http://www.rozig.com/index.php Een nieuwe pivothosting weblog nl schlikje@rozig.com Copyright 2010 Pivot Pivot - 1.40.4: 'Dreadwind' Tue, 31 Aug 2010 10:31:33 +0200 60 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=884 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=884#comm
Een jaar of tien geleden keek ik niet vreemd op als een rechtshandige kennis in het café zijn biertje plotsklaps heel klompig met zijn linkerhand naar zijn mond probeerde te brengen. Muisarm. Of als een collega in een sjiek restaurant me vroeg of ik haar biefstuk even wilde snijden. En wellicht ook in kleine hapjes aan haar voeren. Muisarm. Of als een vriend in een dronken bui bekende dat ie tegenwoordig met zijn andere dan gebruikelijke hand masturbeerde. “T is net alsof je vreemd gaat”. Maar ja, hij moest wel. Muisarm.

Waar zijn al die muisarmen in godsnaam gebleven? Héél soms hoor je er nog iemand over mompelen. Maar meestal zijn dit vrouwen van eind veertig die ook glutenintolerant zijn, hypersensitief, bultjes krijgen van zendmaststraling en niet tegen geluid, licht of kleur kunnen. (En voor ik nou weer de hele hypersensitieve glutenintolerante zendmastbevreesde geluidlichtkleurallergische gemeenschap over me heen krijg, zeg ik alvast: sorry. Het valt allemaal niet mee voor jullie. Ik begrijp het, ik begrijp het. Ik stel alleen maar vast dat jullie óók degenen zijn met hun muisarm in een mitella. En een nekkraag.).

De rest van Nederland kan zich amper nog herinneren wat een muisarm was. De gelmatjes liggen te verkroepoeken in de kast, de voetenbankjes doen tegenwoordig dienst als slaapplaats voor de poes, de Arbomannetjes zijn gewoon weer stadswacht geworden en die sneltoetsfuncties? Die konden we sowieso niet onthouden.
De muisarm vertoont opvallende gelijkenissen met Vanilla Ice. Ooit was ie wereldberoemd. Nu hoor je er nooit meer iets van.
Wat een buitengewoon geruststellende gedachte.

(En oké oké, omdat ik weet dat jullie het nu toch in je hoofd hebben, zingen we nog even met z'n allen mee. For old times sake: Ice Ice Babyyyyy! ]]> 884@http://rozig.com/pivot/ default Tue, 31 Aug 2010 10:29:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=883 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=883#comm Mijn vader is vandaag jarig en om dat te vieren wilde hij graag met ons bootje naar La Rive varen om daar een vijfgangendiner te verorberen. Met ons. Nu zijn wij de beroerdsten niet, dus regelden we een oppas, hingen ballonnen aan de Lummelboot, sloegen Prosecco in en gingen mee.
Eenmaal aan tafel waren we de druktsten in het restaurant, er waren vijf gangen, er was een wijnarrangement, er was een sommelier met mascara op (“Neeeeeeeee!” “Ja echt!” “Kijk maar bij de volgende gang” “Komt er nog een gang dan?” “Neeee!” “Jaaaaa!”), er waren veel anekdotes en grapjes en aan het eind van de avond was er nog enige melancholie.
“Pfffft, morgen ben ik 62” verzuchtte mijn vader. “Het gaat zo hard. Die vergankelijkheid, daar kan ik best wel eens treurig van worden.”
We knikten. En we zeiden dat als ie 102 werd, hij toch maar mooi nog 40 jaar te gaan had. “Maar het gaat zo ontzettend hard.”
Een uur later keken F. en ik vanaf ons bootje naar boven. Twee mensen hingen gillend en zwaaiend uit het hoogste middelste raam van het Amstel Hotel. En maakten zo een groot fuck you-gebaar naar de vergankelijkheid.
Zelden was ik trotser op ze. Het is een gave om je leven te kunnen blijven vieren, realiseerde ik me. De ballonnen wiegden instemmend knikkend boven het water met ons mee.

