Ach ach, wat kan ik toch grootmoedig kijken.
Een maandje of anderhalf geleden belde mijn vader me. “Zeg, F. is jarig en nou had ik zo gedacht dat het wel een leuk cadeau is als ie met me meegaat op wintersport. Is maar een weekje, in januari, dan pas jij gewoon even lekker op Miró, vind je niet erg toch hè, mooi zo, dag lieverd!”.
Ik legde de telefoon naast me neer en wist dat ik hem had: het grootmoedige gelaat. De vriendelijke glimlach, het vrolijk knikkende gezicht, het “Tuuuurlijk joh, géén probleem” dat mijn lippen vormden. Alles aan me verborg de paniek die achter mijn ogen schuil ging. “Jezus. Een week lang. De baby. Zonder F. Maar. Ik. Moet. Ook. Werken. En naar toneel. En nog meer werken. Hoe? Doe? Ik? Dat?”. Dikke paniek, maar ik liet niets merken. Ik was Grootmoedig.
Afgelopen zaterdag vertrok F.. Een tikje bezorgd, vooral ook omdat ik vanwege een buikgriep meer dood dan levend boven de toiletpot hing. “Nee joh, ga maar,” wuifde ik. “Niks aan de hand!”. Ik wist er zelfs nog een glimlach uit te persen.
Ik sprak mezelf ferm toe. Joh, het ging natuurlijk allemaal best lukken, ik moest deze week gewoon zien als een vrolijke uitdaging.
Uitdaging? Uitdaging? Zei ik nou echt dat vreselijke jeukwoord uitdaging? Ik zei het. De grootmoedigheid had me nu al licht waanzinnig gemaakt.
Op zich lukt het natuurlijk allemaal wel. Ik ben geen volslagen imbeciel en best in staat om dat kind op tijd te voeden, te badderen, aan te kleden, troosten en op de crèche af te leveren. Gaat allemaal goed, het enige wat er bij inschiet is mezelf op tijd te voeden, badderen, aan te kleden, troosten en op de crèche af te leveren.
En ik haal al die levens die ik nu leid zo door elkaar. Alleen op de fiets op weg naar een interview hoor ik opeens dat ik sussend “Ik zag twee beren broodjes smeren” tegen mezelf zing, terwijl ik mijn hongerige kind als ik hem ophaal van de crèche “I wil surviiiiiiiive” toeblèr.
Ik maak me de hele dag druk om de melkvoorraad van zoonlief en vergeet vervolgens boodschappen voor mezelf te halen. Ik heb mijn lieveling ’s morgens enig aangekleed in zijn spijkerbroek, AC/DC-shirtje en stoere jas om er achter te komen dat ik vlak voor we echt weg moeten zelf nog in mijn ondergoed sta.
En intussen glimlach ik grootmoedig voort. Vlak voor ik een bespreking bij het Volkskrant Magazine inga check ik snel even mijn rok op babyspuug, ik verlaag mijn stem weer naar een acceptabel volwassen niveau en veeg mijn hersens bij elkaar. Ik zie dat er een knoop van mijn jas af is, maar ik ben al lang blij dat ik een jas aan heb.
Eenmaal pratend over nieuwe verhalen kom ik voor het eerst in dagen weer tot mezelf. Hèhè, dit is gewoon werk, dit is wat ik al zo’n 14 jaar doe, hier heb ik geen hulp bij nodig, noch raak ik ervan in de war. Wat een ontspanning. Van mijn werk rust ik uit.
Eenmaal thuis ontdek ik, dat ik als een idioot naar de crèche moet. Ik verslik me in mijn laatste slok koffie, raak verstrikt in mijn eigen sjaal, kan nergens de autosleutel vinden en realiseer me eenmaal bezweet en wel in dat auto dat ik ook nog melk af moet kolven straks en de babysitter voor vanavond moet instrueren. Intussen neem ik de telefoon op, want F. belt. Hoe het gaat met werken? Prima zeg ik naar waarheid. En met zorgen? Uistéééékend roep ik grootmoedig om vervolgens heel hard “In de maaaaaneschijn, in de maaaaaneschijn” tegen de achterbank te zingen.
Ik weet niet zeker of ie me geloofde.
Eerst dacht ik dat het een geintje was. Tim Knol is het voorprogramma van de laatste optredens van de band Johan, las ik ergens.
Tim Knol.
Ja haha, er staat een paard in de gang.
Op de foto bij het bericht stond een blozende ietwat bolle jongen met gek haar. En dit zou de nieuwste popsensatie moeten zijn? Plotseling hoorde ik de stem van Henk-Jan Smits in mijn achterhoofd. “Sorry jongen, we zoeken een idoooool. En je kan wel zingen, maar je ziet er gewoon niet uit als een idoooooool. Helaas, je-bent-niet-doorrrrr.”
En alleen al vanwege al die overdreven opgepoetste zangertjes en zangeresjes die wel in de finale van de bekende talentenjachten belanden (en vervolgens linea recta aan de musicalstal van Van den Ende of Verlinde worden toegevoegd), besloot ik plotseling om een daad te stellen. Ik kocht het nieuwe album van Tim Knol.
