Dat ik geen nee kan zeggen, is hier gevoegelijk bekend.
Lange tijd dacht ik dat ik er vooral in werksituaties last van had. Chefs en hoofdredacteuren, mijn broodheren (ik mag het van Jan niet meer over de bazen van blaadjes hebben ), kunnen nogal overtuigend zijn. "Aaaaah, kom op, je kunt dat 5-paginaverhaal toch wel binnen een weekje leveren?" "Wanneer het af moet? Gisteren graag" "Kun je nog een bron zoeken die precies past in ons profiel? Dus niet te oud, niet te jong, moet openlijk praten over zijn privéleven, moet een interessant privéleven hebben en o ja moet ook een beetje leuk op de foto staan. Lukt dat?". Zelden zeg ik nee.
Buiten mijn werk ben ik wat stelliger. Althans dat probeer ik. Maar wie is er bestand tegen 5 paar reebruine ogen?
We liggen op het strand van Seminyak als F. wordt aangesproken door een kleine Balinees vrouwtje. Wil meneer een massage? F. vraagt wat het kost. 150.000 rupia. Wow, dat is wel heel weinig. Omgerekend een tientje. In de spa van het hotel betalen we het vijfvoudige.
F. gaat snel zijn portemonnaie halen en ik wandel naar de vrouw toe. Ik heb twee stappen gezet als een ander meisje op me af sprint. Wil ik een pedicure? Och ja, dat lijkt me wel wat, dus ik ga voor haar in het zand zitten. Voor ik het weet zit haar collega naast me. Zij kan mijn nagels lakken en er bloemetjes op schilderen. Aaaaaah? Wil ik dat niet, kijkt ze me smekend aan. Een derde aait over mijn schouder. Wil ik geen rugmassage in de tussentijd? Kom, ik zit er nu toch. Een vierde knippert eveneens met haar bambi-ogen en haalt uit een plastic tasje zelf geknoopte armbandjes tevoorschijn. "I give you good price!".
Ik doe mijn best en roep "Nee!". Ik wil alleen de pedicure. Maar ze aaien me zo lief door mijn haar. Eentje is al begonnen om mijn nek te kneden en doet dat best lekker. En die armbandjes, die zijn wel geinig voor mijn vriendinnen, toch?
Een uur later ben ik 50 dollar lichter, zijn mijn voeten helemaal gescrubd, mijn nek is knoopvrij, mijn teennagels zijn knalroze met bloemetjes, er staan eveneens bloemetjes op de nagels van mijn vingers geschidlerd en in mijn schoot ligt een stapel armbandjes en haarspelden.
F kijkt me beschaamd aan. Ook zijn voeten zijn babyzacht gemaakt, zijn vingernagels zijn gepolijst en de haren zijn uit zijn oren getrokken.
Slappelingen zijn we.
Maar ik ben intens dankbaar dat de dames me niet ook nog hebben aangeboden mijn schaamhaar te epileren, mijn navel te masseren, mijn anus te bleken of mijn tepels te piercen. Niet nee kunnen zeggen, het is levensgevaarlijk.
Schaamteloze zelfpromotie (ja dat kan ook v.a. Bali)
Een maand of twee geleden mailden Jan D.., hoofdredacteur van HP/De Tijd, en ik met elkaar. Ik informeerde naar de verhalen waaraan hij behoefte had voor zijn blaadje.
Hij zocht een interviewer, gaf hij aan. Eentje die pittige vraag-antwoord interviews in elkaar kon draaien. Van die interviews die ooit een handelsmerk van HP waren, maar die in frequentie stevig waren afgenomen. Dat moest anders.
Wilde ik er over nadenken om zo’n interviewrubriek over te nemen?
Wilde ik daar over nadenken???
Woehahahaha! Ik vergat pardoes na te denken en slingerde meteen een mail vol hoofdletters en uitroeptekens het web op waarin ik aangaf dat ik het heel, heel, heel graag wilde doen.
Niet zo professioneel natuurlijk, want ik moest nog onderhandelen over de prijs...