]]> 883@http://rozig.com/pivot/ default Sun, 15 Aug 2010 13:32:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=882 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=882#comm Ik was ervan overtuigd dat dit mijn zoons eerste woordje zou zijn.
Ik weet dat Carglass-bashing nogal populair was de afgelopen week, maar dat is niet de reden dat ik dit schrijf. Ik wist het echt zeker: als Miró zou praten zou hij het hebben over dat harsspul. Zijn eerste zinnetje zou vervolgens zijn: “Heeft u een sterretje in uw voorruit?”. Of “Heeft u een sterretje achter uw voorhuid?” want dat maakt zijn moeder er altijd van.
In de maanden nadat Miró geboren was, keek ik nogal veel tv. Je moet wat, met zo’n baby aan je tiet. En ze kunnen nu zeuren over al die ongewenste aandacht wat ze willen, maar Carglass was het afgelopen jaar echt over- en oververtegenwoordigd in de reclameblokken.
Paul van Carglass, hij was niet meer weg te denken. Sterker nog: hij hoorde erbij, bij die hele kraamtijd. Een dag zonder Paul, was een dag niet gelachen, was een dag niet geleefd. Later kreeg Paul ook collega’s. Allemaal van die aardige, houterige knullen, die behulpzaam met hun harssetje het land afreisden om iedereen met een sterretje uit de brand te helpen.
Hun melodietje staat geëtst in mijn hoofd. Du moment dat mijn nagelschaartje breekt, ik de snoer van mijn föhn stuktrek, een wijnglas in duizend splinters op de grond uiteen spat, beginnen we te zingen. “Carglass repareert! Carglass vervangt!”. En dan na het opruimen even nonchalant met je hand heen en weer gaan ten teken dat je goede klant niet hoeft te betalen omdat ie verzekerd is tegen ruitschade.
H2X2-hars.
Ruitschade.
Voorruit.
Voorhuid.
Eén van die vier had gemakkelijk het eerste uit te spreken woordje van mijn zoon kunnen zijn. Ik had er niet van opgekeken.
Twee dagen geleden was het eindelijk zo ver. Hij trok een beetje gek met zijn mondje, tuurde peinzend in de verte, richtte zijn koppie naar me op en zei het...
“Mammmmma.”
Sorry Paul.

]]> 882@http://rozig.com/pivot/ default Sat, 14 Aug 2010 14:23:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=881 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=881#comm Eeeeeeh. Jij ook...
Vroeger stond er onder een mailtje doorgaans gewoon: “Vriendelijke groet”. Verder niets. Dat werkte prima volgens mij, maar de laatste tijd krijg ik steeds vaker berichten met een bijzondere afscheidsgroet.
Het begon met “Hartelijks”. Vond ik best oké. Het stond wat aardiger dan dat iets te formele ‘Vriendelijke groet’ of dat malle ‘Hoogachtend’ waardoor ik me altijd een beetje Freule Van Bos tot Dal tot Henegouwen En Weer Terug voelde.
Maar ‘Hartelijks’ is voor veel mensen niet meer genoeg. Nee, er moeten prachtige afscheidswensen in mailtjes verwoord worden, ook in de zakelijke.
Gortdroge consultants die hun mail standaard afsluiten met ‘Carpe Diem!’. Voorlichters die onderaan een volstrekt niet boeiende afspraakbevestiging opeens schrijven: ‘En ik wens jou en de jouwen een heerlijk weekend toe!’.
Het is allemaal vast aardig bedoeld, maar ik word er een beetje ongemakkelijk van. Het is alsof je voor het eerst je nieuwe buurman ontmoet en hij, terwijl jij hem keurig een hand wil geven, je plotsklaps omhelst en drie ferme klapzoenen geeft. Reuze sympathiek maar vooral ook heel erg te veel.

