wacht, ik wacht, ik wacht

Op ‘t moment dat we nieuw leven blazen
in dat leven dat al zo vol leven was
Op het moment dat alles zal veranderen
terwijl ik hoop dat het ook weer hetzelfde wordt

Ik rijd maar rond in niemandsland
Het is even wennen
dat je oud niet wil verliezen
en dat er ook nog zo veel nieuw te winnen valt ¶ §

AAAAAAAA-NUS!

Ik ga naar zwangerschapsyoga.
Ik heb van de kraamzorgorganisatie een pakket met folders over pufcursussen in mijn buurt gekregen maar daar word ik een beetje bang van. Er staan vaak foto’s bij van forse types met namen als Greetje, die hevig in de pufstand (opgezwollen hoofd, benen wijd, ogen dicht) zitten en van achter worden ondersteund door hun man die vermoedelijk Berend heet.
Ik ben misschien een beetje opstandig de laatste dagen maar ik verdom het me te bewegen in ruimtes met Greetjes en Berends. Er zijn grenzen.
Dat yoga lijkt me beter. Beetje bewegen, beetje soepel houden die spieren, dat werk. Ik had wel eens eerder een yogales gedaan en vond het best inspannend en fijn voor het lijf enzo.
Maar ja, dat was gewone yoga. En helaas, zoals alles wat leuk is, wordt het een stuk minder leuk als je er het woord zwangerschaps- voor zet. Een bh is een mooi geil ding, een zwangerschaps-bh libidokiller nummer één (Ik weiger ze! Ik weiger ze!), een jurkje is een fijn opwaaiend zomergeval, een zwangerschapsjurk een flinke tent met een beer er op geborduurd (Ik weiger ze! Ik weiger ze!) en yoga is een mooie bewegingsleer, maar zwangerschapsyoga... dat is een melaatsenclubje.

We worden geacht allemaal op ons matje in een kring te gaan zitten en te vertellen hoe lang we zwanger zijn. In eerste instantie denk ik dat de dames om me heen een stuk verder zijn dan ik, zo afgetobd zien ze er uit, maar we blijken in dezelfde tijdszone te zitten. En dat valt helemaal bepaald totaal niet mee, zo leer ik van de anderen.
Eentje heeft zo veel last van brandend maagzuur dat ze rechtop slaapt in bed. Een volgende heeft de avond voor de yoga een paar uur gestaan op een feestje en voelt zich geradbraakt. Zo spuugt de een na de ander haar klachten uit. Als de juf vraagt: “En Roos, hoe voel jij je?” weet ik niks te zeggen. “Eeeeh wel goed, maar zullen we niet eens wat doen?”.

Eindelijk, er komt beweging in. We rekken en strekken wat. Best ok, maar ik ben klaar voor het echte werk, want van de hele tijd me uitrekken of op mijn rug contact met mijn kindje maken word ik een beetje suf.
Gelukkig, er komt een Belangrijke Oefening aan, zo zegt de juf. We moeten onze bekkenbodemspieren trainen. Ach so. De bekkenbodemspieren. Ik informeer voorzichtig waar die zitten al heb ik wel een vermoeden. “Aan je onderkant,” glimlacht de juf.

Aan je onderkant. Ik had in een of ander zwangerschapsboekje ook al gezien dat de broedmaffia het de hele tijd heeft over “je onderkantje” die wel wat schade kan ondervinden van de bevalling.
Je onderkantje!? Je onderkantje! Wat is er in godsnaam mis met het woord kut?
Waarom zegt niemand kut?
Zeg het dan!
Toen dan!
KUUUUUUUUUUUUUUT!

Ik wil het uitschreeuwen maar ik houd me in en luister naar de yogamevrouw. We moeten in staat zijn om ons onderkantje aan te spannen en te ontspannen. En als we dat goed hebben geoefend kunnen we ook voelen dat er een verschil is tussen het aanspannen van je voor-onderkantje en je achter-onderkantje.
Je achter-onderkantje.
JE AAAAAAAAAAAAAAAAAANUUUUUUUUUUUUUUUS!

