Het was een week zo vol van van alles, dat ik iedere dag wel een stukje had kunnen schrijven. Helaas zat de week zo vol met van alles dat het er niet van kwam.
De week denderde voort. Ik repeteerde voor Tuindorp en ik zag mijn zoon zijn eerste kruipbewegingen maken. Dat laatste overigens zonder dat hij vooruitkwam, maar toch noemden we het een grote vooruitgang.
Ik ging op pad met de schrijver Niccolò Ammaniti en trof hem te midden van journalisten, aanbiddende auteurs Koch en Kluun, hele sexy meisjes en een enorme roedel satanisten (voor verslag: zie de Volkskrant van vandaag).
Ik huilde om de gouden medailletranen van onze sporters en ik trainde zelf zo hard met mijn personal trainer dat ik dagenlang de trap amper af kon.
Ik zwoegde, ik zweette, ik raasde, ik haastte en voor ik het wist, was de week voorbij.
Maar steeds, tijdens al deze drukdoenerij, zat ergens in mijn achterhoofd het beeld van Ronnie en Dominique.
De afgelopen jaren zag ik ze zo nu en door door mijn straat schuifelen. Langzaam. Heel voorzichtig. Voetje voor voetje.
Dominique keek scheel, haar tong hing constant uit haar mond en haar hoofd leunde tijdens het lopen zwaar op de schouder van haar moeder Ronnie. Ronnie was hoogbejaard en kon het gewicht van haar dochter amper dragen. Soms zei ze zachtjes iets tegen haar. Dominique gromde terug. Intussen schuifelden ze voort. Iedere keer als ik ze zag leek Ronnie iets krommer geworden en Dominique iets afweziger.
Ze ontroerden me altijd en ik heb een paar keer op het punt gestaan om Ronnie aan te spreken. Om haar te zeggen dat ik haar en haar dochter zo lief vond. Dat ik het zo knap van haar vond dat ze tot het einde voor haar bleef zorgen. Ik heb het nooit gezegd. Ik durfde ze niet te storen, niet dat kleine eilandje op te stappen dat ze samen vormden.
Nu is Dominique er niet meer. En dat heeft Ronnie gedaan. Tot het laatst toe is ze met haar meegeschuifeld.
Langzaam. Heel voorzichtig. Voetje voor voetje. Tot aan de dood.
Ik denk dat ik vandaag maar eens even stil blijf staan.
Interviewen is in principe nooit saai. Ieder interview is anders. Je weet nooit hoe het loopt.
Bij de voorbereiding zie ik er echter standaard tegen op. Jemig... een gesprek met meneer X of mevrouw Y. Wat moet ik die nou vragen? Wat vind ik van degene? Wat weet ik van degene? En het belangrijkste: wat wíl ik nog weten? Och, help, straks wil ik helemaal niets weten en interesseert meneer X of mevrouw Y me gewoon geen ene hol. Geen sterk begin van een interview lijkt me.
Gelukkig is daar dan altijd de grote bibliotheek waar ik me op kan sluiten. Via de krantenbank en het online tijdschriftenarchief win ik informatie in. Vaak zit er naast me net een zwerver een bus Pringles leeg te kanen of word ik omringd door jongetjes van 13 die graag met Nikita willen chatten, maar daar stoor ik me hooguit 5 minuten aan. Daarna ben ik te veel verdiept in oude interviews, rare citaten en geventileerde meningen. En langzaam staat mijn opschrijfboekje vol uitroeptekens, verbanden en tegenstrijdigheden waar ik meer van wil weten. Nou ben ik niet zo’n liefhebber van interviews die volledig gebaseerd zijn op het feit dat de journalist de knipselmap braaf heeft doorgespit, dus na dat geresearch begint het grote kauwen. En dat is eigenlijk het allerprettigst. Want vaak leveren de simpelste en meest primaire vragen die bij je opkomen de meest inzichtelijke antwoorden op. En zo niet, dan is het vaak gewoon toch prettig om ze gesteld te hebben.
Afgelopen weekend zat ik in een Amsterdams hotel tegenover het Amerikaanse medium Char. Ik had haar geresearchd, had gelezen over de beschuldigingen dat ze helemaal niet met geesten praat maar gewoon een gewiekste tante is die wat handige psychologische trucjes toepast, ik las verhalen van voor- en tegenstanders. Maar eigenlijk wilde ik zelf vooral wat simpele dingetjes weten. Waarom krijgt ze altijd letters door van die geesten? Kunnen die niet in hele zinnen praten? En wat als ze dyslectisch zijn? En is mevrouw nooit bang dat ze stiekem simpelweg hartstikke keiknettergek is?
En daar zat ik dan, een paar dagen later tegenover Char, een extreem vriendelijke maar ook behoorlijk ijdele dame, die in staat was het gesprek op de juiste momenten lekker te ontregelen. Ik heb me kostelijk vermaakt.
Want zoals gezegd: interviewen is nooit saai. Ieder interview is anders. Je weet nooit hoe het loopt. Ik heb grote sterke mannen zien breken als luciferhoutjes als ze snikkend vertelden over hun grote liefde, ik heb bokkige mediabaasjes zichzelf urenlang op de borst zien kloppen, ik heb talmende politici gezien en flemende wimperknipperende soapactrices. Ik heb heel veel mensen geïnterviewd, maar nog nooit eerder werd ik tijdens het gesprek vergast op een geest.
Toen de taperecorder uit stond, tuurde ze een tijdje wezenloos in de lamp naast haar. Toen kwam de onvermijdelijke vraag: "Ik zie een letter J.... is er een dierbare van je met een J in zijn naam overleden?". Ik moest haar teleurstellen. We werkten nog een stukje alfabet af. Aan het eind van de reading verzekerde ze me één ding: "Jij bent heel paranormaal begaafd, je hebt die kant alleen nog niet ontwikkeld. Echt, ik voel het. Jij weet diep van binnen heel erg veel...".
Ik heb haar maar niet verteld van mijn fijne sessies in de bibliotheek.
Deze week in HP/De Tijd het relaas van mijn ontmoeting met Char.
