¶ §Grotesk
Ik zou liegen als ik zou beweren dat ik niet van aandacht houd.
Ik zou de waarheid geweld aan doen als ik zou zeggen dat ik mijn mening niet graag van de daken schreeuw.
Het zou een gotspe zijn als ik zou miezemuizen dat ik niets te melden heb.
De oorlog in Irak, Big Brother 5, het haar van Frits Barend, het Marco van Basten-systeem, Verdonk of Rutte, het parkeerbeleid in Tjietjerkstradeel, ik vind werkelijk vrijwel overal wel wat van en mijn opinies verkondig ik graag.
Maar wie had ooit gedacht dat mijn 5 minutes of fame zouden bestaan uit interviews over Het-Seksleven-Dat-Ik-Niet-Heb? De aandacht voor het feit dat ik het niet doe begint inmiddels groteske vormen aan te nemen. Vanmiddag om 4 uur nemen ze weer een audiolog met me op voor BNN.FM en om kwart voor 5 mag ik bij
Wout nog eens roepen hoe het met me gaat. Op de BNN-site is inmiddels een apart blokje vrijgemaakt voor de avonturen van Roos. Nou ja, mocht het je boeien:
hier kun je dus alles nog eens terugbeluisteren.
Mijn god, ik voel me inmiddels de Jort Kelder annex Maarten van Rossem van de Nederlandse radio. Er dreigt hier een ernstig risico aan overkill, aan te veel Roos. Mochten jullie het nu al zat zijn: zeg niet dat ik niet gewaarschuwd heb!
¶ §Ojeeojeeojee-eenvlek
Een kater na een kater, dat is helemaal erg. Dat noemen we niet een Kater in de derde categorie, maar de Vlek-op-vlek-kater. Het vervelende is dat er na een kater in de tweede categorie maar een klein beetje herstelalcohol nodig is om de dag daarna helemaal van de wereld te zijn. Ik dacht het gisteren toch keurig te hebben gedaan met dat enkele wijntje. Maar het voelt alsof ik aan een drankinfuus heb gehangen.
Als een kip zonder kop drentel ik door mijn huis. Ik pleeg een enkel zakelijk telefoontje maar halverwege mijn in eerste instantie geniaal eloquent lijkende zin weet ik niet meer hoe ik er een eind aan moet breien en hoor ik mezelf mompelen: “... jaja, je hebt helemaal gelijk, mijn idee, dan moeten we... eeeh... nou ja, en zo, dussssss, van dat soort dingen, weetjewel, weetjeniet.” En dat voor mij, als pleitbezorgster van concreet taalgebruik.
Maar je hoort me niet klagen hoor. Het is weliswaar een Vlek-op-vlek-kater maar ook een Wat-was-het-leuk-kater en daarnaast een beetje een weemoedige kater, zoals het hoort bij de Wat-was-het-leuk-katers, dus daar ga ik me ook niet tegen verzetten. Al was het maar omdat ik daar de kracht niet voor heb. Nou ja, en ik zou zeggen, dan moeten we... eeeh... nou ja, en zo, dussssss, van dat soort dingen, weetjewel, weetjeniet....
¶ §Katertheorie
Omdat ik al een week over de poes schrijf, nu maar iets over de kater.
Ik ken eigenlijk twee verschillende soorten katers:
De kater in de eerste categorie is de bonkendhoofdbibberendeledematen-kater, ook wel de spijtoptantkater genoemd, of de “Ik had dat laatste biertje geloof ik niet moeten nemen”-kater (alsof het alleen aan de laatste biertje ligt...).
Die katers zijn niet leuk. Je mag dan misschien wel terugkijken op een aardige avond, maar eigenlijk had je al een paar uur eerder naar huis moeten gaan nog voordat je de barman ging beledigen, voordat je die vage kennis met een brute opmerking definitief tot eeuwige vijand hebt gemaakt, voordat je vond dat je best met je fiets in de trambaan kon rijden.