We gaan allemaal op onze hurken zitten want dat moet. “En span maar aan daar beneden” zalft de juf.
Ik kijk om me heen en zie intens gefocuste blikken die ergens in de verte turen. Ze doen wat de juf hen opdraagt.
Ik zit in een klein zaaltje vol bloedserieuze volwassen vrouwen die allemaal op hun hurken bezig zijn hun anus aan te spannen en niemand, niemand bedenkt dat dat best een beetje raar is.

Dit is wat er met zwangere vrouwen gebeurt. Ze klagen en puffen (het woord pufcursus krijgt opeens een heel andere lading), ze laten hun geslacht hun onderkantje noemen, ze spannen hun anus en ze gedragen zich als melaatsen die niet meer in staat zijn om plat op hun rug te slapen of een paar uurtjes te staan.

Ik voel me misplaatst. Hier hoor ik niet. Dit ben ik niet.
Ik verlang naar de warme armen van Greetje en Berend.

¶ §

Dikkie Dik

“Zo, wat heb jij grote borsten tegenwoordig!”
“Kun je je tenen nog zien, je lijkt Pamela Anderson wel.”
“Je bent flink gegroeid hè, de laatste weken.”
“Zeg, eet jij wel genoeg? Je hoort veel dikker te zijn.”
“Wat een lekker Dikkie Dik-buikje.”

Probeer je even voor te stellen dat je op een doodgewone dag al deze opmerkingen te horen krijgt. Hoe pissig zou je worden?
Precies. Nu haalt natuurlijk niemand het in zijn hoofd om tegen een gewoon mensch direct commentaar te leveren op zijn of haar figuur. Welnee, veel te gevoelig onderwerp. Je lichaam, dat ben jij, dus een opmerking over dat lichaam kan heel verkeerd vallen. Dat respecteren we met z’n allen.
Stiekem denk ik ook wel eens: "Zoooo, die heeft zich wel erg laten gaan op vakantie” of “Mijn god, wat een gratenpakhuis” of “Heeft die nou een boobjob gehad of is dit een hele goeie push-up-bh?”. Maar no way dat ik deze zinnen hardop uitspreek. Dat doe je niet, dat is gewoon niet lief.
Maar waarom is dan collectief afgesproken dat je tegen een zwangere vrouw wel alles mag zeggen???
Hallo! Ik woon in dit lichaam! Waarom vind iedereen het plotseling normaal om die behuizing te becommentariëren?
Tot een week of drie geleden zag je amper dat ik zwanger ben. Op zich was dat handig, er zat me niets in de weg. Maar de goegemeente dacht er het hare van. “Groeit ie wel?", “Waar zit die baby dan?”, “Drink je wel genoeg melk?”, “Sport je niet te veel?”, “Je hoeft nu toch niet op je lijn te letten, neem wat extra’s joh.”
De afgelopen weken heeft de baby zijn plekje meer voorin mijn buik gevonden en ben ik zichtbaarder zwanger. Fijn voor iedereen die zich zorgen maakte, zou je zeggen. Maar nee, nu klinkt het veelbetekenend: “Nououou, je kunt het nu wel errug goed zien hè.”. Ja, je kunt het zien. Natuurlijk kun je het zien. Ik ben 6 maanden zwanger, gek.
Nog even en dan komt de fase dat mensen me zullen aanraken. Zomaar plotseling een hand op mijn buik leggen. Lazer op, zeg. Ik ga toch ook niet in jouw schommelende bierpens zitten knijpen?
Het klinkt nu misschien alsof ik me heel druk maak om mijn veranderende lichaam. Dat is helemaal niet zo. Aan die borstpartij ben ik inmiddels aardig gewend, dat buikje past nog steeds in allerhande leuke jurkjes, ik sport, ik werk, ik voel me fit. Maar ik heb geen zin om het steeds over mijn figuur te hebben of er over na te denken. Ik ben meer dan een buik- en borstpartij op pootjes.
Bovendien zijn die opmerkingen zo zinloos. Alsof ik niet weet dat er een kind in mijn buik zit en dat dat iets met mijn lijf doet. Alsof ik daar de opmerkzaamheid van een ander voor nodig heb. Een vriend mij is meer dan twee meter en krijgt in de kroeg altijd maar dan ook altijd te horen: 'Zoooo, jij bent lang." Joh? Echt waar? Is hem werkelijk nooit opgevallen. Wat fijn dat u dat even meldt.
Ik waarschuw maar vast. Kutopmerkingen over mijn lijf pareer ik vanaf nu met kutopmerkingen over het lijf van de ander. Geloof me, ik heb er een hoop in mijn hoofd, die zwangerschapshormonen maken je ongelooflijk vilein. En wie mij zonder toestemming aanraakt, kan een hand van mij op een heel onwelgevoegelijke plaats verwachten.
Wat zeg ik? Een hand? Als die tieten zo door blijven groeien, kan ik ermee slaan, toevallig. Want manoman, ze zijn enooooooorm.
Ja, en ik ben lekker de enige die dat mag zeggen.

