05 Februari '10 - 15:35,

Interviewen is in principe nooit saai. Ieder interview is anders. Je weet nooit hoe het loopt.
Bij de voorbereiding zie ik er echter standaard tegen op. Jemig... een gesprek met meneer X of mevrouw Y. Wat moet ik die nou vragen? Wat vind ik van degene? Wat weet ik van degene? En het belangrijkste: wat wíl ik nog weten? Och, help, straks wil ik helemaal niets weten en interesseert meneer X of mevrouw Y me gewoon geen ene hol. Geen sterk begin van een interview lijkt me.

Gelukkig is daar dan altijd de grote bibliotheek waar ik me op kan sluiten. Via de krantenbank en het online tijdschriftenarchief win ik informatie in. Vaak zit er naast me net een zwerver een bus Pringles leeg te kanen of word ik omringd door jongetjes van 13 die graag met Nikita willen chatten, maar daar stoor ik me hooguit 5 minuten aan. Daarna ben ik te veel verdiept in oude interviews, rare citaten en geventileerde meningen. En langzaam staat mijn opschrijfboekje vol uitroeptekens, verbanden en tegenstrijdigheden waar ik meer van wil weten. Nou ben ik niet zo’n liefhebber van interviews die volledig gebaseerd zijn op het feit dat de journalist de knipselmap braaf heeft doorgespit, dus na dat geresearch begint het grote kauwen. En dat is eigenlijk het allerprettigst. Want vaak leveren de simpelste en meest primaire vragen die bij je opkomen de meest inzichtelijke antwoorden op. En zo niet, dan is het vaak gewoon toch prettig om ze gesteld te hebben.

Afgelopen weekend zat ik in een Amsterdams hotel tegenover het Amerikaanse medium Char. Ik had haar geresearchd, had gelezen over de beschuldigingen dat ze helemaal niet met geesten praat maar gewoon een gewiekste tante is die wat handige psychologische trucjes toepast, ik las verhalen van voor- en tegenstanders. Maar eigenlijk wilde ik zelf vooral wat simpele dingetjes weten. Waarom krijgt ze altijd letters door van die geesten? Kunnen die niet in hele zinnen praten? En wat als ze dyslectisch zijn? En is mevrouw nooit bang dat ze stiekem simpelweg hartstikke keiknettergek is?

En daar zat ik dan, een paar dagen later tegenover Char, een extreem vriendelijke maar ook behoorlijk ijdele dame, die in staat was het gesprek op de juiste momenten lekker te ontregelen. Ik heb me kostelijk vermaakt.
Want zoals gezegd: interviewen is nooit saai. Ieder interview is anders. Je weet nooit hoe het loopt. Ik heb grote sterke mannen zien breken als luciferhoutjes als ze snikkend vertelden over hun grote liefde, ik heb bokkige mediabaasjes zichzelf urenlang op de borst zien kloppen, ik heb talmende politici gezien en flemende wimperknipperende soapactrices. Ik heb heel veel mensen geïnterviewd, maar nog nooit eerder werd ik tijdens het gesprek vergast op een geest.

Toen de taperecorder uit stond, tuurde ze een tijdje wezenloos in de lamp naast haar. Toen kwam de onvermijdelijke vraag: "Ik zie een letter J.... is er een dierbare van je met een J in zijn naam overleden?". Ik moest haar teleurstellen. We werkten nog een stukje alfabet af. Aan het eind van de reading verzekerde ze me één ding: "Jij bent heel paranormaal begaafd, je hebt die kant alleen nog niet ontwikkeld. Echt, ik voel het. Jij weet diep van binnen heel erg veel...".
Ik heb haar maar niet verteld van mijn fijne sessies in de bibliotheek.

Deze week in HP/De Tijd het relaas van mijn ontmoeting met Char.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om te voorkomen dat de reactievelden overspoeld worden met teksten over online casino's, viagra en andere ongein moet je om te reageren even deze vraag beantwoorden. Naar welke bloem ben ik vernoemd?     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.