“Een ongelofelijk fijne dag gewenst!”
Eeeeeeh. Jij ook... Veel verder kom ik in een reply op zo’n mail niet.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ook ik mijn mails niet meer afsluit met een standaard vriendelijke groet. Vaak schrijf ik ‘Groet!’ of ‘Dag!’. Schijnen sommige mensen bloedirritant te vinden en daar hebben ze gelijk in. Maar het is in ieder geval lekker kort en aangezien ik best een uitroeperig type ben, vind ik dat het mag.
En toch voel ik me altijd ietwat tekort schieten als ik op de blije toewensingen als “Geniet geniet geniet met jou en de jouwen vandaag!” domweg antwoord met “Groet!”.
Daarom meld ik nu voor eens en voor altijd dat ik daar eigenlijk mee bedoel: “Ik wens jou en iedereen echt ja werkelijk iedereen van wie je houdt, ooit gehouden hebt en houden gaat, een heerlijk fantastisch fortuinlijk leven toe inclusief veel gelach, nog meer seks, spetterend orgasmes, copieuze maaltijden, drinkgelagen, kinderen, of geen kinderen als je ze niet wilt, voldoening in je werk, goede gesprekken, dom gelul, flauwe grapjes, verre reizen, een gezond en fantastisch afgetraind lichaam, eindeloze regenbogen en ieder jaar een vette financiële bonus toe.”
Dag!

]]> 881@http://rozig.com/pivot/ default Fri, 13 Aug 2010 10:40:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=880 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=880#comm Als je een kind krijgt, doen die drie dingen intrede in je leven. Zeggen ze.
En het is een regelrechte, schandalige, grove leugen.

Rust? Mijn reet. Een dag die bestaat uit:

ochtendpapje- doekje- nee niet de tv van de muur trekken- poep- naar de creche- naar kantoor- 12 telefonische interviews en 2 irl gesprekken- stukkies uitwerken- voorlichters lastigvallen- lastiggevallen worden door voorlichters- laatste correcties doorvoeren- facturen tikken want anders word je nooit betaald- nog één telefoontje wagen aan iedereen die niet te bereiken was- computer nu toch echt uit- sporten- naar huis- AH- doe maar wat makkelijks- nee je mag echt de tv niet van de muur trekken- wijntje- nog een wijntje- Dikkertje dap zingen- broccoli pureren- poep- wat doet ie nou in de kattenbak- nee nee nee die krant moet ik nog lezen, niet opeten alsjeblieft- welteruuuuusten schatje ga maar lekker dromen- pfffft hehe- wijntje- morgen stoppen we echt met drinken- hoe was jouw dag eigenlijk- bed

nou ja, zo’n alledaagse dag dus, die noem ik niet rustig. En reinheid? Woehaha. Vraag dat maar aan mijn schoonmoeder.
Alleen die regelmaat, ja, die zit er wel in. Ik denk namelijk iedere avond als ik mijn hoofd op mijn kussen leg aan hetzelfde.
Aan alles wat ik die dag niet heb gedaan. En wat ik toch echt meer zou moeten doen. Omdat ik daar altijd zo gelukkig van werd.
Van blogjes schrijven bijvoorbeeld. En van lezen. Echte boeken. En van fotoplakboeken maken. En van mijn teennagels lakken. En daar ook weer schilderijtjes van maken.
Iedere avond maal ik en neem ik me voor: vanaf morgen ga ik het anders doen. Morgen móet ik echt tijd vinden voor al het bovenstaande.
Je begrijpt, dat lukt nooit. Want wat ik leuk vind is een moeten geworden. Een agendapunt. Daar is natuurlijk niets aan. En dus denk ik de volgende avond in bed precies hetzelfde. Morgen...
Maar vanaf vandaag is alles anders. Ik moet niks. En juist daardoor kan ik alles.

