De Duitse Boer

Yvon Jaspers, ja die is natuurlijk niet te doen. En al dat boerenbont, het is verschrikkelijk. Daar bovenop dan nog al te hyperactieve boerinnen die niets anders kunnen zeggen dan dat ze van aanpakken weten en dat hun glas altijd halfvol is, het is om te janken. Maar toch: dat Boer zoekt vrouw is dit jaar een hoogtepunt in de televisiegeschiedenis. Daar is maar 1 reden voor en dat is... De Duitse Boer. Boer Richard woont vlak over de grens, heeft meer koeien dan een zwerfhond luizen en hij heeft een grote wens: hij wil een vrouwtje. Niet zo boeiend, maar De Duitse Boer heeft een geheim. Stiekem is het namelijk Herman Koch. Ja, de gelijkenis zal jullie wellicht op het eerste gezicht ontgaan, maar kijk naar Herman in het filmpje over De Duitse Dieren (hier en dan vooral vanaf 2 min 13 maar het hele filmpje is de moeite waard), en kijk vervolgens vanavond naar boer Richard. Ik zweer het je: het is hem. En ik kan niet wachten totdat Michiel Romeyn daarna aan een touw als Storm uit een appelboom komt slingeren om Yvon eens flink van jetje te geven.

Stichtelijke eindejaarswoorden

2010 wordt het jaar van de overgave, zo schreef ik vorig jaar op deze plek.
En Schlikkertje? Is dat gelukt?
Mwoaaaaah zullen we maar zeggen.

Ik heb weinig talent om me over te geven. Wel zit ik vaak vol overgave. En zo kijk ik terug op een jaar waarin ik vol overgave heb geschreven, vol overgave onzeker ben geweest over wat ik schreef, vol overgave heb gespeeld, vol overgave een tikje overspannen raakte, vol overgave heb lief gehad, vol overgave heb gemopperd, vol overgave heb geprobeerd te mediteren (maar ja, wie heeft daar nou tijd voor?), vol overgave heb gelezen, vol overgave heb getraind, vol overgave spekkies heb gegeten, vol overgave vol overgave vol overgave. Ja, van dit soort opsommingen word ik zelf ook moe, ja.

Geluk is doodeng schreef ik vorig jaar. En dat bleek maar weer. Want plotseling kan alles kantelen. Wat heb ik veel tranen gezien de afgelopen maanden. Niet zo zeer van mezelf, maar wel van anderen. En het went verdomme niet.
Vol overgave heb ik geprobeerd te troosten. En ja, natuurlijk is dat belangrijk. Maar het voelt alsof je de marathon wil rennen met één been. Je bent van goede wil, probeert al je kracht in te zetten, maar toch heb je niet genoeg in huis om de finish snel te halen. Daar doe je niks aan, behalve je overgeven. Daar heb je hem weer. Genoegen nemen met kleine stapjes, er zijn, er alleen maar zijn. Het lijkt wel mediteren.

Het geeft niets. Ik heb de tijd. Opgeven is voor mietjes. En dus, lieve verdrietigerds die nu wel weten dat ik hen bedoel: we lopen de marathon helemaal uit, al doen we er nog zo lang over. Ik sla mijn arm om jullie heen en samen strompelen we naar het einde. Volgend jaar wacht een nieuw begin.

Ps. En ja! Daar mag, nee móet op gedronken worden. Proost!

Licht ontvlambaar

6.00 Rechtop.
Wat moet ik doen? Wat moet ik doen?
Doodse stilte in huis.
Ik moet toch iets doen? Ik moet vast iets doen.
Iedere morgen.
6.00 Rechtop.

Als ik veel aan en in mijn hoofd heb,
ga ik in de waakstand.
Continu.
Ik ben het handelende type.
Dus bij problemen is mijn reflex:
oplossen die hap.
Maar sommige problemen kan ik niet oplossen.
Zeker niet omdat ze met name anderen raken.
En toch staat continu mijn waakvlammetje aan.
Bij het minste of geringste laait het vuur op.
Licht ontvlambaar,
zo mag je het wel noemen.
Overdag geeft dat niets.
Sterker nog: je wordt er verdomd daadkrachtig van.
Maar ’s nachts en ’s morgens heel vroeg
problemen willen oplossen
dat is als zin hebben in seks
als je aan een bungeejumptouw hangt.
Leuk idee
maar praktisch onuitvoerbaar.

