Je had er bij moeten zijn. Dat zeg ik steeds als ik probeer uit te leggen hoe de wintersport van ruim een week geleden was. Want als ik vertel over schnitzels ter grootte van Europa, over Martin Camembert, over vliegende hertjes, over ijsberen die geroepen worden, over vrouwen die vergeten worden, over snavelacties, over snurkconcerten, over ‘Vind ik leuk’-gebaren, over de dj die in zijn eentje de wereld om hem heen op zijn kop zet en vervolgens met zichzelf in gesprek gaat op Facebook (“Woohoo!”), over oprukkende sneeuwgrenzen, over “Laat je buik eens zien!”, over Hel-Ga! en over huckenbruckenstuckenstubels, ja dan kijken mensen me steeds een beetje glazig aan, waarna ze beleefd nog even “Goh, leuk voor je,” mompelen.
Het bovenstaande toelichten? Ik moet er niet aan denken.
Maar laat ik volstaan door te zeggen dat ik iedere morgen tijdens het ontbijt, nog voor achten, minstens tien keer in een keiharde lachsalvo geschoten ben. En dan weet je het. Ik had er bij moeten zijn.
'I see you driving round town with the girl I love and I'm like PIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEP- you- ooo ooo ooo.'
Ik had het nummertje 'Fuck you' van Cee Lo Green gedownload omdat ik het zo leuk vond. Het is namelijk enorm lekker om als een Gilles de La Tourette-patient door de stad te crossen met je iPoddopjes in en voortdurend 'Fuck yoehoe, oe oe oe' mee te bleren.
Helaas, ik had me vergist, ik had de gekuiste versie te pakken. De variant waarbij iedere Fuck vervangen is door het woordje Forget. Forget? Forget. "Ach ja", hoorde ik een dj op de radio laatst zeggen. "Dan is zo'n liedje wat meer geschikt voor de jeugdige luisteraartjes."
Pfffft. Weet je dan echt niet waar de jeugd allemaal naar luistert? Ja, het was mij ook een tijd ontgaan, maar sinds ik moeder ben en een kind heb dat graag in zijn handen klapt, hebben de kinderliedjes hun weg naar mijn iPod gevonden. En man, wat krijg ik daarmee een hoop vuiligheid over me uitgestort.
Goed, dat Kortjakje een losse moraal heeft, wisten we. Altijd ziek? Pffft, op haar rug liggen zal je bedoelen. De sloerie. Maar als we eens wat kritischer naar andere zogenaamd onschuldige liedjes luisteren, ontdekken we het: ze staan allemaal bol van de seks.
Wat te denken van kabouter Spillebeen? Jaja, lekker heen en weer wippen op zijn paddestoel, hoe duidelijk wil je het hebben?
En 'Zeg ken jij de mosselman, de mosselman, de mosselman?'. Ook best dubieus hè, zeker als we en masse inhaken en zingen 'Samen kennen wij de mosselman, de mosselman, de mosselman' begin ik te geloven dat de viespeuk als een Nederlandse Hugh Heffner zijn eigen mansion in Scheveningen bewoont.
Dan hebben we nog: 'Ik heb een tante in Marokko en die komt'. Het kinderkoor op de achtergrond juicht dan ook nog eens lyrisch enthousiast van 'Hiep hoi!'.
En opa Bakkebaard die de hele dag maar aan het vegen is, heb ik ook nooit vertrouwd.
Nu kun je denken: dat zijn gansch ouderwetsche liedjes en jij met je moderne verziekte hoofd interpreteert ze gewoon verkeerd. Tuurlijk, zal best, maar dan zetten we toch gewoon een hippe Sesamstraat-cd op? En wat horen we Ieniemienie zingen? 'Ik ben altijd van alles kwijt, dan kan ik mezelf wel slaan. Nu mis ik weer mijn onderbroek. Hoe kan dat nou? Hoe kan dat nou? Ik had hem net nog aan!'.
En weet je wat het allerergste is? Mijn zoon heeft geen idee, die klapt op alles wat ie hoort. Maar ik heb dat kutnummer steeds in mijn hoofd en betrap me er op dat ik door de stad rijd en luidkeels zing: 'Zoek zoek zoek, ik zoek mijn onderbroek!'. Geloof me, dat is echt, echt veel gênanter dan een welgemeend: FUCK YOU!
Yvon Jaspers, ja die is natuurlijk niet te doen.
En al dat boerenbont, het is verschrikkelijk.
Daar bovenop dan nog al te hyperactieve boerinnen die niets anders kunnen zeggen dan dat ze van aanpakken weten en dat hun glas altijd halfvol is, het is om te janken.
Maar toch: dat Boer zoekt vrouw is dit jaar een hoogtepunt in de televisiegeschiedenis.
Daar is maar 1 reden voor en dat is...
De Duitse Boer.
Boer Richard woont vlak over de grens, heeft meer koeien dan een zwerfhond luizen en hij heeft een grote wens: hij wil een vrouwtje.
Niet zo boeiend, maar De Duitse Boer heeft een geheim. Stiekem is het namelijk Herman Koch. Ja, de gelijkenis zal jullie wellicht op het eerste gezicht ontgaan, maar kijk naar Herman in het filmpje over De Duitse Dieren (hier en dan vooral vanaf 2 min 13 maar het hele filmpje is de moeite waard), en kijk vervolgens vanavond naar boer Richard.
Ik zweer het je: het is hem.
En ik kan niet wachten totdat Michiel Romeyn daarna aan een touw als Storm uit een appelboom komt slingeren om Yvon eens flink van jetje te geven.
schlikje, Zondag 16 Januari 2011 at 7:23 pm Drie reacties
2010 wordt het jaar van de overgave, zo schreef ik vorig jaar op deze plek.