]]> 880@http://rozig.com/pivot/ default Wed, 11 Aug 2010 13:34:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=879 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=879#comm Het is 80 graden en mijn haar hangt nat druipend op mijn rug. Mijn ledematen voelen zwaar, mijn oogleden ook, ik laat mijn kopje hangen, tot ik tussen mijn oogharen door kijk en ze zie.
Plop! Plop!
Rechtop. Terwijl hun eigenaresse toch echt op haar rug ligt en de zwaartekracht probeert uit te dagen.
Het heeft geen zin.
Plop! Plop! doet haar cup dubbel D.
Ik lig in de sauna, al een paar uur hop ik van bubbelbad naar zweethut naar druipgrot. Oké, dat laatste niet, maar het klinkt zo leuk. En op een complex waar ze sauna’s hebben met lichttherapie, met muziekruimtes, zoutbaden en waar op bordjes enthousiast aangekondigd staat dat er om 4 uur een opgieting is (“Wat doet je vader?” “O die is opgieter in de sauna.”) had met gemak een druipgrot nagebouwd kunnen worden.
Ik ontspan er altijd erg van, zo’n saunabaddertoestand. Niet alleen vanwege warm water, zweet en bubbelbaden, maar vooral van in je nakie. Niet dat ik nou een naturist ben, ik voel me ook prima in een jurkje en op hakken, dank u, maar de entertainmentwaarde is zo hoog.
Ik doe altijd enorm alsof het niet zo is, maar stiekem ben ik een enorme saunagluurder. Gek genoeg interesseert het bloot van de mensen die ik ken me nauwelijks. Natuurlijk, ik mag graag naar de billen van mijn echtgenoot kijken, maar in zo’n saunasetting is hij gewoon F in zijn blote kont, klaar. Hetzelfde heb ik met vriendinnen, dat zijn dan gewoon mijn vriendinnen zonder kleren, niets bijzonders aan.
Maar zoals ik met veel genoegen vreemden afluister op een terras, bespioneer ik ook graag onbekenden in hun blootje. En het meest ontspannende is blote onbekenden afluisteren.
De zwaarlijvige dame die, terwijl haar borsten gemoedelijk drijven op de bubbels in het bad, in plat Amsterdams tegen haar vriendin zegt: “Die haartjes daar ken je ook weglaseren, hoor.” De man in zijn blote lus die weigert onder de koude douche te gaan staan. “Nee joh, ben een beetje verkouden.” Yeah right. En het meisje met maatje 34 en de fier rechtop staande dubbel D dat tegen haar vriendin bij hoog en laag beweert dat ze echt heus puur natuur zijn.
Ik knap er enorm van op. Want hoe hard er ook gelogen wordt, veel naakter wordt de waarheid niet.

]]> 879@http://rozig.com/pivot/ default Tue, 20 Jul 2010 11:27:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=878 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=878#comm Altijd al gedaan.
Ik voel me ook nogal snel ergens thuis.
Leg een kussen neer op een Afrikaanse berg, op een Japanse kokosmat, in een boerenbedstee in Drente en tegen de tijd dat ik mijn hoofd er op vlei, is de plek van mij.
Maar de afgelopen dagen was ik in Las Vegas. En of het nou kwam door de lange reis, het feit dat ik alleen was, dat ik maar een paar dagen had en moest werken, ik weet het niet, maar ik bleef een buitenstaander.
Een buitenstaander met voortdurend de slappe lach. Om het Venitian-hotel waar een heuse slotgracht was gebouwd waar gondels in dobberden. Om de blvd waar reclames om striptenten om mijn aandacht vochten samen met een replica van de Eiffeltoren en posters van Siegfried en Roy (Siegfried en Roy!). Om de nagebouwde Romeinse standbeelden die ze, ik zweer het je, stuk voor stuk getrakteerd hadden op twee keer zulke grote tieten als het origineel. Om de dikkerds die zich per invalidenkarretje van gokmachine naar gokmachine lieten vervoeren en wiens enige lichaamsbeweging bestond uit het indrukken van het knopje dat de zoveelste dollar deed verdwijnen in het niets.
Ik heb gewerkt en geïnterviewd maar ook vrij veel gedwaald. Op mijn afgetrapte slippertjes schuimde ik de straten af, wandelde ik van casino naar casino, bekeek ik de vrouwen die allemaal welgemanicuurd, gepedicuurd, gehaarstijld, gebronsd en volstrekt leeftijdsloos waren. Ik voelde me als de Englishman in New York, of als Scarlett Johansson in Lost in Translation. Dat waar ik om moest lachen, werd hier als bloedserieus beschouwd (“Sorry," (proest) "maar bent u daadwerkelijk een gids die mensen rondleidt rond een nagebouwde Trevifontein??” “Ja? Wat is daar gek aan?”) en werd een beetje verdrietig bij wat hier als het toppunt van vermaak werd gezien (“HIER KUNT U 24 UUR PER DAG GOKKEN! 24 UUR!").
Maar toen opeens zag ik hem.
Zo goud en zo fout dat Elvis himself hem waarschijnlijk geweldig zou hebben gevonden.
Ik kocht hem. En vanaf toen was ik thuis.
Een dag daarna vertrok ik, want ik had vandaag een belangrijke afspraak, evenals de rest van Nederland.
Maar vanavond zal ik de wedstrijd zien, met mijn eigenste Vegas-pornobril op mijn neus. En met mijn oranje toeter om. Zoals gezegd: ik pas me beangstigend makkelijk aan.

