¶ §Betrekkelijk
De kunst is het niet te veel op mezelf te betrekken. Maar ik ben een vrouw. Die betrekken alles op zichzelf.
En ik schrijf. Persoonlijker kan werk niet zijn. Hoe kan ik het dan niet op mezelf betrekken?
Ik had een idee. En ik mocht op gesprek komen bij iemand die dat idee kon uitvoeren.
Het onwaarschijnlijke gebeurde. Hij was enthousiast. Hij zei dat ik er meteen mee aan de slag mocht.
Ik kon het amper geloven. Dat ik zomaar het volste vertrouwen kreeg. Dat het zo makkelijk liep. Zo ging dat blijkbaar in die wereld. Wist ik veel dat een mondelinge overeenkomst niet telt.
In mijn werk geldt, als de opdrachtgever ja zegt, heb je de buit binnen. Maar dit is groter. En ze vinden het bij nader inzien niet commercieel genoeg. Dat plan van mij.
Ze willen wel met mij verder. Verzekeren ze me. Maar ik neem me voor: ik geloof niets meer voor ik er een contract bij heb.
En ik neem me vooral voor:
Ik betrek niet op mezelf
dat ik champagne heb gedronken
op iets wat nu niet doorgaat.
Want dat idee van mij. Dat is goed. Dat komt er wel. Al kan ik er nu niet op proosten.
Ik open gewoon een nieuwe fles champagne.
En lik er mijn wonden mee.
¶ §Angel
Waaaaah.
Waaaaaah.
Waaaaaaaaaah.
De vrouw naast me schreeuwt onophoudelijk. Ze roept dat ze zo’n pijhijhijn heeft. Ze is bezweet. En ze blijft maar bleren.
Ik doe mijn ogen dicht. Jezus. De eerste hulppost staat al niet in mijn rijtje favoriete plekken van Amsterdam maar de eerste hulppost moeten bezoeken terwijl je nog steeds meer alcohol in je bloed hebt dan eeeeh, bloed, dat is dus de hel.
Zeker omdat die alcoholinname niet eens de reden is dat ik er zit.
Gisterenochtend liep ik thuis te telefoneren (ik kan niet stilzitten en bellen tegelijk) toen ik opeens iets in mijn voet voelde steken. Twee weken geleden had ik in al mijn onhandigheid een glazen schaal kapot laten vallen en dat ene minuscule stukje glas dat er nog moet hebben gelegen had zich zojuist door mijn huid geperst.
Maar gelukkig, met een pincet wist ik de modderfokker te verwijderen. Het was een kruimeltje, meer niet, maar pfeeew, wat luchtte dat op. T is toch geen fijn idee, zo'n raar hard materiaaltje in je voet en iedere minuut dat dat niet-lichaamseigene er langer in had moeten zitten, was te veel geweest. Ik was blij dat ik het zo snel had opgelost en trok monter mijn laarsjes aan om te beginnen aan een koninginnedagfeestwandeling die vervolgens een uurtje of dertien zou duren.
Dertien uur waarin ik af en toe wel iets in die voet voelde steken maar dat vakkundig genegeerd heb. Kom op zeg, niet piepen. Na een biertje of 5 in de zon voelde ik trouwens überhaupt niets meer. Iedereen weet, met de nodige alcohol op vervagen grenzen nogal makkelijk, dus ook pijngrenzen.
Vanmorgen werd ik wakker van gebonk. Niet alleen in mijn hoofd maar ook in mijn voet. Dat was wel merkwaardig vond ik. Een voetkater had ik nog nooit gehad. Toen ik mijn tenen probeerde te bewegen merkte ik dat de voet het formaat van een waterhoofd had. Oe. Dat was niet best.
En dus lig ik even later met de kater van het jaar voorover op een ziekenhuisbed alwaar twee vriendelijke artsen met pincetten, mesjes en allerlei andere instrumenten die ik niet wil zien vakkundig in de bal van mijn rechtervoet aan het harken zijn. Af en toe schrapen ze langs iets wat inderdaad niets met menselijk vlees te maken heeft. “Jaja, dat is glas hoor mevrouw. U heeft gisteren de hele dag met een stuk glas in uw voet rondgewandeld.”
Ik ben misselijk en draaierig. Ik moet koffie. Ik wil hier niet zijn. Kunnen ze die voet niet amputeren? Ik probeer geestelijk op te lossen. En dan, eindelijk, na een half uur slagertje spelen, trekt de arts de boosdoener er met een ferme ruk uit. Ik ben zo verbouwereerd dat ik vergeet "AU!" te roepen. De voet wordt heel heet, daarna koud en begint dan een beetje na te bibberen, maar o, wat voelt hij weer fijn aan. De arts laat me het glas zien. Ik kan hem wel zoenen. Lichtvoetiger dan ooit dartel ik de kamer uit. Nou ja, dat is niet waar, zo'n olifantenpootje is niet meteen weg maar de angel is er uit. Nu nog de angel uit die kater zien te halen.
