Rozig.com

Ronnie & Dominique

2010-02-22T17:22:00+01:00

Het was een week zo vol van van alles, dat ik iedere dag wel een stukje had kunnen schrijven. Helaas zat de week zo vol met van alles dat het er niet van kwam.
De week denderde voort. Ik repeteerde voor Tuindorp en ik zag mijn zoon zijn eerste kruipbewegingen maken. Dat laatste overigens zonder dat hij vooruitkwam, maar toch noemden we het een grote vooruitgang.
Ik ging op pad met de schrijver Niccol� Ammaniti en trof hem te midden van journalisten, aanbiddende auteurs Koch en Kluun, hele sexy meisjes en een enorme roedel satanisten (voor verslag: zie de Volkskrant van vandaag).
Ik huilde om de gouden medailletranen van onze sporters en ik trainde zelf zo hard met mijn personal trainer dat ik dagenlang de trap amper af kon.
Ik zwoegde, ik zweette, ik raasde, ik haastte en voor ik het wist, was de week voorbij.
Maar steeds, tijdens al deze drukdoenerij, zat ergens in mijn achterhoofd het beeld van Ronnie en Dominique.
De afgelopen jaren zag ik ze zo nu en door door mijn straat schuifelen. Langzaam. Heel voorzichtig. Voetje voor voetje.
Dominique keek scheel, haar tong hing constant uit haar mond en haar hoofd leunde tijdens het lopen zwaar op de schouder van haar moeder Ronnie. Ronnie was hoogbejaard en kon het gewicht van haar dochter amper dragen. Soms zei ze zachtjes iets tegen haar. Dominique gromde terug. Intussen schuifelden ze voort. Iedere keer als ik ze zag leek Ronnie iets krommer geworden en Dominique iets afweziger.
Ze ontroerden me altijd en ik heb een paar keer op het punt gestaan om Ronnie aan te spreken. Om haar te zeggen dat ik haar en haar dochter zo lief vond. Dat ik het zo knap van haar vond dat ze tot het einde voor haar bleef zorgen. Ik heb het nooit gezegd. Ik durfde ze niet te storen, niet dat kleine eilandje op te stappen dat ze samen vormden.
Nu is Dominique er niet meer. En dat heeft Ronnie gedaan. Tot het laatst toe is ze met haar meegeschuifeld.
Langzaam. Heel voorzichtig. Voetje voor voetje. Tot aan de dood.
Ik denk dat ik vandaag maar eens even stil blijf staan.

Ik zie, ik zie...

2010-02-05T15:38:00+01:00

Interviewen is in principe nooit saai. Ieder interview is anders. Je weet nooit hoe het loopt.
Bij de voorbereiding zie ik er echter standaard tegen op. Jemig... een gesprek met meneer X of mevrouw Y. Wat moet ik die nou vragen? Wat vind ik van degene? Wat weet ik van degene? En het belangrijkste: wat w�l ik nog weten? Och, help, straks wil ik helemaal niets weten en interesseert meneer X of mevrouw Y me gewoon geen ene hol. Geen sterk begin van een interview lijkt me.

Gelukkig is daar dan altijd de grote bibliotheek waar ik me op kan sluiten. Via de krantenbank en het online tijdschriftenarchief win ik informatie in. Vaak zit er naast me net een zwerver een bus Pringles leeg te kanen of word ik omringd door jongetjes van 13 die graag met Nikita willen chatten, maar daar stoor ik me hooguit 5 minuten aan. Daarna ben ik te veel verdiept in oude interviews, rare citaten en geventileerde meningen. En langzaam staat mijn opschrijfboekje vol uitroeptekens, verbanden en tegenstrijdigheden waar ik meer van wil weten. Nou ben ik niet zo�n liefhebber van interviews die volledig gebaseerd zijn op het feit dat de journalist de knipselmap braaf heeft doorgespit, dus na dat geresearch begint het grote kauwen. En dat is eigenlijk het allerprettigst. Want vaak leveren de simpelste en meest primaire vragen die bij je opkomen de meest inzichtelijke antwoorden op. En zo niet, dan is het vaak gewoon toch prettig om ze gesteld te hebben.

