Een nieuwe pivothosting weblog 2008-05-14T10:31:28+02:00 Roos http://www.rozig.com/index.php schlikje@rozig.com tag:pivotlog,2008:rozigcom Pivot Copyright (c) 2008, Authors of Rozig.com 2008-05-14T10:31:00+02:00 2008-05-14T10:27:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.748

Nog één dagje hoor, zo waarschuwen ze me al dagen. Dan is het opperdepop. Finito la musica. Voorbij die mooie zomer die dit jaar plaatsvond in mei. En hoewel ik een optimistische natuur heb, ben ik geneigd mee te gaan in dit doemdenken. Nog een dagje op slippers en met zonnebril, daarna zullen we wel weer een tijdje onder een grijze deken vertoeven. Toch jammer dat ik die laatste zonnige middag in het AMC zit. Het broeit onder het dak van het moderne ziekenhuis, mijn arm plakt aan het plastic kuipstoeltje in de wachtkamer alwaar ik al anderhalf uur blader in de Libelle Kerstspecial van 2005 (“Wist u dat gouden servetten uw hele eettafel kunnen doen oplichten? De kinderen kijken straks hun ogen uit!”). Ik ben hier niet graag. Natuurlijk niet. Het heeft alles wat ik niet wil zien, waar ik niet bij wil horen. Gezeik bij de balie (“Maar mag ik niet even voor, ik moet zo squashen!’), patientendossiers met tekeningen van je anatomie, ponsplaatjes (heb trouwens altijd gedacht dat het een pondsplaatje was, een soort kiloknaller maar dan anders) en vieze, hele vieze koffie. O ja, en artsen met serieuze gezichten getraind in het overbrengen van slecht nieuws. Het duurt lang, spreekuren zijn er om uit te lopen schijnt, en ik haat het van mezelf dat ik zenuwachtig ben. Ik voel me goed, ik sport me wezenloos, ik fiets afstanden en tempo’s die ik nooit eerder voor mogelijk heb gehouden, vorig jaar lijkt zo ver weg. Maar dat is eerder zo geweest. Je weet het gewoon niet. Desease raises it’s ugly head. Net als je denkt dat het eeuwig zomer blijft, leef je plotsklaps weer in een miezerende wolk. Eindelijk is daar de reumatoloog. Ze geeft me een zachte handdruk, ongetwijfeld gewend aan pijnlijke gezichten van mensen wier gewrichten kraken bij een ferme aanraking. Ik knijp eens goed in haar hand. Kijk eens wat ik kan! Ze voelt en vraagt, vraagt en voelt, bekijkt het allemaal nog eens in dat dossier van me en leunt achterover. “Ik ben heel tevreden,” hoor ik haar zeggen. Ik wacht op de maar. Die komt niet. Gewoon tevreden. Wel nog even bloed laten prikken, wat extra waardes meten, maar het gaat goed, gaat u vooral zo door mevrouw, zo is het devies. Vanmorgen heb ik ontbeten op mijn dakterras. In de felle zon. Alweer. Het is nog altijd zomer.

