¶ §Agenda
8.15 TRIIIIIING!
“Jaaaa goeiemorgen met Jeanet, de secretaresse van mevrouw X, ik probeer u al een half uur op uw kantoornummer te bereiken maar u neemt niet op.”
“Omdat het kwart over 8 is...”
“Ach begint u later? Lekker leventje hebben jullie journalisten toch. Maar goed, waar ik voor belde, mevrouw X vroeg zich af of het interview een half uurtje eerder kon, om 13.00. U heeft dan wel een half uur minder de tijd. Tja, t is dit of niks hè.”
“O ja, nou doe dat dan maar.”
9.03 TRIIIIING!
“Hé hai hallooootjes met Babette van artiestenmanagementbureau Move Your Boobs, zeg luister, onze ster Y heeft een beetje last van haar buikje, kunnen we dat telefonische gesprek ook eind van de middag doen? Dan is het vast wel gezakt.”
“Sure.”
“Toppie!”
9.26 TRIIIIIING!
“Dag, met de chronisch bloedsjaggerijnige persvoorlichter van de NOS. Onze presentator wil niet hoor, heeft helemaal geen zin in lullige gesprekjes met journalisten.”
“Maar dat interview is al lang toegezegd.”
“Ja en?”
“Het blad zit straks met twee lege pagina’s.”
“Ja en?”
9.41 TRIIIIIIING!
“Met de hoofdredacteur annex belangrijke opdrachtgever. Waar blijft mijn interview?”
“Goeie vraag.”
10.15 TRIIIIIIING!
“Ja hai met Shirley, de personal assistent van zakenman Q. Hij zou maandag met je lunchen maar dan zit hij in Hongkong dus ben ik maar zo vrij geweest een afspraak voor vanmiddag 13.00 voor jullie te maken.”
“Dan kan ik niet.”
“Oeoeoeoe.... Dat zal ie niet leuk vinden...”
“Ok, ok, ik verzet wel wat.”
10.16 TRIIIING!
"Hé babe, met Babette weer, nou het buikje is beter hoor, ze kan je tussen 1 en tien over 1 te woord staan. Later gaat niet, zo'n spastische darm kan zo weer opzetten!"
10.17 TRIIIIIING!
“Ja met Jeanet weer, nou dat is niet handig, dat jij die afspraak verzet. Hoezo de oorspronkelijke afspraak stond om 11 uur? Nou en? Daar hebben we het vanmorgen toch uitgebreid over gehad? Tja, dat jij je afspraken gewoon te laat inplant daar kunnen wij natuurlijk niets aan doen.”
Inderdaad. Wij journalisten hebben een luizenleventje.
¶ §Loesje
Nu we niet meer op Nederland in kunnen zetten in de voetbalpoel, is het misschien leuk om een D66-poel te beginnen. Wat denkt u? Poot stijf of opnieuw een brekebeentje?
We weten het zo...
¶ §Heimelijk genoegen 2
Nu weet ik het zeker. Ik ben oud geworden.
Die conclusie trek ik niet op basis van diepliggende kraaienpoten, katers die een week duren of tieten die naar de grond wijzen want daar heb ik allemaal nog geen last van. Nou ja, althans, niet noemenswaardig.
En toch weet ik het zeker: ik ben oud.
De laatste tijd namelijk doe ik opeens nostalgisch over De Verschrikkelijke Jaren Tachtig. Terwijl ik tot nu toe niets begreep van al die eighties-revivals (ik bedoel: wie verlangt er in godsnaam terug naar de tijd waarin pasteltinten het straatbeeld bepaalden en mannen geen sokken droegen?) betrap ik mezelf er steeds vaker op dat ik ultiem blij word van muziek uit mijn jeugd. En dat ik dan ook opeens dingen ga roepen als: “Wat is dit eigenlijk goehoehoed!”.