Afgelopen weekend zat ik in een Amsterdams hotel tegenover het Amerikaanse medium Char. Ik had haar geresearchd, had gelezen over de beschuldigingen dat ze helemaal niet met geesten praat maar gewoon een gewiekste tante is die wat handige psychologische trucjes toepast, ik las verhalen van voor- en tegenstanders. Maar eigenlijk wilde ik zelf vooral wat simpele dingetjes weten. Waarom krijgt ze altijd letters door van die geesten? Kunnen die niet in hele zinnen praten? En wat als ze dyslectisch zijn? En is mevrouw nooit bang dat ze stiekem simpelweg hartstikke keiknettergek is?

En daar zat ik dan, een paar dagen later tegenover Char, een extreem vriendelijke maar ook behoorlijk ijdele dame, die in staat was het gesprek op de juiste momenten lekker te ontregelen. Ik heb me kostelijk vermaakt.
Want zoals gezegd: interviewen is nooit saai. Ieder interview is anders. Je weet nooit hoe het loopt. Ik heb grote sterke mannen zien breken als luciferhoutjes als ze snikkend vertelden over hun grote liefde, ik heb bokkige mediabaasjes zichzelf urenlang op de borst zien kloppen, ik heb talmende politici gezien en flemende wimperknipperende soapactrices. Ik heb heel veel mensen ge�nterviewd, maar nog nooit eerder werd ik tijdens het gesprek vergast op een geest.

Toen de taperecorder uit stond, tuurde ze een tijdje wezenloos in de lamp naast haar. Toen kwam de onvermijdelijke vraag: "Ik zie een letter J.... is er een dierbare van je met een J in zijn naam overleden?". Ik moest haar teleurstellen. We werkten nog een stukje alfabet af. Aan het eind van de reading verzekerde ze me ��n ding: "Jij bent heel paranormaal begaafd, je hebt die kant alleen nog niet ontwikkeld. Echt, ik voel het. Jij weet diep van binnen heel erg veel...".
Ik heb haar maar niet verteld van mijn fijne sessies in de bibliotheek.

Deze week in HP/De Tijd het relaas van mijn ontmoeting met Char.

Grootmoedig gelaat

2010-01-28T15:02:00+01:00

Ach ach, wat kan ik toch grootmoedig kijken.
Een maandje of anderhalf geleden belde mijn vader me. �Zeg, F. is jarig en nou had ik zo gedacht dat het wel een leuk cadeau is als ie met me meegaat op wintersport. Is maar een weekje, in januari, dan pas jij gewoon even lekker op Mir�, vind je niet erg toch h�, mooi zo, dag lieverd!�.
Ik legde de telefoon naast me neer en wist dat ik hem had: het grootmoedige gelaat. De vriendelijke glimlach, het vrolijk knikkende gezicht, het �Tuuuurlijk joh, g��n probleem� dat mijn lippen vormden. Alles aan me verborg de paniek die achter mijn ogen schuil ging. �Jezus. Een week lang. De baby. Zonder F. Maar. Ik. Moet. Ook. Werken. En naar toneel. En nog meer werken. Hoe? Doe? Ik? Dat?�. Dikke paniek, maar ik liet niets merken. Ik was Grootmoedig.

Afgelopen zaterdag vertrok F.. Een tikje bezorgd, vooral ook omdat ik vanwege een buikgriep meer dood dan levend boven de toiletpot hing. �Nee joh, ga maar,� wuifde ik. �Niks aan de hand!�. Ik wist er zelfs nog een glimlach uit te persen.
Ik sprak mezelf ferm toe. Joh, het ging natuurlijk allemaal best lukken, ik moest deze week gewoon zien als een vrolijke uitdaging.
Uitdaging? Uitdaging? Zei ik nou echt dat vreselijke jeukwoord uitdaging? Ik zei het. De grootmoedigheid had me nu al licht waanzinnig gemaakt.