Het enige wat helpt
is weggaan.
Vroeger wilde ik nog wel eens wegkruipen in mijn speelgoedkast
Tegenwoordig is er grover geschut nodig.
En dus tik ik dit stukje in de zon.
’s Morgens om zes uur slaap ik nog.
Ik droom wel, heel veel zelfs
Maar ik slaap. Ik slaap.
Zodat ik straks weer genoeg energie heb
Om dat vuurtje in me goed op te stoken.

Morgen ‘ns kijken of ze hier ook aan bungeejumpen doen.

Dag

Alles gaat voorbij.
Maar van sommige instituten uit je leven kun je je niet voorstellen dat ze ooit zullen verdwijnen.
Toch gebeurt het. Zomaar. Dat wat er was, zo vanzelfsprekend, is niet meer.
Ik weet dat ik schimmig klink, maar het is niet aan mij om andermans privé op te schrijven. Ik ben alleen maar toeschouwer van het immense verdriet dat dit afscheid teweeg brengt. En ik probeer een beetje steun te geven. Troost of zoiets.
Wat het mij doet weet ik eigenlijk niet. Doet er ook niet toe, anderen zij zo veel erger getroffen. Ik ben vooral aan het redderen geweest deze week. En aan het piekeren. Niet aan het voelen.
Maar toen ging vanmiddag mijn drogist met pensioen. Een lieve man, een paar huizen verderop, waar ik terecht kon voor mijn paracetamolletjes of Hot Coldrex. We maakten graag een praatje. Over het weer. Over de buren. Over zijn kleinkinderen. Heel gewoon, niets bijzonders. Maar altijd als ik wegging, kreeg ik iets extra’s van hem mee. Een handje drop of een tubetje lipcreme. “Omdat je mijn vriendin bent,” zei hij dan.
Zojuist bracht ik hem een afscheidsgroet. De winkel stond vol met buurtgenoten, een zangeres zong haar lied, glaasjes champagne werden rondgedeeld. Het leek zowaar gezellig. Maar ik stond er wat verloren tussen. Ik wist niet zo goed wat ik er ook alweer deed.
Op dat moment zag de drogist me. Hij maakte zich los uit zijn gesprek en omhelsde me.
“Het klinkt misschien stom,” hakkelde hij. “Want we kennen elkaar niet, nou ja, niet echt zeg maar. Maar je... je hebt indruk op me gemaakt. Dat wou ik even zeggen.”
Ik knikte. “Insgelijks” zei ik zacht. En ik snelde de winkel uit, want mijn keel zat dicht.
Dag instituut.
Dag. Dag.
Dag.

24 november

Vandaag alweer twee jaar geleden.
"Een dood kind blijft je leven lang dood,"
schreef Aleid Truijens laatst in De Volkskrant.
En zo is het, Liv.

Dag dochtertje...
Nog altijd onvergetelijk.

WAAAAAAAAH!

Mijn schreeuw om cultuur!