Tijdens onze autorit naar Frankrijk had best friend L. een heel mapje met jaren tachtig-cd’s. 'Thriller' van Michael Jackson natuurlijk, en 'The best of Madonna' en de verzamel-cd van Wham. Ieder iehie-tje van Michael, ieder Oeh-tje van Mads en elk hijgje van George deed ik moeiteloos mee. Ik zat zo te swingen dat ik af en toe bijna vergat te sturen. Wham Bam I Am A Man!
Als klap op de vuurpijl kwam ze met The Best of Drukwerk. Drukwerk Joejoe! Drukwerk van ‘Je loog tegen mij’ (“Toen ik thuis kwam, lag er geen brood meer in de kast!”), van ‘Hé Amsterdam’ (“Ze zeggen dat je bent veranderd”) en mijn grote favoriet ‘Marjanneke’ (“Er zijn meisjes die doen het met tegenzin, er zijn meisjes die vinden het fijn. Marjanneke doet het met veel plezier, ow wat zal ik daar gelukkig mee zijn, O yeah!”)
En plotseling hoor ik het mezelf zeggen. Wel drie keer achter elkaar. “Drukwerk is zoooo'n onderschatte band!" . En sindsdien draai ik die cd ook best vaak... (ja, inderdaad, we hebben hier een nieuw
Heimelijk genoegen te pakken).
Gisteren hoorde ik op de radio “And when the rain begins to fall”, je weet wel, dat duet waarbij Germaine Jackson in strak rood leer op een trap staat. En terwijl ik destijds mijn gymnasiale neusje ophaalde voor dit soort troep, sta ik opeens zomaar in de kamer een Pia Zadora-imitatie weg te geven.
Oei oei oei. Ik word echt oud. Vanmiddag eens kijken of ik een pastelkleurig zweetbandje op de kop kan tikken.
¶ §Wuppy suicide
This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend
The end
¶ §Laatste Italië-plaatje
Gelukkig,
onze jongens tellen ook hier volledig mee...
¶ §Wat dacht u zelluf
Ben weer terug en zal Italië en vooral haar mannen ernstig missen. Iedere vrouw met een ego-probleem en gebrek aan aandacht zou verplicht een weekje in De Laars moeten blijven en alles is opgelost.
Leukste en minst intelligente openingszin kwam van een ober:
"Yourrrrr eyes arrrre verrry bjoetifullllll"
(betekenisvolle stilte waarbij ik vriendeijk blijf glimlachen tot het vervolg komt)
"Arrrre they real?"
En toen had ik dus even geen antwoord meer.
¶ §Si si si!
Het is grappig hoe herinneringen door alle zintuigen worden opgeslagen.
Mijn halve jeugd bracht ik al mijn zomervakanties door in Italië en natuurlijk staan de beelden van olijfbomen, mooie mannen en kiezelstranden in mijn geheugen gegrifd.
Maar vanaf het moment dat ik in Florence ben merk ik dat er nog veel meer Italië in mijn hoofd verstopt zat. Ik hoor het getoeter van Vespa's en weet: dat is Italië. Ik hoor een beeldschoone (heel erg zeventienjarige) jongen "Ciao Bella!" naar me schreeuwen (wat hij overigens vrolijk herhaalt bij de Amerikaanse toeristes tien meter na mij) en weet: dit is Italie. Ik ruik dure aftershave vermengd met versgebakken pizza en weet: dit is Italië.
Maar de grootste flashback krijg ik bij het proeven (Ik ben nu eenmaal ietwat oraal ingesteld). Vers uit vliegtuig en taxi plof ik neer op een terras en bestel een biertje. Ik heb trek en vraag om bruscetta. De ober rolt met zijn ogen, begint te stralen en roept "Mmmm bruscetta!". Tien minuten later is hij terug, hij ruikt even aan het gerecht en met een breed armgebaar en het herhaalde "Brrrrruscettaaaa" zet hij het bord op tafel.
"Mijn god, wat een toestand voor een broodje tomaat" zegt de nuchtere Amsterdamse in mij. Maar dan neem ik een hap. De ober kijkt me afwachtend aan. En ik proef de zoetste tomaat, de verste basilicum, de lekkerste knoflookolie ooit. Ik moet me werkelijk inhouden om niet hardop te kreunen, want dat zou toch een wat vreemde indruk wekken voor een vrouw alleen. En ik weet: Dit is Italië.