Op zich lukt het natuurlijk allemaal wel. Ik ben geen volslagen imbeciel en best in staat om dat kind op tijd te voeden, te badderen, aan te kleden, troosten en op de cr�che af te leveren. Gaat allemaal goed, het enige wat er bij inschiet is mezelf op tijd te voeden, badderen, aan te kleden, troosten en op de cr�che af te leveren.

En ik haal al die levens die ik nu leid zo door elkaar. Alleen op de fiets op weg naar een interview hoor ik opeens dat ik sussend �Ik zag twee beren broodjes smeren� tegen mezelf zing, terwijl ik mijn hongerige kind als ik hem ophaal van de cr�che �I wil surviiiiiiiive� toebl�r.
Ik maak me de hele dag druk om de melkvoorraad van zoonlief en vergeet vervolgens boodschappen voor mezelf te halen. Ik heb mijn lieveling �s morgens enig aangekleed in zijn spijkerbroek, AC/DC-shirtje en stoere jas om er achter te komen dat ik vlak voor we echt weg moeten zelf nog in mijn ondergoed sta.

En intussen glimlach ik grootmoedig voort. Vlak voor ik een bespreking bij het Volkskrant Magazine inga check ik snel even mijn rok op babyspuug, ik verlaag mijn stem weer naar een acceptabel volwassen niveau en veeg mijn hersens bij elkaar. Ik zie dat er een knoop van mijn jas af is, maar ik ben al lang blij dat ik een jas aan heb.
Eenmaal pratend over nieuwe verhalen kom ik voor het eerst in dagen weer tot mezelf. H�h�, dit is gewoon werk, dit is wat ik al zo�n 14 jaar doe, hier heb ik geen hulp bij nodig, noch raak ik ervan in de war. Wat een ontspanning. Van mijn werk rust ik uit.

Eenmaal thuis ontdek ik, dat ik als een idioot naar de cr�che moet. Ik verslik me in mijn laatste slok koffie, raak verstrikt in mijn eigen sjaal, kan nergens de autosleutel vinden en realiseer me eenmaal bezweet en wel in dat auto dat ik ook nog melk af moet kolven straks en de babysitter voor vanavond moet instrueren. Intussen neem ik de telefoon op, want F. belt. Hoe het gaat met werken? Prima zeg ik naar waarheid. En met zorgen? Uist��kend roep ik grootmoedig om vervolgens heel hard �In de maaaaaneschijn, in de maaaaaneschijn� tegen de achterbank te zingen.
Ik weet niet zeker of ie me geloofde.

Knol

2010-01-21T14:09:00+01:00

Eerst dacht ik dat het een geintje was. Tim Knol is het voorprogramma van de laatste optredens van de band Johan, las ik ergens.
Tim Knol.
Ja haha, er staat een paard in de gang.
Op de foto bij het bericht stond een blozende ietwat bolle jongen met gek haar. En dit zou de nieuwste popsensatie moeten zijn? Plotseling hoorde ik de stem van Henk-Jan Smits in mijn achterhoofd. �Sorry jongen, we zoeken een idoooool. En je kan wel zingen, maar je ziet er gewoon niet uit als een idoooooool. Helaas, je-bent-niet-doorrrrr.�
En alleen al vanwege al die overdreven opgepoetste zangertjes en zangeresjes die wel in de finale van de bekende talentenjachten belanden (en vervolgens linea recta aan de musicalstal van Van den Ende of Verlinde worden toegevoegd), besloot ik plotseling om een daad te stellen. Ik kocht het nieuwe album van Tim Knol.
En het is goed. Heel goed. Beetje Johan, beetje de oude Oasis, vleugje country en een paar heel mooi melancholische gitaarliedjes.
Rare jongen. Rare naam. Maar wat mij betreft is ie doorrrr.