¶ §

Hoog bezoek op ons balkon

¶ §

Nee! Nee! Nee! Nou ja, oké, doe maar dan...

Dat ik geen nee kan zeggen, is hier gevoegelijk bekend.
Lange tijd dacht ik dat ik er vooral in werksituaties last van had. Chefs en hoofdredacteuren, mijn broodheren (ik mag het van Jan niet meer over de bazen van blaadjes hebben ), kunnen nogal overtuigend zijn. "Aaaaah, kom op, je kunt dat 5-paginaverhaal toch wel binnen een weekje leveren?" "Wanneer het af moet? Gisteren graag" "Kun je nog een bron zoeken die precies past in ons profiel? Dus niet te oud, niet te jong, moet openlijk praten over zijn privéleven, moet een interessant privéleven hebben en o ja moet ook een beetje leuk op de foto staan. Lukt dat?". Zelden zeg ik nee.

Buiten mijn werk ben ik wat stelliger. Althans dat probeer ik. Maar wie is er bestand tegen 5 paar reebruine ogen?
We liggen op het strand van Seminyak als F. wordt aangesproken door een kleine Balinees vrouwtje. Wil meneer een massage? F. vraagt wat het kost. 150.000 rupia. Wow, dat is wel heel weinig. Omgerekend een tientje. In de spa van het hotel betalen we het vijfvoudige.
F. gaat snel zijn portemonnaie halen en ik wandel naar de vrouw toe. Ik heb twee stappen gezet als een ander meisje op me af sprint. Wil ik een pedicure? Och ja, dat lijkt me wel wat, dus ik ga voor haar in het zand zitten. Voor ik het weet zit haar collega naast me. Zij kan mijn nagels lakken en er bloemetjes op schilderen. Aaaaaah? Wil ik dat niet, kijkt ze me smekend aan. Een derde aait over mijn schouder. Wil ik geen rugmassage in de tussentijd? Kom, ik zit er nu toch. Een vierde knippert eveneens met haar bambi-ogen en haalt uit een plastic tasje zelf geknoopte armbandjes tevoorschijn. "I give you good price!".
Ik doe mijn best en roep "Nee!". Ik wil alleen de pedicure. Maar ze aaien me zo lief door mijn haar. Eentje is al begonnen om mijn nek te kneden en doet dat best lekker. En die armbandjes, die zijn wel geinig voor mijn vriendinnen, toch?
Een uur later ben ik 50 dollar lichter, zijn mijn voeten helemaal gescrubd, mijn nek is knoopvrij, mijn teennagels zijn knalroze met bloemetjes, er staan eveneens bloemetjes op de nagels van mijn vingers geschidlerd en in mijn schoot ligt een stapel armbandjes en haarspelden.
F kijkt me beschaamd aan. Ook zijn voeten zijn babyzacht gemaakt, zijn vingernagels zijn gepolijst en de haren zijn uit zijn oren getrokken.
Slappelingen zijn we.
Maar ik ben intens dankbaar dat de dames me niet ook nog hebben aangeboden mijn schaamhaar te epileren, mijn navel te masseren, mijn anus te bleken of mijn tepels te piercen. Niet nee kunnen zeggen, het is levensgevaarlijk.