En hoewel ik een optimistische natuur heb, ben ik geneigd mee te gaan in dit doemdenken. Nog een dagje op slippers en met zonnebril, daarna zullen we wel weer een tijdje onder een grijze deken vertoeven.
Toch jammer dat ik die laatste zonnige middag in het AMC zit. Het broeit onder het dak van het moderne ziekenhuis, mijn arm plakt aan het plastic kuipstoeltje in de wachtkamer alwaar ik al anderhalf uur blader in de Libelle Kerstspecial van 2005 (“Wist u dat gouden servetten uw hele eettafel kunnen doen oplichten? De kinderen kijken straks hun ogen uit!”).
Ik ben hier niet graag. Natuurlijk niet. Het heeft alles wat ik niet wil zien, waar ik niet bij wil horen. Gezeik bij de balie (“Maar mag ik niet even voor, ik moet zo squashen!’), patientendossiers met tekeningen van je anatomie, ponsplaatjes (heb trouwens altijd gedacht dat het een pondsplaatje was, een soort kiloknaller maar dan anders) en vieze, hele vieze koffie. O ja, en artsen met serieuze gezichten getraind in het overbrengen van slecht nieuws.
Het duurt lang, spreekuren zijn er om uit te lopen schijnt, en ik haat het van mezelf dat ik zenuwachtig ben. Ik voel me goed, ik sport me wezenloos, ik fiets afstanden en tempo’s die ik nooit eerder voor mogelijk heb gehouden, vorig jaar lijkt zo ver weg.
Maar dat is eerder zo geweest. Je weet het gewoon niet. Desease raises it’s ugly head. Net als je denkt dat het eeuwig zomer blijft, leef je plotsklaps weer in een miezerende wolk.
Eindelijk is daar de reumatoloog. Ze geeft me een zachte handdruk, ongetwijfeld gewend aan pijnlijke gezichten van mensen wier gewrichten kraken bij een ferme aanraking. Ik knijp eens goed in haar hand. Kijk eens wat ik kan!
Ze voelt en vraagt, vraagt en voelt, bekijkt het allemaal nog eens in dat dossier van me en leunt achterover. “Ik ben heel tevreden,” hoor ik haar zeggen. Ik wacht op de maar. Die komt niet. Gewoon tevreden. Wel nog even bloed laten prikken, wat extra waardes meten, maar het gaat goed, gaat u vooral zo door mevrouw, zo is het devies.
Vanmorgen heb ik ontbeten op mijn dakterras. In de felle zon. Alweer. Het is nog altijd zomer.

]]> admin 2008-05-11T23:03:00+02:00 2008-05-11T23:03:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.747

Vergeet dat Jensen dat je in het begin in beeld ziet, dit filmpje is zowaar echt geestig...

]]> admin 2008-05-06T21:45:00+02:00 2008-05-06T17:36:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.746

Het is koninginnedag en we staan er als altijd. Met oranje zonebrillen in het haar en bier in de hand. En aan het eind van de dag met oranje zonnebrillen in de hand en bier in het haar. Zo doen we dat al jaren, gearmd schuimen we de straten af en zingen van ‘Bloed, zweet en tranen’ die overigens geen van drieën vloeien deze dag. Zo was het, zo is het en zo zal het hopelijk altijd zijn. Maar het einde van de avond loopt anders. De meesten zeggen niet ‘Tot gauw!’ tegen elkaar, maar ‘Tot in Kopenhagen!’. En dat is waar we een dag later zijn. Alsof we door een teletijd- annex teleruimtemachine zijn weggezapt uit Amsterdam en zijn neergepoot in het Land van Laaf (want sorry: veel Deense mannen hebben iets laverigs. Deense vrouwen dan weer niet, die zijn keimooi en keilang en keiblond, merkwaardig genetisch verdeeld is dat). V. gaat trouwen met zijn Deense J. (die ook niet gek is want V lijkt helemaal niet op een laaf dus dat is mooi meegenomen zelfs al verhuis je na de huwelijksvoltrekking samen naar Almere). Dus zitten we daar, opgeprikt in een klein kerkje en luisteren naar een voorganger die een speech houdt waarin ze het ongetwijfeld heeft over bøøtjes øp wøelige bæren. De meeste jongens om me heen heb ik nog nooit in een pak gezien, veel van de vrouwen ook zelden zo op sjiek en moet je nu eens naar ons kijken. Stropdassen gestrikt, haartjes gestyled, sieraden blinken in de zon die door het kerkraam naar binnen gluurt. Wat doen we ons best met ons gezicht in de plooi. J, doorgaans toch van de praktische kleding, heeft een trouwjurk met een hoofdletter aan en het pak van V blijkt nog duurder dan haar outfit. Zonder haperen zeggen ze ja en zonder aarzeling schuiven ze de ringen om elkaars vinger. Natuurlijk ontroert het me zoals liefde dat altijd doet. En eigenlijk ontroert het me ook dat wij als zooitje ongeregeld zo in het gareel te krijgen zijn. Maar dan duurt de dienst toch wel wat lang. De één dommelt een heel klein beetje weg wat tot een giechelbui van zijn buurman leidt. Een volgende probeert heel hard mee te zingen met de Deense liederen wat de mensen op het bankje voor hem dubbel doet slaan van het lachen en als klap op de vuurpijl verlaat vijf minuten voor het einde van de dienst een zekere figuur uit onze groep de kerk met de simpele verklaring: “Ja zeg. Ik moet nu echt plassen hoor.” ’s Avonds tijdens het feest gaan de stropdassen los, maken veel hoge hakken plaats voor slippers, vloeit het bier rijkelijk en schalt Hazes midden door een doodstil Deens dorp. Je kunt ons wel uit de Jordaan halen, maar de Jordaan niet uit ons. Met geen bloed, zweet of tranen.