]]> 878@http://rozig.com/pivot/ default Sun, 11 Jul 2010 13:22:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=877 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=877#comm Met een volgetatoeerde arm
Een lekkere roedel kindjes
Volle lippen
En ook anderszins een grote bek
Lang loshangend haar
En een zwart jurkje waar vrolijk de hele tijd een tiet uitpiept
Je maakt muziek met raggende gitaren
heb een stem die menig Vuvuzela met gemak overstemt
en bent niet te beroerd om van de daken te schreeuwen
dat je nobody’s wife bent en lost in this world.
Dan is het misschien verstandig om niet al te secuur naar je publiek te kijken...

Vraagje: waarom zijn bezoekers van popconcerten altijd zo lelijk???
Ik ben zoals bekend een groot fan van Bruce Springsteen, maar altijd als ik naar een concert ga, zinkt de moed me bij binnenkomst van de poptempel al in de schoenen. Mannen met matjes, applicaties op hun spijkergilet geborduurd, bierbuiken die er onder vandaan piepen. Oef.
Toen ik gisteren bij Anouk stond, vielen vooral de vrouwen me op. Ze hadden hun standaardconcertuitrusting aan.
Rugzakje.
Driekwartbroek.
Sandalen.
Of laarzen zonder hakken.
En kort haar.
Zonder enige vorm van product.
Lekker makkelijk.
En om het af te toppen
Een malle creatieve bril
Iets te hoekig, of met een gek kleurtje,
Beetje Jacques d’Ancona meets Dame Edna.

Ik weet het, het is makkelijk om af te geven op het uiterlijk van een ander. En alsof ik zulke volle zalen trek.
Maar toen ik in de rij bij de toiletten weer zo’n bermudakut tegen een rugzakdoos hoorde zeggen: “Nou nou, ze is wel mollig hoor, die Anouk is die zwangerschapskilootjes nog niet kwijt,” hoopte ik even dat de rockbitch ze gehoord had en haar microfoon rectaal bij ze in had willen brengen. R u kiddin' me???

]]> 877@http://rozig.com/pivot/ default Mon, 05 Jul 2010 11:49:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=876 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=876#comm Glimlachen. Kom op. Je kunt het. Gewoon ijzerenheinig glimlachen. Dat doen ze allemaal. Sommigen met de ogen gesloten. Anderen juist terwijl ze elkaar indringend aankijken. O god, kijk daar. Die man en die twee vrouwen omhelzen elkaar. Ze strelen door elkaars haren. Ze drukken hun wangen tegen die van de ander. De voorhoofden raken elkaar. Nou ja, moet kunnen, moet kunnen. Hé, wat is dat? Ik voel iets warms in mijn hand glijden. Het zijn de klamme vingers van de dame naast me. Ze glimlacht naar me. Uiteraard. “Welkom” fluistert ze.

Vandaag in het Volkskrant Magazine een verslag van mij op Biodanzales waaruit blijkt dat levensdansen nog helegaar niet makkelijk is, dat er een hoop fysiek contact bij komt kijken en waarin ik verwoede pogingen doe om uit mijn hoofd te raken...

