15 November '09 - 13:25,

“Wat??? Doen jullie die kat nooit in bad???”.
Mijn schoonmoeder was een week in Nederland en zoals bekend liggen onze wereldbeelden nogal ver uiteen. Ik, de ietwat rommelig chaotische Europeaan met een huisdier dat ze nooit in bad doet, die zich überhaupt niet stoort aan een vlekkie meer of minder en onmiddellijk in de sluimerstand springt wanneer gesprekken gaan over praktische zaken als de benzineprijzen, afwasmiddelen of alle potentiële functies van mijn nieuwe broodrooster. Zij, Noord-Amerikaanse miss Spic and Span bij wie het huis van Bree Van de Kamp nog een met mos beschimmelde vuilnisbelt lijk, die beesten met een vacht ronduit smerig en rijp voor de tobbe vindt, en die juist opleeft bij conversaties over de benzineprijzen, afwasmiddelen of alle potentiële functies van mijn nieuwe broodrooster.
Maar ja, ze is de moeder van mijn lief en daarbij baarde ik haar kleinkind dat ze dolgraag wilde ontmoeten. En als er een oceaan tussen je woningen ligt, kan zo’n kraambezoekje natuurlijk geen uurtje duren, nee, dan zit je er een week aan vast.
Ik was vol goede voornemens. Ik zou haar hartelijk ontvangen, ik zou open staan voor haar levensvisie en hé wellicht hadden we eindelijk iets meer met elkaar gemeen nu ik ook moeder ben geworden. Wie weet kregen we wel een band?
En dus zat er op de dag van aankomst een stralende glimlach op mijn gezicht gebeiteld, liep ik met kopjes koffie te redderen en probeerde ik met man en macht mijn huis zo schoon, vet- en vlekvrij mogelijk te houden.
Ik hield het precies twee dagen vol. Ik geef het onmiddellijk toe: mijn uithoudingsvermogen schoot te kort. Ik bleek niet in staat om haar ideale schoondochter te zijn. Ik ben te anders, ik weet haar interesse niet te wekken, mijn huis is anders, mijn land, mijn taal. En hoe ik ook probeerde mezelf aan haar te verklaren, hoe ik ook poogde mijn glimlach te behouden, hoe ik maar bleef redderen met kopjes koffie, het hielp niet. Ik zag haar krtitische blikken, voelde haar desinteresse als ik iets vertelde, hoorde haar klachten die ze in het Frans aan F. liet horen. Ik zakte voortdurend voor mijn Bree Van de Kamp-examen.
En ik begon een hekel aan mezelf te krijgen. Wie is dat mens dat hengelt naar aandacht, dat uit wil schreeuwen: “Lief, lief, vind mij lief!”?
Mijn schoonmoeder is inmiddels weer thuis. Haar dochter mailde F. dat ze een fantastische week had gehad. Dat ze ervan had genoten zo veel tijd met haar zoon door te brengen, dat ze mijn ouders zo aardig vond. Ik werd niet genoemd.
Ik kijk naar mijn zoon die ze uiteraard het meest geweldig vond en die het minst van allemaal heeft geprobeerd het haar naar de zin te maken. Windenlatend, boerend, uitgebreid gapend lag hij in zijn wieg en mijn schoonmoeder was verrukt. Mijn zoon is er, en dat is genoeg. Het jong is 8 weken en leert zijn moeder nu al een essentiële les.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om te voorkomen dat de reactievelden overspoeld worden met teksten over online casino's, viagra en andere ongein moet je om te reageren even deze vraag beantwoorden. Naar welke bloem ben ik vernoemd?     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.