¶ §Jaap
Guttegut, Talpatien houdt op te bestaan.
Dat zal me verder jeuken, hoor, zo lang Gooise Vrouwen (“Got-Sjerrol, wat ben ik toch een lul hè”) nog maar ergens wordt uitgezonden.
Over één ding maak ik me echter wel druk: wat gebeurt er met De Gouden Kooi???
Zetten ze dat zomaar stop?
Nee nee, geen zorgen, ik ben niet opeens zo van trash-tv gaan houden dat ik dagelijks naar een groepje dombo’s in een te groot huis ga zitten kijken, maar ik moet toegeven dat ik er wel eens langs ben gezapt. En ja, dan schrok ik. Ik zag schreeuwers die elkaar voortdurend hardop dood wensten, ik zag figuren die het continu met elkaar deden en daar daarna ruzie over gingen maken, ik zag een hele dikke jongen kotsen over een andere jongen en hem een aflevering later besmeuren met paardenmest.
Ik zag... ik zag... ik zag....
En ik zat er niet verlekkerd naar te kijken. Ik werd er een beetje bang van. Vandaar mijn oproep:
Beste meneer De Mol,
Wilt u alstublieft niet de stekker trekken uit die wonderbaarlijke creatie van u, De Gouden Kooi? Dat u Bridget, Caroline, Jack en Wilfred G. zomaar weer de grote goed bekeken netten op slingert is tot daar aan toe, maar dat u deze aandachtszieke gestoorde angstige mensen domweg weer op vrije voeten stelt is misdadig. Ik begrijp dat er geen hond naar wil kijken en ik snap dat Van Westerloo u op het hart heeft gedrukt te stoppen met het uitzenden van deze onzin. Die mening deel ik. Nee, niet omdat de bewoners elkaar aan het doodtreiteren zijn zoals menig psycholoog beweert. U hoeft wat mij betreft deze mensen helemaal niet tegen zichzelf in bescherming te nemen, u moet ons tegen ze in bescherming nemen. Dus daarom heb ik een voorstel. Stop de uitzendingen, maar laat het de bewoners niet weten. Zij denken dat ze wereldberoemd in Nederland aan het worden zijn, en wij zijn van een groepje engerds in de maatschappij verlost. Laat ze in hun eigen wrede universum doormodderen. Elkaar bespugen, elkaar jennen, elkaar neuken. Laat ze hun goddelijke gang gaan, maar gooi de sleutel van de voordeur dicht. Beter nog: slik hem door. Dat doet ongetwijfeld minder pijn dan grijnzend met Fons voor de vaderlandse pers te moeten poseren.
Vriendelijke groet
RS
¶ §Klein gebrek geen bezwaar?
Het verval heeft werkelijk toegeslagen
Ik ben de 30 natuurlijk ook al even gepasseerd
En na die leeftijd weet je het
Dan komen de gebrekjes
Die later gebreken worden
Ik heb dus nu een gebrekje
Echt zichtbaar is het niet
Maar zichtbaar is nu net het probleem
De wereld verstopt zich soms achter een waasje
En dat waasje ben ik zelf
Ik heb het heel lang voor me uitgeschoven
Gewoon mijn ogen er voor gesloten
Dan bestond het niet
Letterlijk
Maar ja
Ik moet het nu toch echt onder ogen zien
Dat gaat vanzelf...
Jajaja, hebben jullie hem??
Ik moet een bril!
Vooralsnog alleen voor het lezen en in de auto
Maar toch
Een bril!
Ik!
Met een bril zie ik er uit als een schooljuffrouw
Of als een secretaresse
In ieder geval als een volwassen vrouw
Maar ik ben helemaal geen volwassen vrouw
Ik ben een
meissie jonge dame puberaal type
Een bril!!!
Vanmorgen heb ik er eentje uitgezocht.
Met tijgerprint, dat dan weer wel.
Want dat ding moet natuurlijk niet al te erg
Uit de toon vallen
Nu nog op zoek naar een tijgermantelpakje.
¶ §Prima
"De borsten zijn helemaal prima," zegt de
tietendokter.
En voor ik het weet beschouw ik het als een compliment. "Dank u wel," wil ik licht blozend zeggen. Goddank kom ik net op tijd bij zinnen. Prima betekent gezond Roos, gezond. Die man gaat niet over de esthetiek.
Jezus ik heb te veel make-overprogramma's gezien waarin de Leco' s en Schumachers van deze wereld aan borstinspectie doen.