Zo doen we dat al jaren, gearmd schuimen we de straten af en zingen van ‘Bloed, zweet en tranen’ die overigens geen van drieën vloeien deze dag.
Zo was het, zo is het en zo zal het hopelijk altijd zijn.
Maar het einde van de avond loopt anders. De meesten zeggen niet ‘Tot gauw!’ tegen elkaar, maar ‘Tot in Kopenhagen!’.
En dat is waar we een dag later zijn. Alsof we door een teletijd- annex teleruimtemachine zijn weggezapt uit Amsterdam en zijn neergepoot in het Land van Laaf (want sorry: veel Deense mannen hebben iets laverigs. Deense vrouwen dan weer niet, die zijn keimooi en keilang en keiblond, merkwaardig genetisch verdeeld is dat).
V. gaat trouwen met zijn Deense J. (die ook niet gek is want V lijkt helemaal niet op een laaf dus dat is mooi meegenomen zelfs al verhuis je na de huwelijksvoltrekking samen naar Almere). Dus zitten we daar, opgeprikt in een klein kerkje en luisteren naar een voorganger die een speech houdt waarin ze het ongetwijfeld heeft over bøøtjes øp wøelige bæren.
De meeste jongens om me heen heb ik nog nooit in een pak gezien, veel van de vrouwen ook zelden zo op sjiek en moet je nu eens naar ons kijken. Stropdassen gestrikt, haartjes gestyled, sieraden blinken in de zon die door het kerkraam naar binnen gluurt.
Wat doen we ons best met ons gezicht in de plooi. J, doorgaans toch van de praktische kleding, heeft een trouwjurk met een hoofdletter aan en het pak van V blijkt nog duurder dan haar outfit. Zonder haperen zeggen ze ja en zonder aarzeling schuiven ze de ringen om elkaars vinger.
Natuurlijk ontroert het me zoals liefde dat altijd doet. En eigenlijk ontroert het me ook dat wij als zooitje ongeregeld zo in het gareel te krijgen zijn.
Maar dan duurt de dienst toch wel wat lang. De één dommelt een heel klein beetje weg wat tot een giechelbui van zijn buurman leidt. Een volgende probeert heel hard mee te zingen met de Deense liederen wat de mensen op het bankje voor hem dubbel doet slaan van het lachen en als klap op de vuurpijl verlaat vijf minuten voor het einde van de dienst een zekere figuur uit onze groep de kerk met de simpele verklaring: “Ja zeg. Ik moet nu echt plassen hoor.”
’s Avonds tijdens het feest gaan de stropdassen los, maken veel hoge hakken plaats voor slippers, vloeit het bier rijkelijk en schalt Hazes midden door een doodstil Deens dorp.
Je kunt ons wel uit de Jordaan halen, maar de Jordaan niet uit ons. Met geen bloed, zweet of tranen.

]]> admin 2008-04-28T11:48:00+02:00 2008-04-28T11:46:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.745

Goh, als je Tempo-Team aan de lijn hebt (nee, ik zoek geen werk, t was voor een interviewtje) en in de wacht wordt gezet krijg je de leadermuziek van Baywatch te horen. Geinige pr...