Iets

Als je een steentje in de vijver werpt, gaat alles plotseling bewegen.
Dat zei iemand me gisteren en ze heeft gelijk.
Een maand of negen geleden, hoe symbolisch, gaf ik mezelf een schop onder mijn kont. Nou ja, niet letterlijk, want probeer jezelf maar eens een kontschop te geven zonder om te sodemieteren, maar u weet wat ik bedoel.
Ik heb mijzelf eens streng toegesproken. Ik had zo veel meningen over thejaaaaater, maar waar was ík nou eigenlijk? Waar bleef dat langverwachte eerste stuk? Durfde ik niet? Bang om op mijn bek te gaan? Tok tok toooooooooook tok tok tok, you chicken!
Ik wist: een idee voor een onderwerp heb ik al. Iets met pedofielen. Ja, dat klinkt dus heel kut hè, ‘iets met...’. Als je een journalistiek verhaal wilt verkopen moet je vooral nooit zeggen dat je ‘iets met... de financieel-economische crisis/paarse krokodillen/genderissues/gepureerdekikkererwten' wil doen, want iedere chef zal je onmiddellijk toebijten: “Iets met? Iets met? Wát dan?”.
Toch begon ik met iets want anders hield dat getok in mijn kop niet op. En langzaam ontvouwde zich een plotje om dat iets. Er kwamen personages bij die te maken hadden met dat iets. Stapje voor stapje werd iets echt iets.
En nu bestaan Joris, Lidia, Evelien, Ramon, Sterre, Daniel, Rob en Jonneke. Ze stonden twee weken lang in het theater. Er is hard om ze gelachen, er is voor ze geapplaudisseerd, ze hebben zelfs weten te ontroeren. Ze bestaan doordat acteurs bezit van ze namen, doordat een regisseur vorm aan ze gaf, doordat de mensen in de zaal in ze geloofden. En ze bestaan doordat ik ze verzonnen heb.
Smet zit er voor dit jaar op, al voeren we gesprekken met theaters die het in de toekomst willen programmeren. Ik heb een contract getekend voor Smet- het boek waarin ik nog veel meer wil uitpakken, ik word opeens benaderd door mensen die willen dat ik ook andere dingen verzin, die benieuwd zijn of ik nog meer ietsjes in mijn kop heb zitten.
Ik heb veren in mijn reet gekregen en dat is weer eens wat anders dan een schop er onder. En ik heb geleerd, zo veel geleerd. Want al die veren zijn fijn, maar ik heb ook weer gezien wat ik anders wil. En hoe nieuwsgierig ik ben naar wat er allemaal nog meer kan met mijn ietsjes.
Een steentje in de vijver? Het lijkt wel alsof er een heel rotsblok in gekieperd is.

Linkse hobby

Ik ben misselijk.
Godkolere wat ben ik misselijk.
Plassen moet ik ook.
Geen goed moment nu.
Je plast maar naar binnen, Schlikker.
Nee en kotsen mag ik ook niet.
Ik heb een urn in mijn handen.
Daar mag niets mee gebeuren.
Gewoont, rustig en neutraal vasthouden.
Iedereen kijkt naar me.
Wat is die bonsende dreun nou toch?
O dat is mijn hart.
Het maakte een cadans die door mijn lijf dendert.
Was ik maar niet zo misselijk.
Wat zijn mijn handen opeens nat.
Fok. Die urn. Hij mag niet vallen.
Waarom deed ik dit ook alweer?
Ik wilde de mensen iets zeggen.
Over het leven ofzo.
God, dat klinkt veel te hoogdravend.
Ironisch ook dat ik nu met een urn in mijn armen sta.
“Wat doen we met de as?” is straks de eerste zin.
Vond ik een geinige opening.
Ik ben vergeten waarom.
Ik ben überhaupt alles vergeten.
Waarom ik zo nodig een toneelstuk moest schrijven?
Waarom ik er zelf in mee moest spelen?
Wat ik wilde zeggen?
Wat ik de komende anderhalf uur moet doen?
Geen idee.
Ik weet alleen dat die urn niet uit mijn poten mag flikkeren.
En dat ik missselijk ben.
Zo gruwelijk misselijk.
Het licht verandert.
Ik moet nu op. Ik ga. Ik ga. Ik ga.
Ik leg mijn kop op het hakblok.
U mag het er af slaan.
Maar doe het wel een beetje voorzichtig.

Meer dan twaalf uur later.
Mijn kop zit er nog op.
Er is gelachen. Heel hard. Om mijn grapjes.
We mochten drie keer terug komen bij het applaus.
Ik kreeg bloemen. En complimenten.
Er gingen ook dingen mis.
En ik twijfelde bij alle bargesprekken.
Had ik dat niet anders kunnen doen?
Was dit een goede wending?
Vonden mensen het echt leuk of zeiden ze dat maar?
Maar mijn kop zit er nog op.
En vanavond moet ik weer.
Vanavond mag ik weer.
Ik heb er zin in.
En ik ben alweer een beetje misselijk.



(Komen kijken? Reserveren kan: hier!)