14 Augustus '07 - 16:05,

Ironie is vaak mijn beste vriend.
Ik houd van de distantie die het geeft, van de relativering.
Ironie doet het goed als metgezel.
Maar soms is het een bitch.

Ik word gebeld door het Volkskrant Magazine. Of ik een verhaal wil schrijven over mensen met een ernstige ziekte die een weblog bijhouden. En dus lees ik de afgelopen dagen veel persoonlijke relazen en voer ik indringende gesprekken.
Over pijn. Over ziekenhuizen. Over het eenzame gevoel dat je krijgt als iedereen doorleeft en jouw lijf niet wil gehoorzamen, niet functioneert zoals het moet. En ook over de opluchting die het geeft het allemaal van je af te schrijven. Je omgeving te vertellen wat er met je speelt.

En ik weet dat ik er aan moet geloven. Ik kan hier wel vrolijke stukjes blijven schrijven over mijn avonturen bij de haringhandel, maar het voelt huichelachtig. Ik heb natuurlijk niet de verplichting alles wat er met mij gebeurt hier mede te delen. Maar iets zegt me dat ik eerlijker wil zijn over mijn leven dan ik nu ben. Al is het maar omdat ik hoop dat het oplucht.

Ik was vorige week in het ziekenhuis. Omdat mijn lijf raar doet. Het begon in mei en de pijn is sindsdien niet meer helemaal weggeweest. Toen in Ecuador de knokkels van mijn handen dik en blauw werden, wist ik het stiekem wel. Dit is niet ok.

Dat vond ook de huisarts bij wie ik me vorige week meldde. Ik moest met spoed naar een specialist. Twee dagen later zat ik een ochtend in het ziekenhuis. Ik werd binnenstebuiten gekeerd door een reumatoloog. En zij sprak de woorden uit. Reumatische artritis.

Sindsdien ligt er een stapel boekjes op mijn bureau met gruweltitels als ‘Leven met reuma’. Ik heb ze gelezen, maar het was alsof ze niet over mij gingen. Ik heb pillen gekregen die de ontsteking moeten stoppen. Dat lijken ze te doen. Net als dat ze de eetlust stoppen. Ik heb nergens trek in.

Ik maak ironische grapjes. “Weet je wat er in die boekjes staat? Dat je moet praaaaaaten over de pijijijn. Pfffft. En dat je je emooooooties moet tonen. Bleh. Er staat zelfs een hoofdstukje in over reumatiek en seksualiteit. Waaaaah!.’
Ik zoek de distantie. Ik zoek de relativering.

En meestal lukt het wel. Het is ook best grappig. Ik die op de gang van het AMC bezig is via haar mobiele telefoon afspraken te maken met doodzieke mensen om te interviewen voor mijn Volkskrantverhaal.

Jaja.
Haha.
Kijk mij nou.

Maar soms breekt dat laagje stoer vernis.
Kijk mij nou.
Plotsklaps zelf patient.

En nu staat het hier, op mijn eigen ironisch getinte site. Iets in me zoekt naar een grap om dit stukje rond te breien. Maar ik vind hem niet. En ik maak hem niet. Ironie is soms geen fuck aan.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om te voorkomen dat de reactievelden overspoeld worden met teksten over online casino's, viagra en andere ongein moet je om te reageren even deze vraag beantwoorden. Naar welke bloem ben ik vernoemd?     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.