Geen ID

2010-01-12T15:54:00+01:00

�Goedemiddag met de veel te blije helpdeskmedewerkster van DigiD, waarmee kan ik u van dienst zijn?�
�Ja hallo, ik had zo�n code...�
�Wat goed mevrouw Schlikker!�
�maar die is verlopen...�
�Ja, dat doen ze om de zoveel tijd.�
�en nou heb ik een nieuwe aangevraagd...�
�Da�s helemaal perfect van u mevrouw Schlikker!�
�... eh ja dank u, en die heb ik ook geactiveerd...�
�Prachtig mevrouw Schlikker!�
�Jawel, maar nou zegt dat scherm dat ik een verkeerd wachtwoord heb ingevoerd.�
�Ach jee.�
�Ja, zeg dat wel, want ik heb me net een uur lang geworsteld door de hel die toeslag kinderopvang-aanvragen heet en nou was ik eindelijk klaar, na het invoeren van al onze sofi-nummers, jaarcijfers, verwachte winsten, en verzekeringsgegevens, �n ik had talloze vragen beantwoord over de uren te verwachte opvang, de geschatte opvangprijs, hoe vaak we broccoli eten per maand, hoe veel we gemiddeld op een dag schijten en nog veel meer andere niet zo eenvoudig te verklaren kwesties �n toen mocht ik dan eindelijk echt op send drukken... en toen kon ik de zooi niet versturen omdat mijn Digid��-wachtwoord niet klopt.�
�Bent u misschien een klein beetje uw wachtwoord vergeten, mevrouw Schlikker?�
�NEE!!! Ik heb het gekopieerd in een ander bestandje.�
�Oeps dat is niet zo veilig hoor, mevrouw Schlikker.�
�Misschien niet maar zo weet ik tenminste zeker dat ik de goeie heb want ik word GEK van alles waar ik een inlognaam en code voor nodig heb, dus hij stond gewoon op een digitaal kladblaadje en ik heb op appeltje c gedrukt, de code daarmee gekopieerd en hem vervolgens weer geplakt op de plek waar ie hoort.�
�Klinkt goed, mevrouw Schlikker!�
�Ja maar dat is het niet want hij zegt dat de code fout is!!!!!!�
�Tja...�
�Wat nou tja?�
�Dan zal er wel iets met kopieren fout zijn gegaan.�
�Wat kan er nou fout gaan met kopieren? Appelte c, appeltje c, appeltje c!�
�Tja. T is toch een beetje niet goed gegaan bij u.�
�Nee bij jullie, bij jullie, bij jullie!�
�...�
�En nuuuuu?�
�U kunt gewoon lekker een nieuwe DigiD aanvragen bij ons, geen probleem, binnen 5 dagen hebt u hem, hoor! En dan kunt ik weer fijn helemaal opnieuw beginnen. Kan ik u verder ergens nog mee van dienst zijn vandaag?�
-tuuttuuttuut-

The Feeder

2010-01-10T14:24:00+01:00

Ik heb F. een nieuwe bijnaam gegeven. Naast Monika (hij kan dingen met een vaatdoekje waar schoonmaakfreak Monika uit Friends van in katzwijm zou vallen) noem ik hem tegenwoordig The Feeder.
Sinds de geboorte van ons kind is hij degene die meestal de boodschappen doet. Bij thuiskomst zie ik het al aan zijn ogen. Naast verantwoorde groenten, netten sinaasappels en stapels vaatdoekjes tovert hij met een blije grijns een setje griesmeelpuddinkjes tevoorschijn. �Voor mijn schatje!� zegt ie stralend.
Fok. Mijn lievelingstoetje. En ik was juist zo goed bezig vandaag...