]]> admin 2008-04-26T14:33:00+02:00 2008-04-26T14:33:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.744

Omdat ik zo veel reis (ach wat is veel zeggen we dan), vroeg de chef van De Pers mij een verhaal te maken waarin ik een top 10 samenstelde van de afschuwelijkste vliegvelden van Europa. Heerlijk! Vrijelijk schelden en er nog voor betaald worden ook, de klus van mijn dromen. Het hele verhaal staat in De Pers van vandaag, hier alvast een voorproefje: "Op nummer 9 Schönefeld, Berlijn Duitsers zijn nauwkeurige mensen en dat heeft op een vliegveld zo zijn voordelen. En dus is het vliegveld van Berlijn van alle gemakken voorzien. Er is internet, er zijn aardige hoekjes waar je een taartje kunt nuttigen, er zijn zelfs gebedsruimtes. Heerlijk allemaal, maar je hebt beslist geen tijd om van dit alles te genieten als je niet minstens drie- en een halfuur voor je vliegtuig vertrekt op de airport bent. De Duitse douanebeambten zijn namelijk gründlich met een hoofdletter G en achten het nodig om ieder stempeltje in je paspoort 36 keer te controleren en je er uitgebreid over te ondervragen. “Ach soooo, ik zie dat u in Kenia bent geweest. Wat deed u daar?”. “Ik was er op vakantie, meneer.” “Ach so ja. En wat moest u dan in Canada?” “Daar was ik voor mijn werk.” “O. Jajajaja. En wat komt u nu dan in Berlijn doen?”. Zeg dan vooral niet voor de gein dat je een bundeltje semtex komt plaatsen bij een groot overheidsgebouw. Ze zeggen dat Duitsers geen humor hebben. Dat klopt." (het stuk staat ook hier, op pagina 22-23)

"Op nummer 9 Schönefeld, Berlijn
Duitsers zijn nauwkeurige mensen en dat heeft op een vliegveld zo zijn voordelen. En dus is het vliegveld van Berlijn van alle gemakken voorzien. Er is internet, er zijn aardige hoekjes waar je een taartje kunt nuttigen, er zijn zelfs gebedsruimtes. Heerlijk allemaal, maar je hebt beslist geen tijd om van dit alles te genieten als je niet minstens drie- en een halfuur voor je vliegtuig vertrekt op de airport bent. De Duitse douanebeambten zijn namelijk gründlich met een hoofdletter G en achten het nodig om ieder stempeltje in je paspoort 36 keer te controleren en je er uitgebreid over te ondervragen. “Ach soooo, ik zie dat u in Kenia bent geweest. Wat deed u daar?”. “Ik was er op vakantie, meneer.” “Ach so ja. En wat moest u dan in Canada?” “Daar was ik voor mijn werk.” “O. Jajajaja. En wat komt u nu dan in Berlijn doen?”. Zeg dan vooral niet voor de gein dat je een bundeltje semtex komt plaatsen bij een groot overheidsgebouw. Ze zeggen dat Duitsers geen humor hebben. Dat klopt."

(het stuk staat ook hier, op pagina 22-23)

]]> admin 2008-04-24T16:24:00+02:00 2008-04-24T16:22:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.743

Een paar jaar geleden vroeg Dick het me. Of ik zin had in De Kleine Johannes te spelen. O ja, klein detail: niet als mezelf maar met een pop. Een pop? Ja een pop. En ik dacht: 'Dat kan ik nooit’. Maar ja, Dick kan ik weinig weigeren en dus oefende ik wekenlang braaf met Johannes op mijn arm. In het begin was ik houterig en bleef Johannes een raar rubber ding dat ik hoog in de lucht hield. Een soort wormvormig aanhangsel zonder enig karakter. Maar langzaam kwam hij tot leven. Ik liet hem praten, op zijn duim zuigen, ademen en reageren op mijzelf en de wereld. En elke dag leerde ik meer. Weer een nieuw handigheidje. Weer een nieuw techniekje. Johannes en ik werden één. Inmiddels heb ik hem al jaren niet meer aangeraakt. Ik leerde poppenspelen voor twee weken. Dat klinkt zinloos, maar ik had een moordtijd. En nu zat ik afgelopen week in een hotel op Mallorca alwaar ik omgeven was door mannen met een zeemleren lap tussen de benen. En alsof dat al niet afschuwelijk genoeg klinkt, moet ik bekennen dat ik er zelf ook op zat, zo’n zeemleren lap. Na mijn toer in Zuid-Afrika besloot ik dat ik het maar eens serieus aan moest pakken met dat fietsen. In een peloton rijden wilde ik, aan het wiel kunnen zitten, weten wat het betekent als je ‘op het kantje rijdt’ en natuurlijk voor de finalesprint gaan. Thuis maakte ik me een beetje zorgen. Zou ik wel mee kunnen komen? Wat als ik een valpartij veroorzaakte? Of het lachertje van de groep zou worden? Het wormvormig aanhangsel van het peloton... De meeste deelnemers van de wielerreis kende ik al jaren, want het zijn de fietsvriendjes van mijn vader. En ik was de dochter van Flappie, niet één van hun. Wat deed ik daar eigenlijk? Al na een dag wist ik het. De racefiets werd mijn kleine Johannes. Ik was prima op mijn plek, het voelde goed, ik kon mee. En elke dag leerde ik meer. Weer een handigheidje. Weer een nieuw techniekje. Johannes en ik waren nog een keer één. Toen ik 5 was, droomde ik van de grootse daden die ik zou verrichten. Later zou ik kinderarts worden en rolschaatslerares, actrice natuurlijk, schrijfster en bakster van de lekkerste koekjes van de hele wereld. Nu ben ik 33 en ik geloof het nog steeds. Je kunt altijd alles worden. Zelfs een poppenspelende wielrenster.

