¶ §Experiment
‘We gaan iets nieuws proberen’.
Het is niet zo vreemd dat deze woorden na John de Mol met de nodige scepsis ontvangen worden en dat was ook precies wat gebeurde toen ik ze een half jaar geleden uitsprak op een ledenvergadering van
mijn toneelcluppie, waar ik al bijna twintig jaar bij speel en waar ik nu deel uitmaak van de artistieke commissie; een artistiek overleg dat tot nog toe werd bevolkt door mannen van naam en faam die nu het stokje hadden overgegeven aan mij, E, en JW.
En ja, wij jonkies willen eens wat anders. We willen graag werken met nieuwe regisseurs en we willen onze acteurs uitdagen een keer iets te spelen wat ze nog niet eerder hebben laten zien.
En dus bedachten we het Zomerpodium: een avond waarop twee eenakters worden gespeeld, beiden gemaakt door jonge aanstormende regisseurs. Zij kregen de vrije hand, mochten zelf een stuk van ongeveer een half uur uitkiezen en mochten de spelers stimuleren het allemaal anders dan anders aan te pakken. Kortom: ruimte vor experiment!
Maar zo’n project zelf is natuurlijk ook een experiment. Komen er wel mensen? Wordt het leuk? Willen er wel genoeg acteurs meedoen? Bakken de regisseurs er wat van?
En bak ik er zelf als actrice wat van? Want je kunt natuurlijk leuk vanuit je ivoren toren zeggen wat een ander moet doen, maar ik ben zelf ook nog speler en dus vond ik dat ik me er vol in moest gooien. Ik wilde nu eens niet het lieve meisje spelen of de komische ironische noot in het stuk zijn. Nee, het werd Medea, een hysterisch onredelijk loeder, jaloers, gekwetst en in staat om het allerergste te doen.
‘We gaan iets nieuws proberen’. Die woorden schoten me gisterenmiddag geregeld door mijn hoofd. Pfffft. Waarom iets nieuws? Waarom al dat risico? Wat als ik ging falen? Wat als de avond ging falen? Wat als het hele experiment niet bleek te werken?
Uren later aan de bar van
het Fynhouttheater staat E. naast me, met brede grijns. “Ik geloof dat ik even volmaakt gelukkig ben.” Ik glimlach, nog bijkomend van de veren die zojuist door verschillende mensen in mijn reet zijn gestoken. Natuurlijk, sommige dingen in ons stuk waren moeilijk te begrijpen maar dat was helemaal niet erg, zo kreeg ik te horen. We waren iets spannends aan het doen, iets fascinerends, we waren echt aan het spelen.
Ik kijk om me heen en zie overal mensen (want we waren uitverkocht!) met glazen in de hand vrolijk praten over wat ze zojuist hebben gezien. Ik zie opgeluchte acteurs, ik zie trotse regisseurs, ik kijk naar alles wat ik wilde dat het Zomerpodium zou zijn.
We gaan iets nieuws proberen? Nee, we zijn iets nieuws begonnen, iets wat hopelijk nog heel lang gaat blijven.
(voor wie wil komen: we spelen vanavond en morgenmiddag nog een keer. Er zijn misschien nog enkele kaarten te verkrijgen).
¶ §Nog een citaatje
Om aan te tonen dat drugs niet iedereen permanent wegvoeren van zijn verstand hier nog een fijn citaatje van Simon Vinkenoog die binnenkort 80 wordt en van geen ophouden wil weten zo blijkt als hij in de Volkskrant van afgelopen zaterdag zegt:
"Ik probeer de tijd niet te doden maar springlevend te houden."
Kijk, daar kan ik dan wel weer wat mee.
¶ §Citaat van de week
In de Volkskrant van vanmorgen komt Patrick van der Eem aan het woord, de man die Joran van der Sloot liet zeggen waar ie al die jaren over
gezwogen had. Op de vraag waarom hij Joran wilde pakken antwoordt hij:
"Vanwege het leed dat hij Aruba heeft aangedaan. En om de moeder van Natalee. Maar mijn ego speelde ook een rol. Ik ben een man, ik heb een piemel en piemels worden hard."