]]> 876@http://rozig.com/pivot/ default Sat, 19 Jun 2010 08:50:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=875 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=875#comm En nu is daar Hipstamatic, een app op de aaifoon waarmee je lensjes en flitsers en fotorolletjes kunt kiezen die je precies die ouderwetse look geven. Als ik er eenmaal mee begin, kan ik niet meer stoppen. Een simpele appel, een leeg wijnglas, de kattenbak, alles lijkt opeens bijzonder.
Op grijze dagen zet ik binnenkort gewoon de hele dag mijn Hipstamatic-bril op.
Het leven is mooi als er een randje omheen zit.

]]> 875@http://rozig.com/pivot/ default Thu, 17 Jun 2010 19:44:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=874 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=874#comm Waarmee ik met droge ogen
Ongedierte rooster
En zit ik tegenover iemand
Die me al te veel poep praat
Dan timmer ik hem verbaal in elkaar
Ik koop voor mijn zoon
Geen shirtjes met snoezige beertjes
Maar eerder met Beatles of Sex Pistols er op
Ik haat pasteltinten
Ik haat ze, ik haat ze
Evenals beige
Of iedere andere non-descripte kleur
Ik drink bier en peper mijn eten
Ik krijg spontane stuiptrekkingen
Als vrouwen het hebben over hun ‘bedrijfje’
Of hun ‘collegaatje’
Bij mij scoort een raggende gitaar
Stukken beter dan een harmonische harp
En sla in vochtige bedjes
Het doet me echt helemaal niets.

Nee, ik ben bepaald niet soft te noemen.

En toch op zo’n dag als deze
Zo’n moment waarop de meningen verdeeld
En de stemmen geteld worden
Op zo’n dag
Heb ik de hele tijd
ongelofelijke jeukende last
van een werkelijk gigantisch
saamhorigheidgevoel
Op het werk,
in de kleedkamer van de sportschool,
bij de groenteboer,
iedereen vraagt het:
“Heb jij al gestemd?”
Allemaal in hetzelfde schuitje
Het doet me iets
Ik leef er zo van op
In het diepste van mijn wezen
Ben ik een ontzettend weekdier
Ik kan er niets aan doen
momenteel houd ik van jullie allemaal
omdat we eindelijk even tezamen
met hetzelfde bezig zijn.

Mijn god. En dan begint dat WK straks ook nog...