En Schlikkertje? Is dat gelukt?
Mwoaaaaah zullen we maar zeggen.
Ik heb weinig talent om me over te geven. Wel zit ik vaak vol overgave. En zo kijk ik terug op een jaar waarin ik vol overgave heb geschreven, vol overgave onzeker ben geweest over wat ik schreef, vol overgave heb gespeeld, vol overgave een tikje overspannen raakte, vol overgave heb lief gehad, vol overgave heb gemopperd, vol overgave heb geprobeerd te mediteren (maar ja, wie heeft daar nou tijd voor?), vol overgave heb gelezen, vol overgave heb getraind, vol overgave spekkies heb gegeten, vol overgave vol overgave vol overgave. Ja, van dit soort opsommingen word ik zelf ook moe, ja.
Geluk is doodeng schreef ik vorig jaar. En dat bleek maar weer. Want plotseling kan alles kantelen. Wat heb ik veel tranen gezien de afgelopen maanden. Niet zo zeer van mezelf, maar wel van anderen. En het went verdomme niet.
Vol overgave heb ik geprobeerd te troosten. En ja, natuurlijk is dat belangrijk. Maar het voelt alsof je de marathon wil rennen met één been. Je bent van goede wil, probeert al je kracht in te zetten, maar toch heb je niet genoeg in huis om de finish snel te halen. Daar doe je niks aan, behalve je overgeven. Daar heb je hem weer. Genoegen nemen met kleine stapjes, er zijn, er alleen maar zijn. Het lijkt wel mediteren.
Het geeft niets. Ik heb de tijd. Opgeven is voor mietjes. En dus, lieve verdrietigerds die nu wel weten dat ik hen bedoel: we lopen de marathon helemaal uit, al doen we er nog zo lang over. Ik sla mijn arm om jullie heen en samen strompelen we naar het einde. Volgend jaar wacht een nieuw begin.
Ps. En ja! Daar mag, nee móet op gedronken worden. Proost!
admin, Vrijdag 31 December 2010 at 11:30 am Twee reacties
6.00 Rechtop.
Wat moet ik doen? Wat moet ik doen?
Doodse stilte in huis.
Ik moet toch iets doen? Ik moet vast iets doen.
Iedere morgen.
6.00 Rechtop.
Als ik veel aan en in mijn hoofd heb,
ga ik in de waakstand.
Continu.
Ik ben het handelende type.
Dus bij problemen is mijn reflex:
oplossen die hap.
Maar sommige problemen kan ik niet oplossen.
Zeker niet omdat ze met name anderen raken.
En toch staat continu mijn waakvlammetje aan.
Bij het minste of geringste laait het vuur op.
Licht ontvlambaar,
zo mag je het wel noemen.
Overdag geeft dat niets.
Sterker nog: je wordt er verdomd daadkrachtig van.
Maar s nachts en s morgens heel vroeg
problemen willen oplossen
dat is als zin hebben in seks
als je aan een bungeejumptouw hangt.
Leuk idee
maar praktisch onuitvoerbaar.
Het enige wat helpt
is weggaan.
Vroeger wilde ik nog wel eens wegkruipen in mijn speelgoedkast
Tegenwoordig is er grover geschut nodig.
En dus tik ik dit stukje in de zon.
s Morgens om zes uur slaap ik nog.
Ik droom wel, heel veel zelfs
Maar ik slaap. Ik slaap.
Zodat ik straks weer genoeg energie heb
Om dat vuurtje in me goed op te stoken.
Morgen ns kijken of ze hier ook aan bungeejumpen doen.
admin, Vrijdag 10 December 2010 at 08:40 am Vijf reacties
Alles gaat voorbij.
Maar van sommige instituten uit je leven kun je je niet voorstellen dat ze ooit zullen verdwijnen.
Toch gebeurt het. Zomaar. Dat wat er was, zo vanzelfsprekend, is niet meer.
Ik weet dat ik schimmig klink, maar het is niet aan mij om andermans privé op te schrijven. Ik ben alleen maar toeschouwer van het immense verdriet dat dit afscheid teweeg brengt. En ik probeer een beetje steun te geven. Troost of zoiets.
Wat het mij doet weet ik eigenlijk niet. Doet er ook niet toe, anderen zij zo veel erger getroffen. Ik ben vooral aan het redderen geweest deze week. En aan het piekeren. Niet aan het voelen.
Maar toen ging vanmiddag mijn drogist met pensioen. Een lieve man, een paar huizen verderop, waar ik terecht kon voor mijn paracetamolletjes of Hot Coldrex. We maakten graag een praatje. Over het weer. Over de buren. Over zijn kleinkinderen. Heel gewoon, niets bijzonders. Maar altijd als ik wegging, kreeg ik iets extras van hem mee. Een handje drop of een tubetje lipcreme. Omdat je mijn vriendin bent, zei hij dan.
Zojuist bracht ik hem een afscheidsgroet. De winkel stond vol met buurtgenoten, een zangeres zong haar lied, glaasjes champagne werden rondgedeeld. Het leek zowaar gezellig. Maar ik stond er wat verloren tussen. Ik wist niet zo goed wat ik er ook alweer deed.
Op dat moment zag de drogist me. Hij maakte zich los uit zijn gesprek en omhelsde me.
Het klinkt misschien stom, hakkelde hij. Want we kennen elkaar niet, nou ja, niet echt zeg maar. Maar je... je hebt indruk op me gemaakt. Dat wou ik even zeggen.
Ik knikte. Insgelijks zei ik zacht. En ik snelde de winkel uit, want mijn keel zat dicht.
Dag instituut.
Dag. Dag.
Dag.
admin, Zaterdag 27 November 2010 at 6:23 pm Twee reacties