Maar goed, D. Is de beroerdste niet, ik deed hem een voorstel en hij ging akkoord.
Deze week staat het eerste resultaat op de cover van HP: 51 vrijpostige vragen aan Hugo Borst.
Een gesprek waarin Borst zo nu en dan zijn tanden laat zien maar vooral ook heel eerlijk durft te zijn.
Het komende jaar verschijnt er iedere maand zo’n interview van me in het blad. Met wie zeg ik nog niet, maar ik heb een paar mooie namen weten te strikken. Allemaal grote persoonlijkheden, allemaal een goed verhaal, denk ik zo.
Benieuwd naar Borst? Ik ga geen tipje van de sluier oplichten (doet HP zelf al op de site), jullie kopen het blaadje maar.
Zouden meer mensen moeten doen.
Al in november besloten F. en ik dat we in mei op een mooie reis zouden gaan. Van de bestemming hadden we geen idee. Als het maar ver was, lekker luxe, als er maar iets te beleven viel en ook te chillen, dan was het goed.
Dus reizen we nu al ruim twee weken rond op Bali, elke twee of drie dagen zitten we in een ander hotel. We sliepen in een strandhuisje, in een kunstenaarsdorp, in een poolvilla met eigen zwembad, bovenop een berg. Om de paar dagen pakken we onze koffer weer in en roepen enthousiast: “Op naar een nieuw avontuur van R. en F.!”.
Het zal de gemiddelde vakantieganger vermoeiend in de oren klinken maar wij voelen ons onvermoeibaar. Wat daarbij helpt is de Balinese ontspanningsindustrie die enorm bloeit. Er zijn meer spa’s dan supermarkten (die zijn er überhaupt niet) en je kunt er van alles laten doen: van Balinese massage tot chocoladescrub tot bloemenbad tot Six Hand Massage (enorme aanrader! Wie wil er niet op een zacht bed verwend worden door drie vrouwen met krachtige handjes?). F. en ik doen en ondergaan alles. Balinezen zijn de meesters van de geestelijke en lichamelijke verzorging. En hoe leger ons hoofd wordt, hoe lekkerder we het vinden.
We zitten na een dag of 10 in een zen-hotel in het binnenland alwaar ze een Balance Walk aanbieden, aan het einde van de middag. We hebben geen idee wat het is, maar hé, een beetje geestelijke balans is nooit weg, dus hup, daar staan R. en F. weer.
Een Balinese jongeman met diepbruine ogen staat ons op te wachten. Hij geeft ons een fles water en mompelt zachtjes dat we naar het strand gaan. De zon is inmiddels bijna onder, de blauwachtige schemer begint, mijn voeten boren zich in het zwarte vulkanische zand. Kon slechter.
Na een paar honderd meter lopen maant de jongen ons stil te blijven staan en begint met minuscule precisie een aantal yogamatjes op het strand neer te leggen. Iedere kreukel wordt gladgestreken, de handdoekjes er bovenop liggen exact evenwijdig aan elkaar, hier is een uitgebalanceerde perfectionist aan het werk. Hij wijst naar de matjes, waar we heel voorzichtig op gaan liggen. De jongen dekt ons toe met een lakentje en doet ons de ogen sluiten.
Mmmm, dit is dus het Balance-gedeelte. Ik hoor het ruizen van de zee, ik luister naar de vogelgeluiden, ik zak langzaam weg in een zwijmelend half bewustzijn...
Als plotseling de jongen met een keiharde stem roept: “NOW RELAK THE BODY!”
‘Jezus!’ schrik ik op. Ik moet moeite doen om plat te blijven liggen. ‘Het lijkt wel een kampbewaarder!' gaat er door mijn hoofd. 'En hij kan de X niet zeggen. Nou ja, de Balinese uitspraak is soms een beetje, eeeeh, anders. Geeft niet. Gewoon lekker ontspannen nou.’
“RELAK YOUR RIGHT AAAAAARM,” brult de jongen boven mijn hoofd.