¶ §

Schaamteloze zelfpromotie (ja dat kan ook v.a. Bali)

Een maand of twee geleden mailden Jan D.., hoofdredacteur van HP/De Tijd, en ik met elkaar. Ik informeerde naar de verhalen waaraan hij behoefte had voor zijn blaadje.
Hij zocht een interviewer, gaf hij aan. Eentje die pittige vraag-antwoord interviews in elkaar kon draaien. Van die interviews die ooit een handelsmerk van HP waren, maar die in frequentie stevig waren afgenomen. Dat moest anders.
Wilde ik er over nadenken om zo’n interviewrubriek over te nemen?
Wilde ik daar over nadenken???
Woehahahaha! Ik vergat pardoes na te denken en slingerde meteen een mail vol hoofdletters en uitroeptekens het web op waarin ik aangaf dat ik het heel, heel, heel graag wilde doen.
Niet zo professioneel natuurlijk, want ik moest nog onderhandelen over de prijs...
Maar goed, D. Is de beroerdste niet, ik deed hem een voorstel en hij ging akkoord.
Deze week staat het eerste resultaat op de cover van HP: 51 vrijpostige vragen aan Hugo Borst.
Een gesprek waarin Borst zo nu en dan zijn tanden laat zien maar vooral ook heel eerlijk durft te zijn.
Het komende jaar verschijnt er iedere maand zo’n interview van me in het blad. Met wie zeg ik nog niet, maar ik heb een paar mooie namen weten te strikken. Allemaal grote persoonlijkheden, allemaal een goed verhaal, denk ik zo.
Benieuwd naar Borst? Ik ga geen tipje van de sluier oplichten (doet HP zelf al op de site), jullie kopen het blaadje maar.
Zouden meer mensen moeten doen.

¶ §

Ontspan je tand

Al in november besloten F. en ik dat we in mei op een mooie reis zouden gaan. Van de bestemming hadden we geen idee. Als het maar ver was, lekker luxe, als er maar iets te beleven viel en ook te chillen, dan was het goed.
Dus reizen we nu al ruim twee weken rond op Bali, elke twee of drie dagen zitten we in een ander hotel. We sliepen in een strandhuisje, in een kunstenaarsdorp, in een poolvilla met eigen zwembad, bovenop een berg. Om de paar dagen pakken we onze koffer weer in en roepen enthousiast: “Op naar een nieuw avontuur van R. en F.!”.
Het zal de gemiddelde vakantieganger vermoeiend in de oren klinken maar wij voelen ons onvermoeibaar. Wat daarbij helpt is de Balinese ontspanningsindustrie die enorm bloeit. Er zijn meer spa’s dan supermarkten (die zijn er überhaupt niet) en je kunt er van alles laten doen: van Balinese massage tot chocoladescrub tot bloemenbad tot Six Hand Massage (enorme aanrader! Wie wil er niet op een zacht bed verwend worden door drie vrouwen met krachtige handjes?). F. en ik doen en ondergaan alles. Balinezen zijn de meesters van de geestelijke en lichamelijke verzorging. En hoe leger ons hoofd wordt, hoe lekkerder we het vinden.

We zitten na een dag of 10 in een zen-hotel in het binnenland alwaar ze een Balance Walk aanbieden, aan het einde van de middag. We hebben geen idee wat het is, maar hé, een beetje geestelijke balans is nooit weg, dus hup, daar staan R. en F. weer.
Een Balinese jongeman met diepbruine ogen staat ons op te wachten. Hij geeft ons een fles water en mompelt zachtjes dat we naar het strand gaan. De zon is inmiddels bijna onder, de blauwachtige schemer begint, mijn voeten boren zich in het zwarte vulkanische zand. Kon slechter.
Na een paar honderd meter lopen maant de jongen ons stil te blijven staan en begint met minuscule precisie een aantal yogamatjes op het strand neer te leggen. Iedere kreukel wordt gladgestreken, de handdoekjes er bovenop liggen exact evenwijdig aan elkaar, hier is een uitgebalanceerde perfectionist aan het werk. Hij wijst naar de matjes, waar we heel voorzichtig op gaan liggen. De jongen dekt ons toe met een lakentje en doet ons de ogen sluiten.
Mmmm, dit is dus het Balance-gedeelte. Ik hoor het ruizen van de zee, ik luister naar de vogelgeluiden, ik zak langzaam weg in een zwijmelend half bewustzijn...