Mijn borsten zijn gezond. En dat is prima. Meer nog dan dat. Dat is prachtig.
¶ §Logisch
Ik koop een pakje Fisherman's Friends bij een bezinestation
"Da's dan 70 cent," mompelt de sjaggerijnige man achter de kassa.
Ik geef hem een briefje van 5.
"Heb je daar misschien 70 cent bij?"
Ik kijk hem aan en hoop op ironie, maar helaas.
Hij trommelt alleen maar ongeduldig met zijn vingers op de balie.
Sterk spul.
¶ §Aaaah... Justin
Ik ben niet eens zo'n enorme fan van zijn muziek. Lekker hoor, alleen niet wereldschokkend.
Maar wat was het fijn me weer even heel erg puber te wanen.
1 van die gillende meisjes gisteren bij Justin, ja, dat was ik.
32 jaar en helemaal uit mijn dak van een jongetje met soepele danspasjes dat bloedserieus zingt dat we hem een river moeten cryen.
Zijn show was gelikt, zijn stijl bij elkaar gejat van allerlei artiesten waar ik in mijn puberjaren wel oprecht fan van was.
Maar wat doet orginaliteit er toe?
Wij werden lyrisch toen ie zichzelf vol in het kruis tastte.
Precies zoals het hoort. Precies zoals het altijd is geweest.
Justin was de man gisteren.
Lekker, ja.
En nee, niet wereldschokkend.
Maar ik was weer even 14.
O yeah!
¶ §Loom
Hoe werkt dat toch?
Ik mag mezelf best een productief type noemen
Ik schrijf zo’n tienduizend woorden per maand waarvoor ik facturen stuur
Dat weet ik overigens omdat ik per woord betaald word
En daarnaast bestaat mijn werkzame leven uit veel uitzoeken,
mensen geregeld telefonisch lastig vallen (“Hoezo geen tijd? Aaaaah... Heel even? Nou dan moet u het zelf maar weten, dan schrijf ik zomaar wat op. O, u heeft zowaar toch een minuutje? Juist. Heel fijn. Wat ik dus vragen wilde is dit...”),
interviewen op locatie (‘Kut, kan ik weer dat tietentruitje niet aan, want ze zouden eens denken dat ik mijn vrouwelijke charmes inzet om een quootje te scoren’)
een vinger aan de pols van de samenleving houden (wat betekent dat ik ALLES lees, van het NRC tot
Perez Hilton, want je zal toch eens iets missen)
en zo nu en dan een vergadering bijwonen (‘Damn, weer geen tietentruitje...’)
Als ik het druk heb, doe ik dit allemaal moeiteloos. Ik houd niet eens bij wat ik zoal op een dag voor elkaar speel, maar het loopt best op, zo ongemerkt. Zeker als je graag verschillende handelingen tegelijkertijd verricht waardoor ik mezelf er regelmatig op betrap dat ik én telefonisch in de wacht sta én intussen een interviewtje uittik terwijl ik op de radio dat ene interessante vraaggesprek probeer te volgen én daarnaast mijn teennagels aan het bemondschilderen ben. Ok, dat laatste is niet waar, maar u heeft een beeld.
Maar hoe kan het dan dat ik op rustige dagen geen flikker, maar dan ook geen flikker uitvoer? Echt geen ruk? Dat ik me al een week verheug op die ene lome middag waarop ik slechts één telefoontje dien te plegen en één e-mailtje moet versturen... En dat ik daar dus de hele dag tegenaan zit te hikken? Dat ik van dat ene belletje in mijn hoofd een Groot Project heb gemaakt als ware het een diepte-interview met de hele G8. Dat ik dat ene mailtje daarnaast beschouw als een Enorme Taak, vergelijkbaar met een doctoraalscriptie Orthomoleculaire Biomedische Wetenschappelijke Politieke Verklaringen?
Het lijkt wel een wet. Hoe meer tijd ik heb voor kleine taakjes, hoe minder ik me er toe kan zetten. Waardoor ik alsnog het gevoel heb dat ik tijd tekort komt.
Hoe werkt dat toch? Ik heb echt geen idee.
Maar ik werk in ieder geval niet.
¶ §Schaamteloze zelfpromotie
Dit weekend in het Volkskrant Magazine twee verhalen van mijn hand.
Enerzijds een kijkje achter de schermen bij de theatervoorstelling Monty Python's Flying Circus.