(more)
¶ §Promotiepraatje
Het was midden in de
zware speeltijd en de week van mijn vrijgezellenfeest dat ik bezig was met een vrij ernstig verhaal over hulpverleners die met steeds meer agressie te maken krijgen. Ik heb mezelf en mijn meesterlijke planning in die dagen geregeld vervloekt als ik weer eens volstrekt oververmoeid in de auto zat op weg naar een ambulancebroeder of ziekenhuismedewerker die in elkaar waren geslagen. Moest dit? Had ik niet wat luchtigers in kunnen plannen? Zou ik er zo verlopen uitzien dat ze me spontaan zouden willen opnemen?
Maar eenmaal in gesprek verdwenen deze gedachtes weer snel. Jezus, wat had ik toch eigenlijk heel erg niet te klagen als je het vergelijkt met deze helden die zich voor een (te) laag salaris uit de naad werken en op de koop toe dagelijks worden uitgescholden en soms te maken krijgen met extreme vormen van geweld (denk aan: ambulances die volledig worden verbouwd, brandweerlieden die niet naar een brand kunnen omdat ze door omstanders worden neergehoekt, verplegers op de eerste hulp die opeens oog in oog staan met een wapen).
Begin vorige week rondde ik het verhaal af. Het had me behoorlijk wat moeite gekost hulpverleners te vinden die met hun echte naam in de krant wilden en ook nog eens gefotografeerd mochten worden, maar deze week zouden ze op de kiek komen.
Afgelopen weekend kampeerde ik in Frankrijk om de WK-wedstrijd te kijken in een grote boerenschuur met 60 andere Nederlandse gekken (jaja, ik heb rare vrienden) en vanmiddag reed ik lichtelijk brak terug naar huis. Ik was een beetje zenuwachtig over de foto’s bij mijn verhaal. Ik wilde geen blij geposeerde plaatjes want dat zou nergens op slaan maar ook geen in scène gezette actiefoto’s of ambtelijke beelden van mensen achter hun bureau. Ik wilde mijn geïnterviewden zien zoals ze waren toen ik ze gesproken had.
Mijn zorgen waren voor niks. De foto's van Irma Bulkens prachtig. En de perfecte illustratie van het stuk waar ik zo op heb zitten ploeteren. Bij sommige verhalen komt alles zo mooi samen dat ik alleen maar heel gelukkig kan zijn.
Voor wie het wil lezen: het Volkskrant Magazine van gisteren is nu nog te krijgen.
En ik... ik zal nooit meer klagen over mijn werk.
¶ §Wow
Hoe Duits kunnen Duitse Duitsers zijn?
De hele tijd denk je: 'No way, zo Duits gaan ze niet wezen, ze scoren écht niet in de verlenging. Dat is gewoon te cliché.'
En dan: boem.
Zo Duits kunnen Duitse Duitsers zijn.
Respect.
¶ §Heimelijk Genoegen-1
Vertel mij uw heimelijke genoegens en ik zeg u wie u bent.
Iedereen heeft ze. Van die stiekeme gewoontetjes waar je je een beetje voor schaamt omdat ze niet bij je status horen, omdat ze je imago onderuit halen, omdat ze iets zeggen over je diepste verlangens. Maar het zijn juist de heimelijke genoegens die het leven extra leuk maken om te leven. En ze zijn veelzeggend, dus in het kader van een fijne zomerserie introduceer ik bij deze Rozigs Heimelijke Genoegens.
En in dit eerste deel ga ik meteen met de billen bloot. Ik heb een heimelijk genoegen dat eigenlijk echt niet kan voor een Neerlandicaresse. En al helemaal niet voor een Serieus Journalist. Ik durf het bijna niet op te schrijven. Het is echt Heel Erg. Nou goed, wie A zegt moet ook B zeggen. Kom op Roos, je kan het. Ok, daar gaat ie:
Ik doe vrijwel niets liever dan met de
Beau Monde in bad gaan.