Geen speld tussen te krijgen, coño, die gast is vieieieies!
¶ §Bestemming
We reden zo goedgemutst weg. Bestemming: Frankrijk waar vriend B. met meer van zijn vrienden een huis bezit en iedere twee jaar een groot E- of WK-feest geeft.
Er hingen Welpies aan de binnenspiegel van de auto die vrolijk meedeinden op het ritme dat de airco ze dicteerde, hun haartjes wapperend in de wind (Hans Klok kon er een puntje aan zuigen).
De nacht ervoor had ik op de gok de cd 'Ik hou van Holland' gedownload. Wat zeg ik, cd? Vier eindeloos lange cd's met Nederlandse poppulp varierend van Koos Alberts tot Bloem tot de derde zoon van Boudewijn de Groot (of was het nou toch de eerste?).
Een kleine zes uur lang brulden, zongen en schreeuwden we mee. In Frankrijk zetten we onze tenten op. Vriend S voegde zich bij ons, dezelfde blik in de ogen als wij. De blik die zegt: 'We hebben er zin in! Dit gaat legendarisch worden!'. De blik van verwachting.
Op zaterdagavond brulden, zongen en schreeuwden we weer. Maar dit keer was het afschuwelijk. Een lijdensweg van twee uur die langer leken te duren dan onze hele trip van vrijdag. Twee uur strijd. En geen fijne strijd, met streepjes hoop aan de horizon, nee doodstrijd. We spartelden wat na, mochten nog één keer juichen bij dat doelpunt, maar in wezen was het voorbij.
Natuurlijk vierden we daarna toch nog feest. De agressie werd er uit gedanst, het bier vloeide goed, en een BBQ is altijd leuk. Maar dat verwachtingsvolle waren we kwijt.
Op zondag miezerde het. Brak braken we de tenten af.
Is dit wat ze bedoelen als ze zeggen dat de reis soms mooier is dan de uiteindelijke bestemming? Ja, wel als die eindbestemming de kwartfinale blijkt te zijn en de reis abrupt stopt. En ook ja, omdat er soms domweg niets leuker is dan met je vrienden kloten met tentharingen en oranjeparafernalia en samen in een auto keihard 'Comment ca va?' van de Shorts zingen.
(Om uw humeur op te krikken, doet u allemaal even mee met
dit filmpje?)
¶ §Puntenpakker
Ik ben geen spaarder. Ik ben er domweg niet geschikt voor.
Soms krijg ik bij de Body Shop of een kledingwinkel zowaar een pasje met mijn naam er op.
'Kun je sparen voor giga-mega-kortingen!' zegt zo'n meisje er dan bij.
Om van het gezeik af te zijn en omdat ik niet tegen pruillipjes kan ('Ja maar waarom wilt u dan geen giga-megakortingen?''-bibberlip, bibberlip), doe ik altijd maar alsof ik reuze blij ben met ledenpasje hier en kortingskaartje daar.
Maar pasjes, die vergeet ik. Of verlies ik. Of ik weet dat ze op mijn bureau liggen net op het moment dat ik voor een bedrag waar Marijke Helwegen nog jaloers op zou zijn cremetjes insla bij de Douglas.
Kortom:' Puntenpakker' is niet bepaald my middle name.
Ik maak echter één uitzondering en dat is voor de KLM. Want reizen doe ik graag en veel en hoe sneller ik me in de toekomst voor Helemaal Niets kan laten upgraden naar Business Class als ik eindelijk eens naar Australie ga, hoe liever het me is.
Dus toen ik vanmorgen een brief kreeg van de Flying Blue-club met de mededeling dat ik zomaar 1000 punten extra kreeg als ik mijn post van hen voortaan door e-mail zou laten vervangen, wist ik wat me te doen stond.
Hop, even naar de site en aanmelden maar.
Shit, wat is mijn Flying Blue-nummer ook alweer?
Zoek... Zoek...
O ja, staat op mijn credit card.
Voila.
Mijn pincode.
Mijn pincode?
Hoezo mijn pincode, stomme Boeingbewoners?