Als plotseling de jongen met een keiharde stem roept: “NOW RELAK THE BODY!”
‘Jezus!’ schrik ik op. Ik moet moeite doen om plat te blijven liggen. ‘Het lijkt wel een kampbewaarder!' gaat er door mijn hoofd. 'En hij kan de X niet zeggen. Nou ja, de Balinese uitspraak is soms een beetje, eeeeh, anders. Geeft niet. Gewoon lekker ontspannen nou.’
“RELAK YOUR RIGHT AAAAAARM,” brult de jongen boven mijn hoofd.
‘Godskolere!' krijg ik weer een hartverlamming. 'Poeh hé, m’n hart zit in mijn keel. Weinig relaxed moet ik zeggen. Nou, ok, ok, ontspan je rechterarm, moet kunnen. Ontspannnnn, ontspannnnnnn, ontspannnnnnnn....”
“NOOOOOOOOOW RELAK YOUR RIGHT LEEEEEEEG!”.
‘O kut, F. schiet in de lach. F., niet doen, anders hou ik het niet meer en we moeten ontspannen. Die jongen doet zo z’n best!’.
“RELAK YOUR NECK!”.
‘Hihi, dat rijmt, relak your neck. Wel lastig trouwens als die gozer zo in mijn oor blijft brullen. Zou dat zo horen? Roos, hou op met in je hoofd zitten, je moet ontspannen.... Je weet: dat gaat zo maar niet, je moet het met aandacht doen, Mindfullness weet je wel weet je niet, kom op, aandacht naar je nek, je nek is helemaal ontspan...”
“NOW RELAK YOUR TOOOOOOOTH.”
‘Ontspan je tand. Ontspan je tand. Ontspan je tand? Wat kan ik nou ontspannen aan mijn tand? Mijn tong ok, maar mijn tand? O wacht, hij bedoelt natuurlijk toe. Ok, ok, ontspan je tenen. Pfffft.... jaja, geen spanning meer, pffffft... ohmmmmmmm.’
“NOOOOOOW RELAK YOUR UNCLE!”
‘Ontspan je oom? Ja zeg hallo pipo, ontspan je eigen oom. What the fuck?’
“YOUR UNCLE IS IN COMPLEEEEETE RELAXION. NOW YOUR LEFT UNCLE!”
‘Oooooh, de schat bedoelt enkel. Duh natuurlijk! Enkel! Zeg, maar is het met zo’n meditatie niet juist de bedoeling dat je níet nadenkt? Ik vind dit hard werken, hoor.”
“NOW OPEN YOUR EYES. LOOK AT THE SKI...”
‘Hij moet de lucht bedoelen. Toch? Dat zal toch wel? Ik blijf gewoon naar boven staren alsof ik het heel normaal vind allemaal. De ski, ski. O god, niet naar F. kijken, niet naar F. kijken, ik heb kramp in mijn buik maar ik wil niet de slappe lach krijgen, niet naar F....”
“LOOK AT THE SKI. AND THEN LOOK AT THE SEA. YOU READY NOW, YOU HAVE COMPLETE RELAXION!!”.

Ik houd het vol. Met een ijzeren glimlach sta ik op van mijn matje, maak een diepe buiging voor de jongen en negeer het feit dat de enige manier om mijn lachen in te kunnen houden is dat ik iedere vezel in mijn lichaam aanspan.
Ze hebben gelijk. Balinezen zijn meesters in de geestelijke ontspanning. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik twintig minuten totaal in het moment was. Totaal in een verwarrend moment dat wel. Maar toch, geen zorgen over gisteren noch over morgen. Er was alleen maar nu. En mijn tanden? Die zijn nog nooit zo ontspannen geweest.

¶ §

Voor de goede verstaander

Heeft u hem?
Nee?
Ok, nog een tipje van de sluier dan: wat dacht je hier van?
Nog niet? Echt niet? Nou ja, een laatste hint dan...
Meer hoef ik niet te zeggen, toch?
Nu nog even kiezen welk deuntje ik de rest van de dag in mijn hoofd ga houden. Pomtiedom!