Zo. I spit it out. Ik ben een hardcore Beau Monde-fan.
Een blad dat zuurstokroze is, een blad dat
Leco-de-Hervormer op handen draagt, een blad dat Estelle Cruijff onlangs heeft aangetrokken als interviewster. De Beau Monde.
Deze week trapt Estelle af met een interview met JP Balkenende. Moord en brand werd er geschreeuwd bij het journaille. Welk een niveauverlaging voor politicus, wat een demagogisme... (overigens ondergaan in hetzelfde nummer zowel Agnes Kant als Rita Verdonk een Leco-metamorfose. Rita kreeg highlights!).
En natuurlijk, het is best vreselijk, dat onze MP zich laat interviewen door een trophy wife eersteklas. En dat het gesprek alleen maar gaat van:
Kabbeldekabbel
Watdoetuzoalinuwvrijetijd?
Nou, ikgagraagpicknikkenmethetgezin
Ojawatenig, maardantochwelmeteenVersaceservies?
Eenwat?Nounee, lievermetplasticbekertjes
OmaarJPdatkánechtniet
Babbeldebabbel...
Natuurlijk, het heeft de diepgang van een pierebadje en met politiek en landsbelang heeft zo’n gesprek al helemaal niets te maken. Maar dat hoeft ook helemaal niet. De antwoorden van de president zijn namelijk volstrekt irrelevant. En de andere achtergrondverhalen in de Beau Monde eigenlijk ook (‘Een inkijkje in de huizen van de sterren!’, ‘Wie heeft haar lippen het ergst laten opspuiten?’, ‘Caroline Tensen vertelt openhartig over haar liposuctie’).
Het enige wat leuk is aan de Beau Monde zijn namelijk de kijkjes die Estelle ons in haar leven gunt. En gelukkig staat ze er ieder nummer weer in. Zo hebben we al eens kunnen lezen hoe ze Ruud heeft overgehaald zich van zijn dreadlocks te ontdoen ("Hij leek opeens tien jaar jonger!"), dat ze heus geen voetbalvrouwtje is dat alleen maar van winkelen houdt (“Er zijn dagen dat ik niet eens bij de PC Hooftstraat in de buuuuuurt komt”) en dat ze heel intelligent is (“Ik heb een fotografisch geheugen”).
En ik vreet elke letter. Liefst in bad, met het schuim aan mijn lippen. En een glas witte wijn. Nou ja, een fles, want als je je liederlijk gedraagt moet je het goed doen. En ik verbaas me. En vergaap me. En ben stikjaloers op Estelle want dat is de enige vrouw in Nederland die een heel interview lang kan doordenderen over haar eigen haarkleur.
Wat dit alles over mij zegt? Dat ik een Estelle ben in het diepst van mijn gedachten. En dat blond uitstekend bij me past.
¶ §Si si si!
Volgende week zit ik 2 dagen in mijn eentje in Florence ivm een interview. Iemand nog tips voor wat ik perse moet doen/zien, afgezien van de voor de hand liggende highlights?
¶ §Onderweg
De stad is oranje
Ik rijd naar huis
En ik denk
Aan alles wat ik vroeger wilde
Aan de baan
Aan de vriendinnen
Aan de vriendjes
Aan het huis
Aan de vrijheid
Aan de veiligheid
Aan de passie
Aan de rust
Aan het lijf
Aan de leden
Aan het spel
Aan het werk
Aan de bedachtzaamheid
Aan de intuitie
Aan het oprecht geloven
Dat alles altijd goed komt
En onder de vlaggetjes in mijn straat
Race ik op mijn fiets
En ik besef
Ik heb het volle leven
Dat ik altijd heb gewild
En in plaats van hemelbestormend
En onnoemelijk groot
Ben ik opeens
Weer de schuchtere puber
die ik ooit was
Want nu ik zie dat ik alles heb
Weet ik pas hoeveel er te verliezen is
¶ §Passie
Er is iets heel erg mis met de relatie tussen de seksgoden en mij. Dat ik me heb laten verleiden om het een maand lang niet te doen is al erg, maar dan ben je eindelijk getrouwd en vervolgens breekt de pleuris uit in de speciaal voor het huwelijk uit Canada overgevlogen schoonfamilie. Gevolg: schoonmama weigert met schoonzussen verder te reizen en besluit een paar dagen extra in Amsterdam te blijven. Bij ons. Ja, echt. Bij ons. Ik kan u melden, dat is een lichte passionkiller (wie mijn choonmoeder niet kent,
hier een impressie van vorig jaar).