En voor de iets serieuzer georienteerden onder ons anderzijds een verhaal over mannen die er via een vaderschapstest op internet achter zijn gekomen dat hun kind hun kind niet is.
Het verhaal begint als volgt:
"Het was niet de uitslag zelf die er het meest inhakte. Ook niet de beslissing om een test te bestellen. Evenmin de ruzie later met zijn ex. Dat was allemaal naar en vervelend maar staat lang niet zo in zijn geheugen gebrandmerkt als dat ene wandelingetje. Het wandelingetje van zijn huis naar de brievenbus. ‘Dat was het beslissende moment,’ vertelt Joop den Boer. ‘Daarna is er geen weg meer terug. Vanaf het punt dat je de test hebt opgestuurd, zul je definitief weten of het waar is. Of je de vader van iemand bent of niet. De hele route naar de brievenbus heb ik huilend afgelegd.’"
Wie meer wil lezen, kope de Volkskrant dit weekend...
Einde bericht
¶ §Ken je dat
Kent je dat....
Dat de buurman aan de overkant van je straat
Al meer dan een half jaar geleden verhuisd is
Dat dat is omdat zijn huis wordt gerenoveerd
Dat je al tijden aankijkt tegen een levenloze woning
Kale vloeren, gordijnen weg, geen kat voor het raam die je begroet
Laat staan een buurman
Dat je daar dus al een hele tijd aan gewend bent
En dat je dan op een ochtend
Slaapdronken
Niets vermoedend
Naakt
Werkelijk
Poedeltjenaakt
Je bed uit komt rollen
Om even versuft uit het raam te kijken
En dat je dan oog in oog staat
Met de sloper
die vandaag zijn eerste werkdag bij de buurman heeft
Dat jullie elkaar secondenlang aanstaren
Niet bewegend van de schrik
En dat je dan
Maar even zwaait
Omdat je ook niet weet wat je anders moet doen
Dat dus
Dan weet je wel
Dat je meteen helemaal wakker bent
¶ §...
Het duurde nog zes weken maar liefst.
Gek dat je dan toch ergens hoopt dat iedereen het verkeerd heeft gehad.
Dat je denkt dat zes weken ook best zes maanden zouden kunnen worden.
En zes maanden zes jaar.
En zes jaar een heel leven.
Maar zo werkt het niet.
Onherroepelijk is onherroepelijk, al mag er dan even uitstel van executie zijn.
Wat alweer veel te morbide klinkt.
Maar als het over dood gaat, is alles morbide.
En het is altijd onherroepelijk.
Dag
meisje S.
Slaap zacht.
¶ §Mededeling
Geachte dames en heren
Bij deze verklaar ik
De Zomer
Voor geopend!
¶ §Randje
Bril-jant. Ik kan niet anders zeggen.
Natuurlijk was het wel even door mijn hoofd geschoten. Wat als het één grote stunt is? Maar dat idee leek me niet waarschijnlijk. In het gevecht om de kijkcijfers, in de geilheid die media-aandacht brengt, in de ‘alles moet kunnen’-sfeer van die omroep leek het me logischer dat ze het echt zouden doen. Een donornier weggeven.
Uiteraard met een goede bedoeling, maar vooral ook om keihard te scoren.
En wat deden de mensen van
BNN vanavond? Ze maakten een volstrekt geloofwaardige show. Een programma waarbij zelfs de grootste gereformeerde principieel of de ergste angsthaas zich op zijn hoofd moet hebben gekrabd en zich moet hebben afgevraagd of het niet toch een beetje egoïstisch is om lijf en leden ook na je dood voor jezelf te houden.
Een programma waarbij ik tijdens het kijken steeds dacht: t is op het randje balanceren, maar hoe je het ook wendt of keert, het is goed dat de verhalen worden verteld van mensen die iedere dag hopen, bidden en smeken om een nieuwe nier. Dat had die ‘Alles moet kunnen’-omroep toch maar leuk voor elkaar gebokst, hoe laakbaar de manier waarop dan ook was.
Nou, die was dus helemaal niet laakbaar. Alles moet kunnen, dus ook de hele wereld op zijn kop zetten met een fake-show. Een show waarin helemaal geen orgaan werd weg gegeven maar die 30.000 keer effectiever was dan welke charity-avond dan ook. BNN heeft op het randje gebalanceerd en is naar beneden gevallen. De goede kant op.
Wat een briljant bedrog. Als dit geen scoren is in tv-land, dan weet ik het niet meer. En nu als de donder dat
codicil invullen allemaal!
