Er wordt gekloegd dat ik zo weinig blog. Daar hebben jullie gelijk in. Het is niet dat ik geen inspiratie heb of dat ik niets meemaak. Integendeel. Sinds mijn thuiskomst holderdebolder ik weer een aardig eind weg.
Ik heb een ander probleem: alles komt momenteel nogal hevig bij me binnen. Neeeeeee ik ben niet hypersensitief, dat heb ik hier al eens uitgelegd en de discussie daar over ga ik echt niet nog een keer aan. Soms komt er gewoon tijdelijk een zenuw in me bloot te liggen en daardoor loopt mijn normaliter vrij nuchtere ik alles de hele tijd maar ontzettend ontroerend te vinden.
Ik had tientallen blogjes kunnen wijden aan al die momenten dat ik momenteel word aangeraakt, maar het gaat nogal ver.
Mijn basicliumplant die ondanks regen en brandende zomerzon al maanden ijverig doorgroeit en nu zelfs bloemen krijgt. Zo ontroerend. Een verfrommelde duif in een plasje regenwater. Traantje. De volmaaktheid van een mandarijn. Al die partjes. Keurig verdeeld. Slik.
Haken jullie al af? Dat bedoel ik maar. Dit soort stukjes schrijven is niet te doen.
Laat ik me beperken tot de hoogtepunten in ontroering.
Huub van der Lubbe die ik gisteren in de Melkweg met een biertje in mijn hand hartverscheurend ‘Mijn van straat geredde Roos’ hoor zingen. Niet omdat ik mijn eigen naam herken maar wie kan nou op tegen teksten als “Zie haar lonken door het leven, kijk haar spelen in de wind. Prikkels die haar gloed begeven. Hou me voor haar stekels blind. Jeuk die niet kan weggewreven. Pijn die ons tezamen bindt.”
Het hoogste hoogtepunt: mijn vader werd zestig en gaf een groot feest op Strand Zuid. Hippe omgeving, veel bekende gezichten, van zakenrelatie tot fietsvriend tot familie. Hij is het stralend middelpunt. In een boek van Benoite Groult las ik laatst de zin: “Uitgeblust zijn op je zestigste is een belediging voor al het mooie op aarde” en ik weet hoe eens hij het hier mee is. Ik zie mijn vader vurig zijn leven vieren en ik doe met hem mee. Momenteel met die open zenuw zelfs harder dan normaal. En dat is dan eigenlijk wel weer ontroerend mooi. Ik leef deze dagen voor drie en lonk nog even door.
Mijn spamfilter doet doorgaans keurig zijn werk, maar de laatste tijd glippen er toch reclamemailtjes mijn gewone inbox binnen puur omdat ze zijn opgesteld in het Nederlands. Nou ja, Nederlands, de Engelse/Russische/Chinese tekst is vermoedelijk door een vertaalmachine gehaald. Ik klaag er niet over, want het levert juweeltjes aan berichten op.
Zo kreeg ik gisteren de volgende tekst toegemaild van een online medicijnenboer:
"Betere kwaliteit voor het beste medicijn!
Bent u tevreden met onze gegarandeerde kwaliteit. U kunt gemakkelijk vermijden verlegenheid.
U kunt rekenen op onze drogisterijen 's ervaring en een uitstekende reputatie."
Cryptischer is het onderwerp van het volgende bericht:
"Net als in de Vos spieren? In Van uw Penis!
Aarzel niet, geeft u de kans van je leven en voor onze! VPXL. Koop onze patch nu en dan graag over uw maat.
U hoeft niet te vragen wanneer het gaat over jouw maat. De resultaten zijn echt ongelooflijk.
http://mazerun.com/"
Vanmorgen kreeg ik een oproepje van Natalia. Zij schrijft:
"Hoi. Mijn naam is Natalia. Ik eenzame meisje zonder schadelijke gewoonten. ik 29 jaar. Ik zoek een man van 32 jaar voor ernstige relaties. mijn e-mail
het gemakkelijker voor mij. Ik kan sturen brief en de foto elkaar. Natalia
email:
tatyanyau@gmail.com"
Vermijd verlegenheid, koop graag over uw maat, een eenzame meisje zonder schadelijke gewoonten, ernstige relaties.
Ik weet niet precies wat ik er onder moet verstaan, maar ik vind het pure poëzie.
Voor iedereen die zich afvraagt wat ik de afgelopen twee weken heb uitgespookt en waarom het zo stil was hier, een bovenstebest filmpje gedraaid door een briljant cameraman:
Ik denk dat ik wil trouwen met een manta...
Bloeb.
O ja, die man met die gele vinnen is trouwens de tegenwoordig zeer stabiel duikende Flappie, u wel bekend.
Het was mooi daar beneden, zonder rinkelende telefoons, zonder deadlines, met alle afstand die ik even nodig had.
Het was goed.
Ik ben weer boven water.