Tijdens mijn zwangerschap maakte ik me niet erg druk om de kilo�s. Ik kwam ook niet buitensporig veel aan en daarnaast had ik begrepen dat borstvoeding geven calorie�n vr��t, dus no problemo.
De eerste twee weken na de bevalling leek ik gelijk te hebben. Ik viel tien kilo af en het ging zo snel dat ik er zelf ook een beetje van schrok. Ik was zo overweldigd en uitgeput dat het hele concept eten me vrij vreemd voorkwam.
Maar toen bleef de wijzer van de weegschaal steken. En gelijktijdig manifesteerde zich De Honger. Want dat borstvoeding geven mag dan calorie�n vreten, je krijgt er zo�n waanzinnige trek van dat je ze er met plezier dubbel bij eet.

Er zit nog minstens vijf kilo te veel aan mij en die wil ik best wel kwijt.
En hoewel in alle boekjes staat dat je zeker niet mag lijnen als je zoogt, betekent die natuurlijk niet dat je je dagelijks met een Monatoetje op de bank moet nestelen. Dat wil ik ook heus niet. Maar The Feeder denkt er anders over. �Gezellig h�,� knort ie als ie zijn hoofd op mijn al te weelderige boezem vlijt. Ik onderdruk een boertje. Het is allemaal zijn schuld. Dat u het even weet.

Koplampen

2009-12-31T17:46:00+01:00

Geluk is eng. Heel erg eng. Doodeng.
Want voor je het weet, is het voorbij. Een afslag gemist, een moment van onoplettendheid, een blik in de koplampen van een onverwachte tegenligger. En weg is het, dat geluk, zo ver weg dat je je meteen niet meer herinnert hoe het ook alweer voelde.
Het enige wat overblijft is overeind krabbelen en heel hard je best doen zodat je het wel weer voelt, dat onbezorgde, dat tevredene, dat weten dat alles heel erg goed is.

Ik zit op de achterbank van de auto, we brengen baby en kat naar mijn ouders om een nachtje te logeren. Mijn F. rijdt, links naast me staat een bak met de kat er in, rechts naast me slaapt mijn zoon terwijl hij met zijn kleine plakkerige handje mijn wijsvinger omklemt. Ik zie de besneeuwde weilanden en realiseer me: dit is mijn gezin. Ik heb een gezin. Ik ben onderdeel van mijn eigen gezin. En ik ben ontzettend gelukkig.
Mijn ouders leven nog en zijn gezond, vanavond zie ik mijn vrienden om zoals altijd het voorbije en het aankomende jaar te vieren, mijn lief is mijn lief, mijn kind... tja, mijn kind bestaat, mag er zijn, doet wat ie moet doen en lacht zoals alleen hij kan lachen. Alleen dat laatste is al genoeg om hysterisch te worden van geluk.

Maar met het geluk komt de angst. Er zal toch niets gebeuren? Alles moet blijven zoals het nu is. Geen veranderingen, geen onheil, geen risico�s, geen koplampen alstublieft.

Fok, geluk is eng. Heel erg eng. Doodeng. En ironisch genoeg laat het zich heel eenvoudig verdrijven door de angst dat het voorbij gaat. Dat kan de bedoeling niet zijn. Onheil ondervang je niet door er van tevoren angst voor te hebben of over te piekeren. Je voorkomt het niet met noodscenario�s bedenken, met wakker liggen, met �Wat als? Wat als?�-gedachten.
Ik besluit tot een goed voornemen: 2010 wordt het jaar van de overgave. Ik geef me over aan het geluk, de stemmetjes in mijn hoofd die zeuren dat het allemaal zo voorbij kan zijn leg ik het zwijgen toe. Bek houden allemaal. Zoals liefde onvoorwaardelijk moet zijn wil het echt tellen, zo moet geluk dat ook zijn.
De kat mauwt klagelijk, mijn zoon kwijlt over mijn hand heen en op de radio klinkt een ontzettend kutnummer van de Dire Straits. Niets romantiek, dit is de realiteit.
Gelukkig.