Dick het me. Of ik zin had in De Kleine Johannes te spelen. O ja, klein detail: niet als mezelf maar met een pop. Een pop? Ja een pop. En ik dacht: 'Dat kan ik nooit’.
Maar ja, Dick kan ik weinig weigeren en dus oefende ik wekenlang braaf met Johannes op mijn arm. In het begin was ik houterig en bleef Johannes een raar rubber ding dat ik hoog in de lucht hield. Een soort wormvormig aanhangsel zonder enig karakter. Maar langzaam kwam hij tot leven. Ik liet hem praten, op zijn duim zuigen, ademen en reageren op mijzelf en de wereld. En elke dag leerde ik meer. Weer een nieuw handigheidje. Weer een nieuw techniekje. Johannes en ik werden één.
Inmiddels heb ik hem al jaren niet meer aangeraakt. Ik leerde poppenspelen voor twee weken. Dat klinkt zinloos, maar ik had een moordtijd.

En nu zat ik afgelopen week in een hotel op Mallorca alwaar ik omgeven was door mannen met een zeemleren lap tussen de benen. En alsof dat al niet afschuwelijk genoeg klinkt, moet ik bekennen dat ik er zelf ook op zat, zo’n zeemleren lap.
Na mijn toer in Zuid-Afrika besloot ik dat ik het maar eens serieus aan moest pakken met dat fietsen. In een peloton rijden wilde ik, aan het wiel kunnen zitten, weten wat het betekent als je ‘op het kantje rijdt’ en natuurlijk voor de finalesprint gaan.
Thuis maakte ik me een beetje zorgen. Zou ik wel mee kunnen komen? Wat als ik een valpartij veroorzaakte? Of het lachertje van de groep zou worden? Het wormvormig aanhangsel van het peloton... De meeste deelnemers van de wielerreis kende ik al jaren, want het zijn de fietsvriendjes van mijn vader. En ik was de dochter van Flappie, niet één van hun. Wat deed ik daar eigenlijk?
Al na een dag wist ik het. De racefiets werd mijn kleine Johannes. Ik was prima op mijn plek, het voelde goed, ik kon mee. En elke dag leerde ik meer. Weer een handigheidje. Weer een nieuw techniekje. Johannes en ik waren nog een keer één.

Toen ik 5 was, droomde ik van de grootse daden die ik zou verrichten. Later zou ik kinderarts worden en rolschaatslerares, actrice natuurlijk, schrijfster en bakster van de lekkerste koekjes van de hele wereld.
Nu ben ik 33 en ik geloof het nog steeds. Je kunt altijd alles worden. Zelfs een poppenspelende wielrenster.

]]> admin 2008-04-22T11:06:00+02:00 2008-04-22T11:06:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.742

Citaat van de week komt wat mij betreft van Leco van Zadelhoff. Uit het interview dat Nieuwe Revu met hem had: Geniet je zelf van de schijnwerpers? "Natuurlijk. Ik ben een stier, ik heb een stukje buitenkant nodig. Dat moment op de rode loper, die hysterie, het spel, de camera's. Maar ik zoek ook de tegenhanger. Na afloop met Estelle op de bank een kroketje eten en Sex And The City kijken. Een stukje verdieping zoeken, lekker met spiritualiteit bezig zijn."