‘Godskolere!' krijg ik weer een hartverlamming. 'Poeh hé, m’n hart zit in mijn keel. Weinig relaxed moet ik zeggen. Nou, ok, ok, ontspan je rechterarm, moet kunnen. Ontspannnnn, ontspannnnnnn, ontspannnnnnnn....”
“NOOOOOOOOOW RELAK YOUR RIGHT LEEEEEEEG!”.
‘O kut, F. schiet in de lach. F., niet doen, anders hou ik het niet meer en we moeten ontspannen. Die jongen doet zo z’n best!’.
“RELAK YOUR NECK!”.
‘Hihi, dat rijmt, relak your neck. Wel lastig trouwens als die gozer zo in mijn oor blijft brullen. Zou dat zo horen? Roos, hou op met in je hoofd zitten, je moet ontspannen.... Je weet: dat gaat zo maar niet, je moet het met aandacht doen, Mindfullness weet je wel weet je niet, kom op, aandacht naar je nek, je nek is helemaal ontspan...”
“NOW RELAK YOUR TOOOOOOOTH.”
‘Ontspan je tand. Ontspan je tand. Ontspan je tand? Wat kan ik nou ontspannen aan mijn tand? Mijn tong ok, maar mijn tand? O wacht, hij bedoelt natuurlijk toe. Ok, ok, ontspan je tenen. Pfffft.... jaja, geen spanning meer, pffffft... ohmmmmmmm.’
“NOOOOOOW RELAK YOUR UNCLE!”
‘Ontspan je oom? Ja zeg hallo pipo, ontspan je eigen oom. What the fuck?’
“YOUR UNCLE IS IN COMPLEEEEETE RELAXION. NOW YOUR LEFT UNCLE!”
‘Oooooh, de schat bedoelt enkel. Duh natuurlijk! Enkel! Zeg, maar is het met zo’n meditatie niet juist de bedoeling dat je níet nadenkt? Ik vind dit hard werken, hoor.”
“NOW OPEN YOUR EYES. LOOK AT THE SKI...”
‘Hij moet de lucht bedoelen. Toch? Dat zal toch wel? Ik blijf gewoon naar boven staren alsof ik het heel normaal vind allemaal. De ski, ski. O god, niet naar F. kijken, niet naar F. kijken, ik heb kramp in mijn buik maar ik wil niet de slappe lach krijgen, niet naar F....”
“LOOK AT THE SKI. AND THEN LOOK AT THE SEA. YOU READY NOW, YOU HAVE COMPLETE RELAXION!!”.
Ik houd het vol. Met een ijzeren glimlach sta ik op van mijn matje, maak een diepe buiging voor de jongen en negeer het feit dat de enige manier om mijn lachen in te kunnen houden is dat ik iedere vezel in mijn lichaam aanspan.
Ze hebben gelijk. Balinezen zijn meesters in de geestelijke ontspanning. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik twintig minuten totaal in het moment was. Totaal in een verwarrend moment dat wel. Maar toch, geen zorgen over gisteren noch over morgen. Er was alleen maar nu. En mijn tanden? Die zijn nog nooit zo ontspannen geweest.
Heeft u hem?
Nee?
Ok, nog een tipje van de sluier dan: wat dacht je hier van?
Nog niet? Echt niet? Nou ja, een laatste hint dan...
Meer hoef ik niet te zeggen, toch?
Nu nog even kiezen welk deuntje ik de rest van de dag in mijn hoofd ga houden. Pomtiedom!
Met zo'n naam mag je ook niet uitsterven.
Hiep hiep hoera voor het kaasjeskruiddikkopje!
(al hoewel ik eerst dacht dat dit een nieuwe benaming voor smegma was. Maar dat ligt volledig aan mij)
), kunnen nogal overtuigend zijn. "Aaaaah, kom op, je kunt dat 5-paginaverhaal toch wel binnen een weekje leveren?" "Wanneer het af moet? Gisteren graag" "Kun je nog een bron zoeken die precies past in ons profiel? Dus niet te oud, niet te jong, moet openlijk praten over zijn privéleven, moet een interessant privéleven hebben en o ja moet ook een beetje leuk op de foto staan. Lukt dat?". Zelden zeg ik nee.