Goed gesprek

2009-12-17T09:37:00+01:00

Bij de nagelstudio:

"Kijk hier heb je een foto van m'n kerstboom. Mooi h�!"
"Eeeeh ja leuk hoor."
"Heb ik gisteren helemaal opgetuigd, veel werk aan gehad!"
"Leuk, maar eeeeeh, hangen daar nou allemaal Buddhabeeldjes tussen de ballen?"
"Ja! Goed h�! Vonnik zo'n mooi gezicht!"
"Vind je dat niet wat vreemd, met kerst enzo?"
"Waarom?"
"Eeeeeh, het is een Christelijk feest."
"..."
"We vieren de geboorte van Jezus."
"O GOD!"
"Ja, die had er ook wat mee te maken."
"JEZUS! Daar heb ik nooit bij stil gestaan! Oooooh wat genant! Wat mot ik nou met die dikke in die boom?"
"Gewoon laten hangen, joh. Zou ie vast prima gevonden hebben."

Op pad

2009-12-12T14:34:00+01:00

�Ol aai wanna doe wen aai week up in de morning is sie jor aais, Ros��nna, Ros��nna�.
Het is bijna kerst en op de een of andere manier klinkt in die tijd veel vaker dan normaal Toto op de radio. Dat is natuurlijk niet best, maar de dame achter de kassa zingt luidkeels mee.
Voor het eerst in maanden ben ik weer op pad. Ik had met mezelf afgesproken dat ik tot december niet zou werken, maar afspraken zijn er om geschonden te worden en na wekenlang spuitpoep ruimen, wasjes draaien en kindzogen wil ik wel weer eens mijn hersens gebruiken. Dus als een opdrachtgever voorzichtig peilt of ik weer zin in een klusje heb, stuur ik hysterisch een met veel smileys en uitroeptekens gelardeerd bevestigend mailtje terug.
Een paar dagen later zet ik thuis zorgvuldig afgekolfde flesjes melk in de koelkast, ik verschoon nog een laatste luier, zoen mijn mannen, zeg dat ze voorzichtig moeten zijn met wat ze ook gaan doen en hup, daar ga ik dan.
Het interview is in Friesland en halverwege de Afsluitdijk zie ik dat ik veel te vroeg ben. Cappuccino dan maar in het caf� dat bij het Afsluitdijkmonument hoort.
Het is er een desolate bedoening. Sky Radio klinkt uit de speakers, het personeel kijkt verschrikt op als er een klant binnen komt, de koffie is lauw en dien je zelf te halen en de tafels zijn van formica. Ik had me mijn eerste schreden in de snelle hippe wereld van de journalistiek ietwat anders voorgesteld.
Maar diep in mijn hart ben ik dol op dit soort caf�s. Ik houd van treurige plaatsen, van plekken waar ze nog nooit van verse muntthee hebben gehoord, van barren waar een taai saucijzenbroodje de hoogst haalbare culinaire traktatie is, waar de barvrouw zonder enige Idols-pretentie vals als de neten meebl�rt met Toto en waar zelfs de kerstkransen aan de muur er ietwat slapjes bij hangen. Niets is hier gelikt en van al die droefgeestigheid word ik bijzonder vrolijk.
Ik zit aan mijn plakkerige tafeltje, staar naar een waterig zonnetje dat begerig over het IJsselmeer schijnt en weet dat het goed is.

24 november

2009-11-23T23:48:00+01:00

Lieve Liv
1 jaar voorbij
Voor altijd
onvergetelijk

Schaars goed

2009-11-22T15:43:00+01:00

�Je leven is nu zeker wel heel erg veranderd, h�? Daar zal je vast moeite mee hebben. Je levert toch veel van je vrijheid in met zo�n kind. Even er tussenuit zit er niet meer in. Je bent nu v��l meer thuis. Kunt nooit meer zomaar even naar de bioscoop. Het zijn natuurlijk handenbindertjes. Word je daar niet gek van zo nu en dan?�

Nu de eerste euforie van de meeste mensen over de geboorte van mijn zoon voorbij is, komen de lastige vragen. Da's heel terecht, hoor. Zo�n roze wolk kan natuurlijk niet je permanente verblijfplaats worden. Op een dag moet er een reality check zijn, een moment dat je je realiseert dat zo�n kind heus niet altijd leuk is, dat je moet dealen met lastige praktische problemen, met slapeloosheid, ja, zelfs met zwaarmoedigheid.