Geniet je zelf van de schijnwerpers?
"Natuurlijk. Ik ben een stier, ik heb een stukje buitenkant nodig. Dat moment op de rode loper, die hysterie, het spel, de camera's. Maar ik zoek ook de tegenhanger. Na afloop met Estelle op de bank een kroketje eten en Sex And The City kijken. Een stukje verdieping zoeken, lekker met spiritualiteit bezig zijn."

]]> admin 2008-04-10T15:49:00+02:00 2008-04-10T15:44:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.741

Daar bij de Telegraaf hebben ze het toevallig wel heel veel boel druk, hoor. Zelfs als Yolanthe C. van K. op de burelen komt dansen, kunnen ze hun ogen amper losrukken van De Belangrijke Zaken op hun computer. Beetje jammer dat uit de originele foto blijkt dat de meneer die De Denker imiteert niets anders voor zich heeft dan zijn inlogscherm. Maar hup, geen probleem, lang leve de Photoshoptovenaar en zie daar: vanmorgen was op de voorpaginafoto het blauwe beeld vervangen door een rijtje interessante cijfers en grafieken. Topjournalistiek! (bron: Villamedia)

Zelfs als Yolanthe C. van K. op de burelen komt dansen, kunnen ze hun ogen amper losrukken van De Belangrijke Zaken op hun computer.
Beetje jammer dat uit de originele foto blijkt dat de meneer die De Denker imiteert niets anders voor zich heeft dan zijn inlogscherm.
Maar hup, geen probleem, lang leve de Photoshoptovenaar en zie daar: vanmorgen was op de voorpaginafoto het blauwe beeld vervangen door een rijtje interessante cijfers en grafieken. Topjournalistiek!

(bron: Villamedia) ]]> admin 2008-04-10T11:31:00+02:00 2008-04-10T11:24:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.740

Ik tegen F: "Heeeee ouwe dibbes!" F: "Wat is een dibbes?" Lastige vragen kunnen ze soms stellen die buitenlanders...

F: "Wat is een dibbes?"

Lastige vragen kunnen ze soms stellen die buitenlanders...

]]> admin 2008-04-05T14:55:00+02:00 2008-04-05T14:49:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.739

Soms lijkt het allemaal zo kwaadaardig Witbehaarde mannen die telefoonboeken doorscheuren En als belangrijkste argument voeren Dat het gewoon een schánde is Wat precies? Ja nou alles dus. En dan is er die vrouw van stavast Die zichzelf met veel bombarie Aan het roer plaatst En wordt toegejuicht Want zij gaat het allemaal anders doen Maar moet zo’n dame nou echt Zo hard en zo van ijzer zijn? Ik lees vervolgens in de krant Dat 20 procent van de Nederlanders voor de doodstraf is En ik denk alleen maar Wat worden we kwaadaardig En dat ik niet meer weet wie we zijn Of dat ik het niet meer wil weten Maar vanavond zie ik in mijn stad alleen maar leuke lieve mensen Ik stap binnen in een warm café Word gekust en omhelsd Ik drink er een biertje of twee En op weg naar huis wip ik nog even aan Bij die andere tent voor hetzelfde ritueel Er wordt gepraat en gelachen, En kom, we nemen er nog één Want alles wat boos, hard, onbuigzaam en lelijk is Lijkt nu zo heel ver weg. Vanavond ben ik een naïeve hippie En is iedereen in mijn wereld domweg aardig Aardig, zonder het kwaad.

Witbehaarde mannen
die telefoonboeken doorscheuren
En als belangrijkste argument voeren
Dat het gewoon een schánde is
Wat precies?
Ja nou alles dus.

En dan is er die vrouw van stavast
Die zichzelf met veel bombarie
Aan het roer plaatst
En wordt toegejuicht
Want zij gaat het allemaal anders doen
Maar moet zo’n dame nou echt
Zo hard en zo van ijzer zijn?

