¶ §24 november
Lieve Liv
1 jaar voorbij
Voor altijd
onvergetelijk
¶ §Schaars goed
“Je leven is nu zeker wel heel erg veranderd, hè? Daar zal je vast moeite mee hebben. Je levert toch veel van je vrijheid in met zo’n kind. Even er tussenuit zit er niet meer in. Je bent nu véél meer thuis. Kunt nooit meer zomaar even naar de bioscoop. Het zijn natuurlijk handenbindertjes. Word je daar niet gek van zo nu en dan?”
Nu de eerste euforie van de meeste mensen over de geboorte van mijn zoon voorbij is, komen de lastige vragen. Da's heel terecht, hoor. Zo’n roze wolk kan natuurlijk niet je permanente verblijfplaats worden. Op een dag moet er een reality check zijn, een moment dat je je realiseert dat zo’n kind heus niet altijd leuk is, dat je moet dealen met lastige praktische problemen, met slapeloosheid, ja, zelfs met zwaarmoedigheid.
Ik ben erg voor het benoemen van dat soort zaken. Ik ben geen hysterische romanticus, houd niet van overdreven ophemelen en als ik iets kut vind mag ik dat graag roepen. Het afgelopen jaar heb ik vaak genoeg heel eerlijk gezegd dat ik zwanger zijn geregeld geen klote aan vond, iets wat door sommige mensen ook weer als tamelijk onbetamelijk werd beschouwd.
Maar nu ik oprecht gelukkig ben, vinden diezelfde gasten ook dat een beetje raar. Al die blijheid, dat kan gewoonweg niet, er moeten onderhuidse spanningen zijn.
En dus speuren ze met een scherpe blik mijn gezicht af. Waar zijn die wallen?
Eeeeh sorry, ik slaap best goed.
Met zekere gretigheid wordt naar de naweeën van mijn bevalling geïnformeerd. Ik moet er toch minstens bekkeninstabiliteit, plotselinge incontinentie, aambeien of lelijke striemen op allerlei lichaamsdelen aan over hebben gehouden?
Ik moet ze teleurstellen, ook dat niet.
Maar dan moet ik toch treuren om het verlies van bovengenoemde vrijheid! De spontaniteit in mijn leven, weg is ie!
Ja, dat is soms waar. Ik ben de koningin van het plannen geworden. Maar reken maar dat ik dat kan. En reken maar dat ik niet te beroerd ben om een middagje shoppen voor mezelf te regelen. Omdat dat nu lang niet meer elke week voorkomt, neem ik het er goed van en geniet ik des te meer. Die uurtjes zonder babyzorg zijn wat schaarser goed geworden en wat schaars is, is lekker.
Met talloze goed gevulde tasjes kom ik thuis (want in bepaalde opzichten houd ik weer helemaal niet van schaars goed), een blos op mijn wangen, een opgeruimde geest en meer dan genoeg energie voor de komende dagen zogen, wassen, wiegen en aaien.
Aan iedereen die ik teleurstel mijn oprechte excuses, maar ik woon heerlijk op mijn roze wolk.
Mij hoor je nu eens helemaal niet klagen. Het is hier schaars goed.
¶ §Gezakt
“Wat??? Doen jullie die kat nooit in bad???”.
Mijn schoonmoeder was een week in Nederland en zoals bekend liggen onze wereldbeelden nogal ver uiteen. Ik, de ietwat rommelig chaotische Europeaan met een huisdier dat ze nooit in bad doet, die zich überhaupt niet stoort aan een vlekkie meer of minder en onmiddellijk in de sluimerstand springt wanneer gesprekken gaan over praktische zaken als de benzineprijzen, afwasmiddelen of alle potentiële functies van mijn nieuwe broodrooster. Zij, Noord-Amerikaanse miss Spic and Span bij wie het huis van Bree Van de Kamp nog een met mos beschimmelde vuilnisbelt lijk, die beesten met een vacht ronduit smerig en rijp voor de tobbe vindt, en die juist opleeft bij conversaties over de benzineprijzen, afwasmiddelen of alle potentiële functies van mijn nieuwe broodrooster.
Maar ja, ze is de moeder van mijn lief en daarbij baarde ik haar kleinkind dat ze dolgraag wilde ontmoeten. En als er een oceaan tussen je woningen ligt, kan zo’n kraambezoekje natuurlijk geen uurtje duren, nee, dan zit je er een week aan vast.
Ik was vol goede voornemens. Ik zou haar hartelijk ontvangen, ik zou open staan voor haar levensvisie en hé wellicht hadden we eindelijk iets meer met elkaar gemeen nu ik ook moeder ben geworden. Wie weet kregen we wel een band?
En dus zat er op de dag van aankomst een stralende glimlach op mijn gezicht gebeiteld, liep ik met kopjes koffie te redderen en probeerde ik met man en macht mijn huis zo schoon, vet- en vlekvrij mogelijk te houden.
Ik hield het precies twee dagen vol. Ik geef het onmiddellijk toe: mijn uithoudingsvermogen schoot te kort. Ik bleek niet in staat om haar ideale schoondochter te zijn. Ik ben te anders, ik weet haar interesse niet te wekken, mijn huis is anders, mijn land, mijn taal. En hoe ik ook probeerde mezelf aan haar te verklaren, hoe ik ook poogde mijn glimlach te behouden, hoe ik maar bleef redderen met kopjes koffie, het hielp niet. Ik zag haar krtitische blikken, voelde haar desinteresse als ik iets vertelde, hoorde haar klachten die ze in het Frans aan F. liet horen. Ik zakte voortdurend voor mijn
Bree Van de Kamp-examen.
En ik begon een hekel aan mezelf te krijgen. Wie is dat mens dat hengelt naar aandacht, dat uit wil schreeuwen: “Lief, lief, vind mij lief!”?
Mijn schoonmoeder is inmiddels weer thuis. Haar dochter mailde F. dat ze een fantastische week had gehad. Dat ze ervan had genoten zo veel tijd met haar zoon door te brengen, dat ze mijn ouders zo aardig vond. Ik werd niet genoemd.
Ik kijk naar mijn zoon die ze uiteraard het meest geweldig vond en die het minst van allemaal heeft geprobeerd het haar naar de zin te maken. Windenlatend, boerend, uitgebreid gapend lag hij in zijn wieg en mijn schoonmoeder was verrukt. Mijn zoon is er, en dat is genoeg. Het jong is 8 weken en leert zijn moeder nu al een essentiële les.
¶ §Geen liedje
Wat ben ik blij dat ik geen liedjesschrijver ben
want je moet van goede huize komen
om een echt mooi lied te maken
over je pasgeboren rozewolkerige baby
’T is te zoet, te vaak geprobeerd, te particulier, not done
Wat ben ik blij dat ik geen liedjesschrijver ben
want daardoor mag ik zonder gene neuriën
hoe geweldig mooi het plooitje is
waarmee je kleine handjes in je polsjes overgaan
als je ze uitstrekt in de morgen
Hoe lang je wimpers worden
Hoe je ooglid trilt als je droomt
Hoe je zachte zuchtjes klinken
en je lipjes tevreden krullen
als je net bij mij gedronken hebt
De grootte van je ogen
De punkerige piekjes van je haar
De trapbewegingen van je beentjes
Je kleine happende mondje
Gretiggulzig op zoek naar mij
Wat ben ik blij dat ik geen liedjesschrijver ben
en jou schaamteloos je hele leven mag bezingen.