Ik ben erg voor het benoemen van dat soort zaken. Ik ben geen hysterische romanticus, houd niet van overdreven ophemelen en als ik iets kut vind mag ik dat graag roepen. Het afgelopen jaar heb ik vaak genoeg heel eerlijk gezegd dat ik zwanger zijn geregeld geen klote aan vond, iets wat door sommige mensen ook weer als tamelijk onbetamelijk werd beschouwd.

Maar nu ik oprecht gelukkig ben, vinden diezelfde gasten ook dat een beetje raar. Al die blijheid, dat kan gewoonweg niet, er moeten onderhuidse spanningen zijn.
En dus speuren ze met een scherpe blik mijn gezicht af. Waar zijn die wallen?
Eeeeh sorry, ik slaap best goed.
Met zekere gretigheid wordt naar de nawee�n van mijn bevalling ge�nformeerd. Ik moet er toch minstens bekkeninstabiliteit, plotselinge incontinentie, aambeien of lelijke striemen op allerlei lichaamsdelen aan over hebben gehouden?
Ik moet ze teleurstellen, ook dat niet.
Maar dan moet ik toch treuren om het verlies van bovengenoemde vrijheid! De spontaniteit in mijn leven, weg is ie!
Ja, dat is soms waar. Ik ben de koningin van het plannen geworden. Maar reken maar dat ik dat kan. En reken maar dat ik niet te beroerd ben om een middagje shoppen voor mezelf te regelen. Omdat dat nu lang niet meer elke week voorkomt, neem ik het er goed van en geniet ik des te meer. Die uurtjes zonder babyzorg zijn wat schaarser goed geworden en wat schaars is, is lekker.
Met talloze goed gevulde tasjes kom ik thuis (want in bepaalde opzichten houd ik weer helemaal niet van schaars goed), een blos op mijn wangen, een opgeruimde geest en meer dan genoeg energie voor de komende dagen zogen, wassen, wiegen en aaien.
Aan iedereen die ik teleurstel mijn oprechte excuses, maar ik woon heerlijk op mijn roze wolk.
Mij hoor je nu eens helemaal niet klagen. Het is hier schaars goed.