¶ §

Verwarring

Met zo'n naam mag je ook niet uitsterven.
Hiep hiep hoera voor het kaasjeskruiddikkopje!
(al hoewel ik eerst dacht dat dit een nieuwe benaming voor smegma was. Maar dat ligt volledig aan mij)

¶ §

Heel Erg

Ach jee, ik heb Rob Wijnberg pissig gemaakt.
Rob wie? Rob Wijnberg. Journalist van NRC Next en volgens eigen omschrijving op zijn website auteur van “Boeiuh!, een strijdbaar pamflet ter verdediging van zijn generatie en In dubio, een prikkelend betoog over de vrijheid van meningsuiting.’

En, dat staat dan weer niet op die website, een fel tegenstander van positieve stukkies. Of in elk geval van blije verhalen over zonnige lentestralen, lammetjes in de wei en pluspunten van de crisis. Want wist u het al? De crisis is Heel Erg! Er worden mensen ontslagen! Daar doe je niet vrolijk over!

Natuurlijk wist ik dat toen ik voor HP die lijst met pluspunten van het huidige economisch drama opsomde. Ik heb nog even overwogen of ik er een inleidinkje bij moest schrijven, waarin ik aangaf dat het uiteraard oprecht heel klote is als mensen nu hun baan verliezen en hun hypotheek niet meer kunnen betalen, dat ik meeleef met de medewerkers van Kroymans, dat ik vrienden die bij Icesave spaarden heb moeten troosten en dat ook ik zelf last heb van de gevolgen omdat opdrachtgevers steeds huiveriger worden om freelancers in te huren.

Dat had ik allemaal op kunnen tikken maar het leek me niet nodig. Dat het verschrikkelijk erg is, weten we nu wel. Ik had zin in een ander geluid. Iets frissers, ja, desnoods lenteachtig, niet bloedserieus, maar een beetje tongue in cheek.
Niet iedereen vat dat. Wellicht was een waarschuwing bovenaan het verhaal op zijn plaats geweest. “Pas op! Dit artikel kan ironische elementen bevatten!”.
Maar dat leek me allemaal wat al te zeer voor de hand liggen.
Ik hoefde toch niet uit te leggen dat ironie een aardig stijlmiddel is dat de boel een beetje relativeert? En dat we die relativering wel kunnen gebruiken? Juíst nu.
Kom op, Rob, dat moet je begrijpen.
Want een idioot, dat ben je volgens mij niet.

¶ §

Fuck de crisis!

Het droefsnoetje van Wouter Bos
De mea culpa’s van de bankiers
De ‘Ich habe es nicht gewusst’ van de bankiers
De kakelvrouwen op tv die zuur bezuinigen
Door hun theezakje 18 keer te gebruiken
(“Er komt echt nog heel veel uit hoor!”
en dat met zo’n West-Fries Sonja Bakker-accent)
Uitdrukkingen als: “Een stapje terug doen”
Stappen terug ja, rechtstreeks de jaren 30 in

Ik was het onlangs zo zat, dat treurige gelul over de crisis. Er moesten ook positieve kanten aan zitten. Wat heet! Ik kwam er zelfs op 43. Die heb ik in de HP/De Tijd van deze week eens allemaal op een rijtje gezet.

Een kleine greep:

-De omzet van botox, Amerika’s grootste beautyproduct loopt sterk terug. Vrouwen passen op de kleintjes en snijden in hun beautybudget. Marktanalisten verwachten dat de omzet van botox met maar liefst 25 procent zal gaan dalen. Dat betekent dat we straks minder omgeven zullen zijn door strakgetrokken Nicole Kidman-hoofden die geen enkele emotie kunnen laten zien.

-De dagen van de lapzwans zijn voorbij. Die collega die niets uitvoerde en patiencend achter zijn computer zat, moet zich plotseling, bang als hij is voor de aankomende reorganisatie, een slag in de rondte werken. De andere collega’s merken opeens dat ze tijd over hebben. Er is gewoon een hele fte bij gekomen.