Ik lees vervolgens in de krant
Dat 20 procent van de Nederlanders
voor de doodstraf is
En ik denk alleen maar
Wat worden we kwaadaardig
En dat ik niet meer weet wie we zijn
Of dat ik het niet meer wil weten

Maar vanavond zie ik in mijn stad
alleen maar leuke lieve mensen
Ik stap binnen in een warm café
Word gekust en omhelsd
Ik drink er een biertje of twee
En op weg naar huis wip ik nog even aan
Bij die andere tent voor hetzelfde ritueel

Er wordt gepraat en gelachen,
En kom, we nemen er nog één
Want alles wat boos, hard, onbuigzaam en lelijk is
Lijkt nu zo heel ver weg.
Vanavond ben ik een naïeve hippie
En is iedereen in mijn wereld domweg aardig
Aardig, zonder het kwaad.

]]> admin 2008-04-04T18:36:00+02:00 2008-04-04T12:05:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.738

Zojuist eentje uit de categorie volstrekt-niet-door-jezelf-te-beantwoorden-vragen: Ik, aan de telefoon: "Fijn dat u mee wilt werken aan het artikel. Wilt u het interview graag telefonisch doen of face-to-face?" Interviewkandidaat: "Dat hangt ervan af mevrouw. Bent u mooi?"

Ik, aan de telefoon: "Fijn dat u mee wilt werken aan het artikel. Wilt u het interview graag telefonisch doen of face-to-face?"
Interviewkandidaat: "Dat hangt ervan af mevrouw. Bent u mooi?"

]]> admin 2008-04-04T10:59:00+02:00 2008-04-04T10:59:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.737

Dat zat er aan te komen, een nieuw I'm Fucking-filmpje. Niet zo leuk als de eerste twee maar desalniettemin geestig. Waar blijft 'I'm fucking Miss Rita'?

eerste twee maar desalniettemin geestig. Waar blijft 'I'm fucking Miss Rita'?

]]> admin 2008-03-25T11:36:00+02:00 2008-03-25T11:36:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.734

Ik ben momenteel erg van de damesmuziek en dus doen zowel Adele (liefste liedje: Daydreamer) als Duffy (favoriet nummer Rockferry omdat het daar zo fijn op meegalmen is) het erg goed. Maar nieuwste grootste favoriet is Goldfrapp. De cd Seventh Tree heeft niet één favoriet nummer maar is in zijn geheel de moeite van het luisteren meer dan waard, mits je van een beetje lekker wazig houdt...

Adele (liefste liedje: Daydreamer) als Duffy (favoriet nummer Rockferry omdat het daar zo fijn op meegalmen is) het erg goed. Maar nieuwste grootste favoriet is Goldfrapp. De cd Seventh Tree heeft niet één favoriet nummer maar is in zijn geheel de moeite van het luisteren meer dan waard, mits je van een beetje lekker wazig houdt...

]]> admin 2007-12-25T18:29:00+02:00 2007-12-25T18:29:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.713

En waar luisteren we hier zo naar in het zonnetje? Momenteel ben ik erg van Moke. Echt, na een paar keer horen vergeet je dat rare haar. Moke is loke! (Eeeh, leuk, sorry, let vooral niet op mij).

Momenteel ben ik erg van Moke. Echt, na een paar keer horen vergeet je dat rare haar. Moke is loke! (Eeeh, leuk, sorry, let vooral niet op mij).

]]> admin 2007-08-26T14:33:00+02:00 2007-08-26T14:33:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.681

Aaaah wat sneu. Heb je je als aanstaande Miss Teen USA helemaal voorbereid op een vraag waarbij je gewoon met het antwoord "Worldpeace" kunt volstaan, komen ze met een ontzettend moeilijke kwestie op de proppen!

moeilijke kwestie op de proppen!

]]> admin 2007-08-22T13:03:00+02:00 2007-08-22T13:02:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.679

Muziek is altijd fijn in tijden van grote beroering. Er zijn eigenlijk maar twee cd's die al weken op repeat staan bij me, afhankelijk van de stemming. Heb ik zin in zwelgen, och, dan doet de Britse band Editors het zoooo goed. En heb ik meer zin in 'Holladijee Holladijoo het zonnetje schijnt en zo erg is t allemaal niet pomptiedom' dan doet Just Jack het heel goed. Misschien moet ik ze eens met elkaar combineren door ze tegelijk te draaien. Een beetje: Now Why do you wanna go put starz in their eyes? Why you wanna go put starz in their eyes? so why you wanna go put starz in their eyes? now why you wanna go put starz in there eyes starz in their eyes? (uit: Starz in their eyes) vermengd met: Lift the weight of the world From my shoulders again Every little piece in your life Will add up to one Every little piece in your life Will it mean something to someone? (afkomstig van The weight of the world) Lijkt me een perfecte aanvulling op mijn gemoedstoestand .