Gezakt

2009-11-15T13:25:00+01:00

�Wat??? Doen jullie die kat nooit in bad???�.
Mijn schoonmoeder was een week in Nederland en zoals bekend liggen onze wereldbeelden nogal ver uiteen. Ik, de ietwat rommelig chaotische Europeaan met een huisdier dat ze nooit in bad doet, die zich �berhaupt niet stoort aan een vlekkie meer of minder en onmiddellijk in de sluimerstand springt wanneer gesprekken gaan over praktische zaken als de benzineprijzen, afwasmiddelen of alle potenti�le functies van mijn nieuwe broodrooster. Zij, Noord-Amerikaanse miss Spic and Span bij wie het huis van Bree Van de Kamp nog een met mos beschimmelde vuilnisbelt lijk, die beesten met een vacht ronduit smerig en rijp voor de tobbe vindt, en die juist opleeft bij conversaties over de benzineprijzen, afwasmiddelen of alle potenti�le functies van mijn nieuwe broodrooster.
Maar ja, ze is de moeder van mijn lief en daarbij baarde ik haar kleinkind dat ze dolgraag wilde ontmoeten. En als er een oceaan tussen je woningen ligt, kan zo�n kraambezoekje natuurlijk geen uurtje duren, nee, dan zit je er een week aan vast.
Ik was vol goede voornemens. Ik zou haar hartelijk ontvangen, ik zou open staan voor haar levensvisie en h� wellicht hadden we eindelijk iets meer met elkaar gemeen nu ik ook moeder ben geworden. Wie weet kregen we wel een band?
En dus zat er op de dag van aankomst een stralende glimlach op mijn gezicht gebeiteld, liep ik met kopjes koffie te redderen en probeerde ik met man en macht mijn huis zo schoon, vet- en vlekvrij mogelijk te houden.
Ik hield het precies twee dagen vol. Ik geef het onmiddellijk toe: mijn uithoudingsvermogen schoot te kort. Ik bleek niet in staat om haar ideale schoondochter te zijn. Ik ben te anders, ik weet haar interesse niet te wekken, mijn huis is anders, mijn land, mijn taal. En hoe ik ook probeerde mezelf aan haar te verklaren, hoe ik ook poogde mijn glimlach te behouden, hoe ik maar bleef redderen met kopjes koffie, het hielp niet. Ik zag haar krtitische blikken, voelde haar desinteresse als ik iets vertelde, hoorde haar klachten die ze in het Frans aan F. liet horen. Ik zakte voortdurend voor mijn Bree Van de Kamp-examen.
En ik begon een hekel aan mezelf te krijgen. Wie is dat mens dat hengelt naar aandacht, dat uit wil schreeuwen: �Lief, lief, vind mij lief!�?
Mijn schoonmoeder is inmiddels weer thuis. Haar dochter mailde F. dat ze een fantastische week had gehad. Dat ze ervan had genoten zo veel tijd met haar zoon door te brengen, dat ze mijn ouders zo aardig vond. Ik werd niet genoemd.
Ik kijk naar mijn zoon die ze uiteraard het meest geweldig vond en die het minst van allemaal heeft geprobeerd het haar naar de zin te maken. Windenlatend, boerend, uitgebreid gapend lag hij in zijn wieg en mijn schoonmoeder was verrukt. Mijn zoon is er, en dat is genoeg. Het jong is 8 weken en leert zijn moeder nu al een essenti�le les.

Mijn twitter

2009-07-10T12:54:00+01:00

follow roosschlikker at http://twitter.com

Rozig hoort

2009-06-28T12:28:00+01:00

Ik heb altijd al van haar stem gehouden, Not an addict blijft dan ook een wereldnummer, maar Sarah Bettens heeft nu een heel ander plaatje gemaakt: Never say goodbye. Rustige feel good muziek met onder meer een cover van I can't make you love me, een oud favorietje van me.
Als het me uiteindelijk allemaal iets te chill wordt, stap ik over op Gossip. Ik hoorde Heavy Cross voor het eerst op de radio toen ik in de auto zat en ik vrees dat ik binnenkort een flinke bon van de verkeerspolitie op de mat kan verwachten. Wow, als je hier het gaspedaal niet van gaat intrappen... Hoe lekker!!! De rest van de cd Music for Men is minstens net zo fijn. Vet, in de dubbele betekenis van het woord!

About Blank

2009-02-01T12:08:00+01:00

Speciaal voor Analia nog even een boekpromotieblogje. Aukje van About Blank heeft een fijne recensie aan mijn boek gewijd. Lezen dat e-zine!

Telegraaf

2008-12-17T18:16:00+01:00

Goh, 'Het eerste miljoen is het moeilijkst' blijkt een boekentip in de Telegraaf te zijn geweest. "Laat de miljonairs maar praten. Schlikker verstaat de kunst hen interessante uitspraken te ontlokken en weet ze treffend neer te zetten", aldus recencent Lies Schut. Daar heb ik uiteraard verdomd weinig aan toe te voegen

BNR

2008-11-27T17:56:00+01:00

Ik mocht vanmiddag op BNR bij Harmke Pijpers weer over het boek komen praten. Het resultaat is hier te horen.
En voor wie er geen genoeg van kan krijgen (die mensen heb je), hier een interviewtje op Megastad FM.

Zakelijk

2008-10-31T10:25:00+01:00

Weten wat voor werk ik doe? Ga naar mijn zakelijke website!