En het is goed. Heel goed. Beetje Johan, beetje de oude Oasis, vleugje country en een paar heel mooi melancholische gitaarliedjes.
Rare jongen. Rare naam. Maar wat mij betreft is ie doorrrr.
“Goedemiddag met de veel te blije helpdeskmedewerkster van DigiD, waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Ja hallo, ik had zo’n code...”
“Wat goed mevrouw Schlikker!”
“maar die is verlopen...”
“Ja, dat doen ze om de zoveel tijd.”
“en nou heb ik een nieuwe aangevraagd...”
“Da’s helemaal perfect van u mevrouw Schlikker!”
“... eh ja dank u, en die heb ik ook geactiveerd...”
“Prachtig mevrouw Schlikker!”
“Jawel, maar nou zegt dat scherm dat ik een verkeerd wachtwoord heb ingevoerd.”
“Ach jee.”
“Ja, zeg dat wel, want ik heb me net een uur lang geworsteld door de hel die toeslag kinderopvang-aanvragen heet en nou was ik eindelijk klaar, na het invoeren van al onze sofi-nummers, jaarcijfers, verwachte winsten, en verzekeringsgegevens, én ik had talloze vragen beantwoord over de uren te verwachte opvang, de geschatte opvangprijs, hoe vaak we broccoli eten per maand, hoe veel we gemiddeld op een dag schijten en nog veel meer andere niet zo eenvoudig te verklaren kwesties én toen mocht ik dan eindelijk echt op send drukken... en toen kon ik de zooi niet versturen omdat mijn Digidéééé-wachtwoord niet klopt.”
“Bent u misschien een klein beetje uw wachtwoord vergeten, mevrouw Schlikker?”
“NEE!!! Ik heb het gekopieerd in een ander bestandje.”
“Oeps dat is niet zo veilig hoor, mevrouw Schlikker.”
“Misschien niet maar zo weet ik tenminste zeker dat ik de goeie heb want ik word GEK van alles waar ik een inlognaam en code voor nodig heb, dus hij stond gewoon op een digitaal kladblaadje en ik heb op appeltje c gedrukt, de code daarmee gekopieerd en hem vervolgens weer geplakt op de plek waar ie hoort.”
“Klinkt goed, mevrouw Schlikker!”
“Ja maar dat is het niet want hij zegt dat de code fout is!!!!!!”
“Tja...”
“Wat nou tja?”
“Dan zal er wel iets met kopieren fout zijn gegaan.”
“Wat kan er nou fout gaan met kopieren? Appelte c, appeltje c, appeltje c!”
“Tja. T is toch een beetje niet goed gegaan bij u.”
“Nee bij jullie, bij jullie, bij jullie!”
“...”
“En nuuuuu?”
“U kunt gewoon lekker een nieuwe DigiD aanvragen bij ons, geen probleem, binnen 5 dagen hebt u hem, hoor! En dan kunt ik weer fijn helemaal opnieuw beginnen. Kan ik u verder ergens nog mee van dienst zijn vandaag?”
-tuuttuuttuut-
Ik heb F. een nieuwe bijnaam gegeven. Naast Monika (hij kan dingen met een vaatdoekje waar schoonmaakfreak Monika uit Friends van in katzwijm zou vallen) noem ik hem tegenwoordig The Feeder.
Sinds de geboorte van ons kind is hij degene die meestal de boodschappen doet. Bij thuiskomst zie ik het al aan zijn ogen. Naast verantwoorde groenten, netten sinaasappels en stapels vaatdoekjes tovert hij met een blije grijns een setje griesmeelpuddinkjes tevoorschijn. “Voor mijn schatje!” zegt ie stralend.
Fok. Mijn lievelingstoetje. En ik was juist zo goed bezig vandaag...
Tijdens mijn zwangerschap maakte ik me niet erg druk om de kilo’s. Ik kwam ook niet buitensporig veel aan en daarnaast had ik begrepen dat borstvoeding geven calorieën vréét, dus no problemo.
De eerste twee weken na de bevalling leek ik gelijk te hebben. Ik viel tien kilo af en het ging zo snel dat ik er zelf ook een beetje van schrok. Ik was zo overweldigd en uitgeput dat het hele concept eten me vrij vreemd voorkwam.
Maar toen bleef de wijzer van de weegschaal steken. En gelijktijdig manifesteerde zich De Honger. Want dat borstvoeding geven mag dan calorieën vreten, je krijgt er zo’n waanzinnige trek van dat je ze er met plezier dubbel bij eet.
Er zit nog minstens vijf kilo te veel aan mij en die wil ik best wel kwijt.
En hoewel in alle boekjes staat dat je zeker niet mag lijnen als je zoogt, betekent die natuurlijk niet dat je je dagelijks met een Monatoetje op de bank moet nestelen. Dat wil ik ook heus niet. Maar The Feeder denkt er anders over. “Gezellig hè,” knort ie als ie zijn hoofd op mijn al te weelderige boezem vlijt. Ik onderdruk een boertje. Het is allemaal zijn schuld. Dat u het even weet.