Eeeeeh 0000?
Nee.
Grrrr, wat nou?
O kijk, je kunt hier het 'Pincode vergeten?'-knopje aanklikken.
Ha, weer even mijn Flying Blue-nummer invullen.
No problemo.
Mijn geboortedatum.
Wat heeft dat er nou mee te maken, suffe stewardessenfuik?
Nou goed.
Komt ie.
Foutmelding.
'Uw gegevens komen niet overeen met die in ons bestand.'
Hoezo? Ik weet toch wel wanneer ik jarig ben, witte zwanenneuker?
Hmpf, dan maar naar de Gegevens Wijzigingen-pagina surfen en de boel veranderen.
Ha, dat gaat heel makkelijk, ik vul de juiste gegevens in en druk op send.
'U kunt alleeen uw gegevens wijzigingen als uw e-mailadres in ons bestand staat.'
'EN HOE VOEG IK DAN MIJN E-MAILADRES TOE, BLAUWE VLIEGMONGOOL???' tik ik in de vragenfunctie.
'Dat kan heel eenvoudig. Het enige wat u moet intikken is uw Flying Blue-nummer.'
Ik tik de cijfers in.
Er komt een pop-up in beeld.
Met een vraag.
'Wat is uw pincode?'
En daar zit ik dan nu. Met lege handen. En een pruillip.
Ik ben geen spaarder. Ik ben er domweg niet geschikt voor.
¶ §We zijn er weer bij
“Kijk hem gaan, die Afhaal-Thai, waaaah!”
“Afhaal-Thai?”
“Volgens mij wil die Italiaan op de tv rechts graag naar huis.”
“Gebroken pootje, zeg ik.”
“WE ZIJN ER WEER BIJ EN DAT IS PRI-HI-MA...”
“VIVAAAAAAA HOLLANDIAAAAA”
“O staat ie wel op te letten, die Maarten Stekelenburg?”
“Echt wel, ouwe! Maarten Uitstekelenburg, woehahaha.”
“WE ZIJN ER WEER BIJ EN DAT IS PRI-HI-MA...”
“VIVAAAAAAA HOLLANDIAAAAA”
“..... Nou, en voor dat feestje had ik dus een hele mooie groene jurk gezien. Met doorzichtige stof. Nou ja, een beetje doorzichtig. En daar had je ook nog schoenen bij...”
“WE ZIJN ER WEER BIJ EN DAT IS PRI-HI-MA...”
“VIVAAAAAAA HOLLANDIAAAAA”
“.... Oh echt? Met schoenen erbij. Zou ik doennnnn!"
“Je kan ook in je duikpak gaan.”
“Jaaaaa, word je drugsplukker.”
“Drugs-wat?”
“Ooooooh, een bijna kans voor Afhaal-Thai!”
“Afhaal-Thai?”
“WE ZIJN ER WEER BIJ EN DAT IS PRI-HI-MA...”
“VIVAAAAAAA HOLLANDIAAAAA”
“Zeg, is Marco van B. nou lekker of juist niet?”
“Hij kijkt een beetje eng. Waar kijkt ie nou naar? Waar kijkt ie nou naar?”
“WE ZIJN ER WEER BIJ EN DAT IS PRI-HI-MA...”
“VIVAAAAAAA HOLLANDIAAAAA”
“Dat haar eraf is anders wel een enorme verbetering.”
“Jaaaaaa, zeker, staat hem lekker robuust.”
"Met dat korte koppie zeg ik: hij is lekker!"
“WE ZIJN ER WEER BIJ EN DAT IS PRI-HI-MA...”
“VIVAAAAAAA HOLLANDIAAAAA”
“Wat staat die Huntelaar toch de hele tijd te falen? Te-ring! Mag ie een keertje, bakt ie er geen reet van... O, kijk, o kijk, het zal toch niet, JAAAAA HOOOR, Hij scoort gewoon! Huntelaar! Huntelaar! Huntelaar! Toch lekker, jongens, zo’n Ajacied in je midden.”
“Ja, maar de voorzet kwam van Afhaal-Thai, ouwe.”
