07 September '07 - 12:57,

Het kan altijd slechter. Is dat een relativerende of juist een beangstigende gedachte?
De afgelopen weken heb ik ‘t zinnetje vaak gezegd als geruststelling, tegen mezelf en tegen anderen. Ach ja, het is even klote nu maar het kan altijd slechter. Wist ik veel dat ik het bewijs daarvan zo snel zou leveren.

De afgelopen week bestond uit geluiden.

Verpleegsters die de eeuwig rammelende kar met de bloeddrukmeter voortduwen.

Het geklop van het hamertje van de neuroloog dat hij op mijn lichaam neer laat komen om te zien of mijn reflexen nog werken.

De scheepstoeterachtige herrie in de MRI-scan.

De verwarde dame in de kamer naast me die alleen maar schreeuwt. De ene keer uren achter elkaar “Hallloooooo!”, dan weer een hele ochtend “Zuuuuuusteeeeeeer!!!!!” en vervolgens tijdenlang “Patrick, Paaaaaaaatriccccccck, ik wil naar huiuiuiuis!”.
Patrick komt nooit.

Het gesnurk en gereutel van de man in coma aan de overkant van de gang.

Het geslof van de wel zeer onwelriekende meneer Jansen die iedere morgen als hij naar de wc gaat in zichzelf mompelt: “Zo. Eens kijken of ie het nog doet.”

De verpleegster die met de fysiotherapeut praat over meneer De Bruin.
“Hij ligt niet in zijn bed”
“Nee, hij staat op het balkon.”
“O ja, ik zie het. Klopt het dat ie geen broek aan heeft?”.
“Ja, meneer De Bruin denkt soms dat hij weer in de Tweede Wereldoorlog zit en dan wil hij naakt de loopgraven in.”
“Ach natuurlijk.”
“Maar verder is hij redelijk helder hoor.”

Ik hoor het allemaal maar zie het niet. Ik lig met mijn ogen dicht in een ziekenhuisbed. De gordijnen zijn gesloten, daglicht maakt me gek. De duizeligheid is zaterdag zo toegenomen dat ik alleen maar kon overgeven. Via de weekenddokter ben ik in het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis beland. Conclusie: waarschijnlijk heb ik een virale infectie aan mijn evenwichtsorgaan. Vermoedelijk heeft dat vat op me kunnen krijgen omdat mijn weerstand door al het medische gedoe zo laag was.
Ik zie twee-, drie- en vierdubbel. De aarde draait naar links, ik kan geen stap meer verzetten, zelfs rechtop gaan zitten in bed lukt me niet.
En ik wil het ook allemaal niet. Ik wil niet staan, ik wil niet eten, ik wil niets zien. Ik wil de wereld die ik anders zo graag tot me toelaat het liefst volledig buitensluiten.

Het is vijf dagen later. Hoewel nog niet genezen verklaard, mag ik naar huis. Ik probeer te lopen naar de uitgang maar moet het na tien meter opgeven. Met mijn ogen dicht laat ik me in een rolstoel naar de auto brengen. Ik wil weg hier, weg van de geluiden die me continu aan Het dolhuis van Boudewijn Büch doen denken.

Eenmaal thuis kan ik iedere dag een beetje meer. Ik kijk een half uur naar de televisie en ben tot mijn verwondering weliswaar moe ervan maar niet uitgeput. Ik lees een halve krant, het voelt als een overwinning. Voetje voor voetje bestijg ik de trap naar boven en smeer een boterham. Het is een zegetocht, ik kan weer iets zonder hulp. Ik sta. Weliswaar wankel, maar ik sta.

Het zal nog wel even duren voor alles weer normaal is, maar ik voel dat het komt.
Inderdaad, ik weet nu: het kan altijd slechter. Maar het kan ook zeker beter.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om te voorkomen dat de reactievelden overspoeld worden met teksten over online casino's, viagra en andere ongein moet je om te reageren even deze vraag beantwoorden. Naar welke bloem ben ik vernoemd?     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.