¶ §Twit it
Omdat ik wel houd
van trends die nu al worden bestempeld als
zooooo 2008
heb ik besloten er ook maar eens aan te beginnen
Bij deze geef ik het toe:
ik twitter.
Je kunt me
alhier volgen
Je kunt het natuurlijk ook laten.
¶ §De cavia van Marc-Marie
Mijn vader had ooit een fase
dat ie meende dat hij iedereen die een toupet droeg kon herkennen.
Stonden we in de rij bij een broodjeszaak en dan siste hij in mijn oor:
“Roos, daar heb je er eentje!”
Het enige wat ik zag was een keurige man met een strakke zijscheiding. Niets verdachts aan. Maar mijn vader wist het zeker. “Jawel! Die heeft een Heugavelt-tegel op z’n kop!”. Ik tuurde en tuurde, ging zelfs stiekem in de goede man zijn buurt staan in de hoop dat ik roos zou ontdekken of andere ooit levende materialen of anders in ieder geval een soort plakrand of het gebrek er aan. Op hoge toon bleven we fluisteren. “Echt niet!!! Dat is zijn eigen kleur, dat is echt geen toupet.” “Jawel!!! Geloof me nou! Je ziet het toch!? Hij heeft geen nesthaar!”.
Dat laatste was het ultieme bewijs, aldus de meester toupetspeurder. Geen nesthaar, dus geen echt haar.
Nu ben ik toch benieuwd of papalief ooit wel eens op het nesthaar van Marc-Marie Huijbrechts heeft gelet. Mij is in ieder geval nooit iets vreemds opgevallen, maar wat bleek afgelopen vrijdag bij DWDD? M-M H heeft naar eigen zeggen al jaren “een cavia” op z’n kop. “Want ja, als je eenmaal een keer zo’n cavia hebt opgezet, blijft ie plakken en is het zo raar om hem opeens af te doen, hè.”
Maar cavia’s gaan soms wel heel lang mee en dus had Marc er genoeg van. Weg dat ding. En ik kan niet anders zeggen dan dat het hem prima staat, dit caviavrije hoofd. Lekker licht, lekker fris. Geen dood beest te bekennen, ook geen andere pogingen om het gebrek aan haar te verdoezelen, zoals mijn leraar Duits vroeger placht te doen door de slierten die hij aan de zijkanten van zijn hoofd had schuin over het kale gedeelte te kammen, in de veronderstelling dat dat niet opviel maar bij wie ik toch altijd pardoes het liedje "Zie de maan schijnt door de bomen" in mijn hoofd kreeg.
Marc-Marie pakte een tondeuse en heeft zichzelf bevrijd. Geen cavia. Geen nesthaar. Gewoon lekker kaal. Niet verdoezelen is best sexy, moet ik zeggen.
Heeft Mathijs van Nieuwkerk eigenlijk nesthaar?
¶ §Het meisje met de rode schoentjes
F is d.o.p (cameramannenbaas) bij een grote Nederlandse film die zich in de winter afspeelt.
In een winter met veel ijs en sneeuw.
Hebben we hier niet.
En dus toog de crew afgelopen weekend naar Litouwen.
Dat is ver weg.
En koud.
En altijd bevroren.
Nou ja, bijna altijd, want de global warming heeft deze winter besloten in Litouwen neer te strijken.
Het is daar nu groener dan hier.
Jammer dat de productie nooit van Google earth had gehoord.
Dus nu zit F in Finland.
En zoekt hij hard naar ijs en sneeuw.
Ik zit thuis.
Ik heb mijn rode schoenen aan.
Nieuw zijn ze.
Voorin zit een hart.
Een hart dat de kou naar binnen zuigt.
Ironisch hoor.
Hij zoekt de kou, maar ik heb hem.
In ieder geval op mijn grote teen.
¶ §Poep in je hoofd
“Hé, ben jij al geweest?
O echt waar?
En? Lekker?
Consistentie?
Was het een harde?
Of meer een beetje lafjes zacht?
Kleur?
Geel? Goh, apart hoor.
Zou dat van gisteren komen?”
Hier in Amsterdam heb ik het er nooit over. Ik ben ook niet van het slag dat alles out in the open met iedereen wil delen. Kruiskrabben tijdens een vergadering vind ik gênant. Mensen die bij hun partner puisten willen uitdrukken hebben gewoon hun roeping als schoonheidsspecialiste gemist. En poepen met de deur open acht ik dus ook geen teken van een grote mate van vertrouwdheid. Dat is gewoon vies.
Maar op vakantie is alles anders. Zodra ik een koffer inpak, groeit de behoefte om het er over te hebben. Stront.
Best friend L. heeft daar ook last van. Laatst nog, gingen we met een groep vrienden een weekend naar Londen. Al op Schiphol vroeg ze me de vraag der vragen als je op reis bent. "Ben jij al geweest?”.
Wie reist, praat over poep. Zo simpel is het. Want als je je verplaatst, is alles anders, zo ook de stoelgang. Het lukt bijvoorbeeld dagenlang niet (twee weken Griekenland is mijn record) of je moet voortdurend (ik zal nooit de grote hopen diaree van een reisgenoot in Indonesië vergeten die ik om de 5 minuten in het toilet in het appartement naast me hoorde ploffen).
De afgelopen dagen was ik weg met mijn vader en vier vrienden van hem. F moest werken hier, dus ik voegde me in een groep mannen die elkaar al decennia lang kennen en die bovendien bepaald geen generatiegenoten van me zijn. Nu pas ik me eenvoudig aan, hoor. Ik maak makkelijk vriendjes en bovendien waren ze stuk voor stuk erg grappig, sportief en lief. Maar pas op de ochtend, een dag na een lange reis, voelde ik me echt thuis toen ik de oudste van het stel (69) aan de jongste (48) de enige belangrijke vraag van die dag hoorde stellen.
“Zeg. Ben jij al geweest?”.
Het werd een mooie, mooie week.