“Jaaaaa! Afhaal-Thai! Afhaal-Thai! Afhaal-Thai!”
Goed, het was niet de spannendste avond van mijn leven
Maar er zijn slechtere manieren om je dinsdagavond door te brengen.
WE ZIJN ER WEER BIJ EN DAT IS PRI-HI-MA...
VIVAAAAAAA HOLLANDIAAAAA!
(Met dank aan
Wolter kroes)
¶ §Held van beroep
Zo snel kan het dus gaan.
Ik interviewde schrijver/criticus/stadspoëet Adriaan Jaeggi in 2006 voor NL20.
Leuke man. Muzikaal. Flirterig. Veel plannen. Veel energie. Aardige
weblog.
Hij woonde in mijn buurt.
Ik zag hem geregeld bij de Albert Heijn maar wist nooit zeker of hij me herkende,
dus durfde ik niet te hoi-en.
Vandaag kan het niet meer.
In februari bleek hij darmkanker te hebben.
Nu is hij dood.
Zo snel kan het dus gaan.
Wie het interview wil lezen, klikke hier:
¶ §Eruzione olandese
Omdat het zo ontzettend lekker is....
klikt u even
hier
en
hier...
en als u meer van het Engels bent, dan effetjes
hier
en ach ja,
hier ook nog even
en natuurlijk kunnen we het ook auf Deutsch:
hiero bitte
en om het af te toppen eindigen we
hier voor de heerlijke kop 'Als der Fusballgott gerecht war"...
Een hele fijne dag verder!
¶ §Schaamteloze zelfpromotie
De Volkskrant belde.
Of ik niet een interview wilde doen met een professor medische beeldbewerking in de radiologie en medische informatica.
"Sure" zei ik en ik bereidde me voor op een lastig te voeren gortdroog gesprek met een brommende oudere heer die ik steeds zou moeten vragen om zijn jargon te laten varen en uit te leggen wat hij nou precies bedoelde.
Niets was minder waar. Wiro Niessen is nog geen 40, levendig, gezellig en heeft een buitengewoon interessant vakgebied.
Vandaag zit bij de Volkskrant een zorgspecial waarin je kunt lezen wat deze meneer zoal doet en hoe ze in 2025 in Nederland zullen opereren (onthulling: geen grote sneeën meer!).
Hier alvast het beginnetje van het verhaal:
"Wie Rotterdam wil bewonderen, moet eens op de werkkamer van Wiro Niessen op de achtste verdieping van het Rotterdamse UMC kijken. Van Euromast tot haven, hij heeft overal uitzicht op. “Goed hè,” grijnst hij. “Wacht, ik laat je meer zien” en hij leidt zijn bezoek naar een ruimte verderop in de gang waar tot zijn verbazing iedereen met de gordijnen dicht zit te werken. “O sorry dat ik ze even open doe. Maar kijk! Hotel New York!”. En tot zijn collegae: “We gaan weer, dan storen we jullie niet.”
Hij is jongensachtig en hoffelijk tegelijkertijd. Blauwe ogen die een tikje onzeker naar zijn gesprekspartner kijken maar ook strak in het pak, want hij weet zichzelf wel te presenteren. Hij formuleert zorgvuldig, weegt zijn woorden. Als het over zijn vakgebied echter gaat, worden zijn zinnen langer en gesticuleert hij meer en meer.
Een jongen is hij, maar met het verstand en de ervaring van een professor."
Verder lezen? Koopt den Volkskrant!
¶ §2 jaar
Gisteren was het alweer twee jaar geleden dat we het deden, dat ene met die ringen...
Er is eigenlijk maar één nadeel aan getrouwd zijn en dat is
dat je het niet nog een keer kan doen.
Want ooooh wat zou ik graag die jurk nog eens dragen!
¶ §Oud-oud
Bij de supermarkt, de ene cassiere tegen de andere:
"Dus jij bent jarig vandaag? Hoe oud ben je geworden?"
"17"
"Echt waar????? Je ziet er echt veel ouder uit, girl!
Ja nee niet oud-oud hoor, maar gewoon eeeeeh 18 ofzo."