En om het dan nog even lastiger te maken heeft ons waterbed besloten uitgerekend deze week onherstelbaar te gaan lekken. Nu hebben we een nieuw bed in bestelling (huwelijkscadeau van mijn ouders) maar dat moet nog worden bezorgd. In eerste instantie negeerde ik de natte plekken op het bed gewoon, maar toen ik op een ochtend wakker werd en in een plas stapte waarvan ik wist dat ie écht niet van mij afkomstig was, wisten we dat we de lul waren. En nu liggen we dus al dagen met schoonmoeder in huis en het Amaaaaazing Aero-logeerbed gepropt op het waterbed dat zo een hoogte van ongeveer anderhalve meter bereikt. Voor mij als niet al te boomlange vrouw een redelijk lastig te nemen hindernis.
Ik begin te geloven dat er een vloek op ons rust en we verdoemd zijn door een god die tegen seks na het huwelijk is.
¶ §Identiteit
Of er veel veranderd is, nu we zijn getrouwd, zo vragen mensen me. Het antwoord is: nee, beslist niet. En dat was ook helemaal niet de bedoeling. We zijn gelukkig met hoe het nu is, hoe we nu zijn, hoe we nu samen leven. Ik word niet plotsklaps een huiselijk uitdijend vrouwtje met een schort voor dat ’s avonds na een kopje sterrenmix braaf om tien uur op bed ligt. En hij wordt niet opeens de burgerlul met de Skoda. Wij zijn wij gebleven. En wij zijn alleen maar getrouwd om de hoop uit te spreken dat er niets verandert en ons bestaan zo vol en leuk en veel en vrij blijft als het nu is.
Toch is mijn leven na afgelopen dinsdag niet hetzelfde als daarvoor. Ik ben namelijk niet meer De Aanstaande Bruid. Goddank! Want dat betekent dat ik niet meer hoef te proberen een prinsesje te worden. Dus:
-Ik mag schaamteloos blauwe plekken maken
-Fietsen in mijn T-shirtje zonder bang te zijn dat ik niet egaal bruin
-Mijn stem verliezen
-Kateropkateropkater krijgen want het geeft niet dat ik ziek word
-Wallen krijgen
-Nagels bijten
-Gaten in mijn knie vallen
-Mensen per ongeluk beledigen
-Of expres
-Mopperen en grommen
-Me ronduit hoekig gedragen
-Of hysterisch blij
-Het alfabet achterstevoren boeren
Ik hoef niet meer mijn best te doen om voor die ene dag te transformeren in De Perfecte Dame. Begrijp me goed: prinsesje zijn voor even is heerlijk. Maar diep van binnen ben ik een onbehouwen onhandig mokkel. En dat gedeelte van mij is dolblij dat het zich weer mag laten zien. Zeker met het WK in aantocht.
En dus ga ik NU bier halen. En een rare oranje hoed. En ik denk dat ik puur voor de lol even luid scheldend tegen een lantaarnpaal op ga knallen. U bent gewaarschuwd.
PS: voor de liefhebbers en omdat iedereen er om vraagt en omdat het ook wel vrij uniek is, ik als prinses, ook nog even 2 jurkenfoto's
¶ §Gelukt!
¶ §Bachelor
Wie had gedacht dat ik mijn hele vrijgezellenavond luid Hazes blèrend op of naast een bar zou doorbrengen, heeft het mooi mis.