-Deze hele crisis levert legio geweldige verhalen op die allemaal het scenario kunnen zijn van een boek, film of toneelstuk. Wat te denken van ‘Het ongelijk van Alan Greenspan’ of ‘Bernard Madoff, de musical’?

-“Goedenavond, mevrouw Schlikker? Ik ben Janine van marketingbureau Mediafactsandmarketingideas.com en ik wil u graag een paar vraagjes stellen over de laatste Cup-a-Soup-variant met gegrilde pastinaak, truffel en lente-uitjes. Heeft u even?”. In tijden van crisis wordt binnen bedrijven vaak het eerst gesneden in het marketingbudget. Logischerwijs zou dat moeten betekenen dat er ook minder aan telemarketing gedaan zal worden. Toch? Alsjeblieft?

Nou ja, ik kan nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet. Koop lekker de HP zou ik zeggen en laaf je aan positief nieuws deze zonnige paasdagen.

¶ §

Nieuwe knoppen aan de bomen

Lieve Liv,

Misschien is het gek je een brief te schrijven,
omdat ik al zo veel aan je denk.
Toen je net geboren was elke minuut
en ook de maanden erna was je er heel vaak,
daar op je veilige plekje in mijn hoofd.
Soms vond ik dat lastig, want weet je,
verdriet laat zich moeilijk mengen met het leven van alledag.
Maar ik heb geleerd dat ik je toe moest laten,
want hoe harder ik probeerde het bloeden te stelpen,
hoe meer het overal doorheen sijpelde.
Dus laat ik nog wel eens een traan
of twee, want tranen komen nooit alleen.
En dan voel ik je zo dicht bij me.

Je bent eigenlijk altijd dicht bij me.
Je bent sinds je ter wereld kwam,
nooit meer weg geweest.
Ik kan me niet voorstellen
dat je er ooit niet was,
dat jouw papa en ik ooit zonder jouw geschiedenis waren.
Misschien moet je een beetje lachen
om al dat verdriet dat we om je hebben.
Jij immers zit op dat fijne plekje in ons hoofd.
Jij hebt nooit buiten mij geleefd.
Jij hebt geen idee wat je mist.

Maar je vader en ik weten wel wat je mist.
En dus sloegen we de adviezen
van de aardige ziekenhuispsycholoog
zomaar in de wind.
“Kom een paar maanden rustig bij,” zei ze
“Probeer pas over een tijdje weer zwanger te worden,
het is nu geestelijk te belastend.”
Maar hoe belastend kan leven maken nou zijn?

Vanmiddag lag ik in dezelfde echokamer
als in november toen de echo
van het net gevoerde slechtnieuwsgesprek
nog nagalmde tegen de witte ziekenhuiswanden.
Ik had toen ik vandaag daar binnenkwam een brok in mijn keel
vanwege jou natuurlijk, vanwege alles daar.
Even later had ik een brok in mijn keel
vanwege je broertje of zusje.

Lieve dochter,
ik schrijf je want ik wil je laten weten
dat jouw huisje van vorig jaar
13 weken geleden een nieuwe bewoner heeft gekregen.
Vanmiddag zagen papa en ik
op dat rare ons overbekende zwart-wit-scherm
een baby’tje dat nu al groter is dan jij ooit was.
Na weken lang misselijkmakend onzeker te zijn geweest
en ook misselijkmakend misselijk trouwens
durf ik het sinds een uurtje eindelijk echt te geloven:
we hebben een nieuwe kans gekregen.

Toen we in november het ziekenhuis verlieten
konden we ons niet voorstellen
dat de bomen ooit weer knoppen zouden krijgen.
En moet je nou eens zien!
Knoppen, krokussen, alles buiten ademt nieuw leven,
en alles in mij ook.

Ik vind het eng om de wereld het nieuws te vertellen.
Wat als er iets mis gaat? Wat als dit ook niet zo mag zijn?
Daarom schrijf ik het eerst aan jou.
En vooral ook omdat je moet weten
dat jij altijd ons eerste kindje blijft.
We willen je niet vervangen of vergeten,
we willen alleen zo graag leven geven.
Leef jij met ons mee?

Liefs,
Mama