Editors het zoooo goed. En heb ik meer zin in 'Holladijee Holladijoo het zonnetje schijnt en zo erg is t allemaal niet pomptiedom' dan doet Just Jack het heel goed. Misschien moet ik ze eens met elkaar combineren door ze tegelijk te draaien. Een beetje:

Now Why do you wanna go put starz in their eyes?
Why you wanna go put starz in their eyes?
so why you wanna go put starz in their eyes?
now why you wanna go put starz in there eyes
starz in their eyes?
(uit: Starz in their eyes)

vermengd met:

Lift the weight of the world
From my shoulders again
Every little piece in your life
Will add up to one
Every little piece in your life
Will it mean something to someone?
(afkomstig van The weight of the world)

Lijkt me een perfecte aanvulling op mijn gemoedstoestand .

]]> admin 2007-06-10T18:32:00+02:00 2007-06-10T18:27:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.656

Zijn gezang kan mensen nogal op de zenuwen werken. Dat rare keelgeluid, dat vage gemompel. Allemaal waar, maar ik heb een zwakke plek voor Thé Lau. Onlangs is een cd uitgekomen vol nieuwe bewerkingen van de grootste hits van The Scene, met medewerking van onder meer Sarah Bettens, Tom Barman en Paskal Jacobsen. Of het veel toevoegt aan het oude werk? Och. Maar het is heel fijn om ‘Rigoreus’ weer eens te horen, evenals ‘Open’. Bovendien staan er twee prachtige nieuwe liedjes op, waarvan ‘Meisje van de dromen’ een van de beste is van The Scene ooit. Dat kan niet anders met een tekst als: En ze stoort, ze slaat en prikkelt Ze is transparant en zacht En hier lig ik om haar gewikkeld In de deken van de slaap Aan het einde van de nacht

Of het veel toevoegt aan het oude werk? Och. Maar het is heel fijn om ‘Rigoreus’ weer eens te horen, evenals ‘Open’. Bovendien staan er twee prachtige nieuwe liedjes op, waarvan ‘Meisje van de dromen’ een van de beste is van The Scene ooit. Dat kan niet anders met een tekst als:

En ze stoort, ze slaat en prikkelt
Ze is transparant en zacht
En hier lig ik om haar gewikkeld
In de deken van de slaap
Aan het einde van de nacht

]]> admin 2007-05-03T11:51:00+02:00 2007-05-03T11:47:00+02:00 tag:pivotlog,2008:rozigcom.642

Hij is een kruising tussen Robbie Williams, Freddy Mercury, The Scissor Sisters en George Michael. Hij komt uit Beiroet, woont in Engeland, heeft een stembereik van 4 octaven en is ronduit raaaaarrrr maar heeft wat mij betreft nu al dé zomercd van 2007 gemaakt. Vooral ook omdat mensen op Youtube zich zo waanzinnig op hem kunnen uitleven. In dit eerste clipje zie je Mika himself. En in dit tweede... ja nou ja, kijk maar. Tranen over mijn wangen van het lachen. Kan aan mij liggen. F kijkt me momenteel in ieder geval ietwat schaapachtig aan, maar zelfs in tijden van wonden likken word ik hier extreem vrolijk van "Sucking too haaaard on your lollipop, or love's gonna get you down!"

In dit eerste clipje zie je Mika himself.

En in dit tweede... ja nou ja, kijk maar. Tranen over mijn wangen van het lachen. Kan aan mij liggen. F kijkt me momenteel in ieder geval ietwat schaapachtig aan, maar zelfs in tijden van wonden likken word ik hier extreem vrolijk van
"Sucking too haaaard on your lollipop, or love's gonna get you down!"

]]> admin