Het is vrijdagavond, een uurtje of 9, en ik zit volledig verstild in een boek te staren. Om mij heen 11 vrouwen met wie ik iets bijzonders heb. Met de een werk ik, met de ander speel ik toneel, met een derde deel ik al twintig jaar lief en leed. Ik ben nu al tevreden omdat ze elkaar allemaal aardig blijken te vinden. De pleaser in mij was van tevoren een beetje bezorgd. Ik ben geen vriendinnengroepjes-mens, meer iemand die zo nu en dan een ander meisje tegen komt van wie ze denkt: ‘Dat is ook een tof wijf’ en daar dan contact mee houdt. Dat dat zo’n grote groep stoere, sterke vrouwen om me heen heeft opgeleverd, verbaast me eigenlijk best een beetje. En dat ze elkar ook nog erg leuk blijken te vinden nog meer.
Maar wat me het meest verrast, is wat voor bijzonders ze voor me hebben gedaan. Toen ik me om kwart voor zes op het Rembrandtsplein moest melden vreesde ik met grote vrezen dat ze enorm zouden hebben uitgepakt. Dat ik niet als konijn verkleed over het plein wilde hopsen, wisten ze, maar wat als ze hadden bedacht dat ze zelf wel leuk verkleed konden komen? Of dat er toch iets met een male stripper op het programma moest staan en dat ik slagroom van de bast van een overspierde man met gouden oorring en een slecht gebit moest gaan likken? En dat ik dan moest gaan doen alsof ik het reuze naar m’n zin had?
Mijn zorgen blijken gelukkig voor niets. Van opplaksnorren en slagroom is geen sprake. Cocktailshaken gaan we en niet lang daarna krijg ik het cadeau: het TV-Magazine, een tijdschrift geheel gewijd aan mij waarbij TV een afkorting blijkt te zijn van Tieten Vooruit (nee, niet vragen waarom a.u.b).
De meisjes hebben het voor elkaar gekregen dat 24 mensen die mij op wat voor manier dan ook goed kennen, een stukje hebben geschreven. Mijn ouders, vrienden, vriendinnen, collega’s, F., iedereen heeft zich uitgeleefd en terwijl de dames verder drinken en ik door het boekwerk blader, heb ik maar twee conclusies:
Ten eerste:
Man o man, wat zijn er veel rare foto’s van mij in omloop. En wat spelen flessen alcohol daar ook vaak een prominente rol op.
Ten tweede:
Dit kan niet over mij gaan. Al deze achterlijk lieve, aardige en pesterige teksten gaan over een andere vrouw. Dit is veel te veel. Dit heeft niets met mij te maken.
“Wanneer gaat ze nou huilen?” vraagt een van mijn vriendinnen, maar er komt geen traan. Ik ben wel geroerd, maar al die teksten komen niet echt binnen. De woorden en het onderwerp waar ze op slaan hebben zich in mijn hoofd van elkaar gedistantieerd ofzo.
Het is enkele uren later en ik sta toch naast een bar het overdreven naar mijn zin te hebben en luid te zingen over de toetoetoeter op mijn waterskoeter.
Bolle Jan heeft een heel ranzig café kan ik u melden (laat ik daar nou net dol op zijn), waar de plaatselijke zanger ons trakteert op verbale hoogstandjes (“Poet your hands up in de lucht, poet ze up in de lucht”) en Frogeriaans stemgebruik. Ik kijk naar al die gave wijven om me heen, zie hoe mooi ze zijn, hoe bijdehand en slim, zie hoe ze belaagd worden door mannen met gouden oorbellen en slechte gebitten (wat een enkeling niet eens ongevoelig blijkt te laten...) en ben heel, heel erg gelukkig.
Om 4 uur ’s nachts, alleen aan de keukentafel pak ik het boek weer. Ik lees zinnen die ik hier niet ga herhalen, want dat zou gênant zijn. Ik bloos. Niet vanwege de foute foto’s van mezelf. Hoewel... nou ja, een beetje. Maar vooral omdat ik al dat liefs nu pas volledig bij me binnen durf te laten komen. En dan, dan komt er toch echt een traantje.
Dames, jullie hebben het toch voor elkaar gekregen. Dank daarvoor.