]]> 874@http://rozig.com/pivot/ default Wed, 09 Jun 2010 15:55:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=873 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=873#comm Ik had hard gewerkt en ook nog een cadeautje voor iemand weten te scoren, ik was moe en hongerig, maar had de onstilbare behoefte om iets te kopen. Een flesje nagellak dus.
Achter de balie keek de verkoopster me stralend aan. “Mooie kleur,” zei ze. Ik ben doorgaans dol op sociale contacten maar als ik moe, hongerig en afgedraaid aan een balie sta, ontpop ik me doorgaans tot een totale autist. “Mmmm,” mompelde ik dus en ik had al een briefje van twintig in mijn handen om aan te geven dat ik snel weg wilde.
“Echt zoooooo this season.” Oké, het baliemeisje pakte de hint niet op. Ik had wel willen zeggen dat alles wat je dit seizoen koopt this season is, maar ik hield me in en glimlachte beleefd. Ze was een beetje zenuwachtig. Dit was vast haar eerste dag, want ze gooide tot twee keer toe het stapeltje foldertjes op de toonbank om.
“Ik heb een verrassing voor u!” riep baliemeisje enthousiast. Kut. Ik ben dol op verrassingen maar de dingen die je bij make-upstands gratis krijgt, blinken doorgaans uit in wanstaltige lelijkheid.
“Goh,” zei ik maar. “Je mag er een hoesje bij uit zoeken!” deed ze er een schepje bovenop. Een hoesje. Voor een flesje nagellak. Is zeker ook heel this season ofzo.
“En je kunt nog kiezen uit de kleur ook! Kijk, ik heb groene, blauwe, oranje, gele en purperen.”
Waarom heet paars bij modeachtige types altijd purper? We hebben het toch ook niet over het purperen kabinet? Om er van af te zijn wees ik de groene aan. “Goeie keus!”. Ja, alsof je zou zeggen dat ik een kutkeus had gemaakt, doos. En alsof dat groene hoesje niet enorm vloekte bij mij pur-pe-ren nagellak.
Ik zei niets en wapperde nog maar eens ostentatief met mijn twintigje.
Het meisje stopte de nagellak in het doosje en pakte dit in in vloeipapier. Dit ging weer in een vilten zakje. In opperste concentratie wikkelde ze vervolgens een paar linten om het pakketje heen. Even meende ik dat ik het puntje van haar tong kon zien.
De rij achter me werd steeds langer. Goddank, ze nam mijn geld eindelijk in ontvangst. Yes, ik kon naar huis, meende ik, maar vlak voor ze me het pakketje wilde overhandigen, riep ze: “Oh dat vergeet ik helemaal, we hebben een clutch-actie!”. Een wat? Een clutch-actie! Als je meer dan 10 euro besteedde kreeg je een avondtasje, een cluuuuuuutch, cadeau.
Ik begon verontschuldigend om me heen te kijken. Sorry, sorry, ik had hier niet omgevraagd, seinden mijn ogen, waarna ik met een bevroren glimlach tegen het zenuwachtige meisje knikte.
Oké, doe mij dan maar zo’n clutch.
“Ik heb allemaal kleurtjes, hier, je kunt kiezen!”. Ik had het kunnen weten. “Kijk, ik heb groene, blauwe, oranje, gele en purperen.”
Doe in godsnaam maar een blauwe. Het liefst had ik het foeilelijke kreng uit haar handen gegrist maar dat was niet de bedoeling. Neeeeeee, de clutch moest ook in vloeipapier. En daar moesten ook weer linten omheen. En ik had een enorm RowanAtkinsoninLoveActually-momentje (zie hier).
Uiteindelijk na lang, heel, heel lang wachten gaf ze mij mijn nagellak mee. Het zat in een pakket zo groot als een verhuisdoos. Ik vroeg me af wat de maat van de verpakking zou zijn als ik bij haar een schemerlamp had gekocht. Ik vermoed een doos ter grootte van een vrachtwagen.
“Nou, veel plezier ermee!” zei het meisje iets te hoog en iets te hard.
Op dat moment twijfelde ik. Ofwel wilde ik haar teder tegen mijn boezem drukken en zachtjes over haar hoofd aaien. Ofwel wilde ik haar keihard slaan.
Ik ben er nog niet uit.

]]> 873@http://rozig.com/pivot/ default Thu, 13 May 2010 17:58:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=839 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=839#comm
follow roosschlikker at http://twitter.com ]]> 839@http://rozig.com/pivot/ linkdump Fri, 10 Jul 2009 12:54:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=837 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=837#comm Not an addict blijft dan ook een wereldnummer, maar Sarah Bettens heeft nu een heel ander plaatje gemaakt: Never say goodbye. Rustige feel good muziek met onder meer een cover van I can't make you love me, een oud favorietje van me.
Als het me uiteindelijk allemaal iets te chill wordt, stap ik over op Gossip. Ik hoorde Heavy Cross voor het eerst op de radio toen ik in de auto zat en ik vrees dat ik binnenkort een flinke bon van de verkeerspolitie op de mat kan verwachten. Wow, als je hier het gaspedaal niet van gaat intrappen... Hoe lekker!!! De rest van de cd Music for Men is minstens net zo fijn. Vet, in de dubbele betekenis van het woord!

]]> 837@http://rozig.com/pivot/ linkdump Sun, 28 Jun 2009 12:28:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=813 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=813#comm fijne recensie aan mijn boek gewijd. Lezen dat e-zine!

]]> 813@http://rozig.com/pivot/ linkdump Sun, 01 Feb 2009 12:08:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=807 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=807#comm ]]> 807@http://rozig.com/pivot/ linkdump Wed, 17 Dec 2008 18:15:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=802 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=802#comm hier te horen.
En voor wie er geen genoeg van kan krijgen (die mensen heb je), hier een interviewtje op Megastad FM.

]]> 802@http://rozig.com/pivot/ linkdump Thu, 27 Nov 2008 16:36:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=790 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=790#comm website!

]]> 790@http://rozig.com/pivot/ linkdump Fri, 31 Oct 2008 10:25:00 +0200