Een dag met zo’n kater duurt eigenlijk altijd te lang. De hele tijd schieten je flarden van gesprekken te binnen (“Er moet me toch iets van het hart. Als jij dat zegt voel ik me aangevallen.” “Hoezo? Doe niet zo defensief. Hoe kun je je nou aangevallen voelen? Ik noem je alleen maar trut. Volgens mij praten we langs elkaar heen. Dat doen we trouwens altijd. Trut.”), hoor je de foute openingszinnen nog nagalmen (“Jij hebt een opening en ik heb zin. Woehaaaa.”) en rommelt je maag door de overmatig geconsumeerde half afgebakken lauwe bitterballen die je opgedrongen kreeg. Nee, die katers zijn niet best.
De tweede soort kater bevalt me een stuk beter, hoewel mijn omgeving het daar niet altijd mee eens is. Ik noem hem de euforisch-hysterische kater. Natuurlijk, het lijf doet pijn, de stem is een octaaf lager, het concentratieniveau tot nul gereduceerd (In de supermarkt staan en denken: ‘Ik zou toch sferen dat hier gisteren een zonnebankstudio zat’ en uiteindelijk bij de Sundays met je kleren aan onder de zonnebank willen gaan liggen met heel vaag ergens ver weg het vermoeden dat er iets niet klopt).
Maar de energie kent geen grenzen, zo nu en dan grinnik je nog even hardop om een grap van gisteren, weet je dat je weer hemelbestormende plannen over de toekomst van het werk/de toneelvereniging/het land en de wereld hebt gemaakt waar helemaal niets van terecht gaat komen maar dat is niet erg, herinner je weer hoe leuk iedereen toch was en hoe lief en hoe leuk en lief iedereen jou ook weer vond, slik je met zichtbaar genoegen je tweede saridonnetje om vervolgens met een Red Bull aan je lippen luidkeels te gaan lopen oreren dat je je "Fantááástisch" voelt en helemaal niks nergens last van hebt, woei!
Inderdaad, de mensen om me heen worden vandaag stapelmesjoche van me, maar de
premiere gisteren was zo leuk en ik ben ondanks mijn protesterende lijf ook zo blij dat ik zometeen weer mag, dat dit een typische gevalletje is van een Kater in de tweede categorie. Of zou ik gewoon nog steeds dronken zijn?
¶ §Verlenging
Het is een hel waarvan ik nu al weet dat we er ergens in juni weer doorheen moeten gaan. De verlenging. Ik heb het altijd hét martelwerktuig voor de voetbalsupporter gevonden. Het is nagenoeg ondragelijk. Ik bedoel: heb je net negentig minuten in enorme spanning gezeten, een bal op de paal van Van Nistelrooij moeten aanschouwen, een schwalbe van Van der Vaart moeten doorstaan en een loeiharde kopbal van Kuijt die er net niet ingaat moeten becommentariëren, heb je al die tijd gedacht dat je echt heus gaat winnen als ze maar eens raakschoten, heb je anderhalf uur lang een hartslag van boven de 140 gehad, valt dat doelpunt almaar niet en zit er maar één ding op: verlengen.
En dan weet je dat je nog een half uur een bijna doodervaring gaat hebben, want dit jaar hebben we in tegenstelling tot andere jaren weer een ‘gewone’ verlenging en telt de Golden Goal niet meer. En dan juich je omdat Vennegoor of Hesselink hem er in paast, maar dan bijt je nog 18 minuten op je nagels en dan knalt Riquelme de bal loeihard achter Van de Sar en dan, in de allerlaatst minuut verliest Nederland met 2-1 van Argentinië door een eenvoudig lopje van Tévez.
Het is een hel, dat verlengen.
Maar soms is het een zegen. 38,5 graden meet de dierenarts bij Louis. Hij kijkt verbaasd op. “Het lijkt alsof we wat extra tijd hebben,” glimlacht hij. Plotseling houd ik veel, heel erg veel van mijn dierenarts.
“Ze blijft wel een zeer zorgelijke patiënt. Als ze dit weekend doorkomt, heb ik de hoop dat ze een klein kansje maakt. Maar ze heeft zo gevochten de afgelopen dagen, dat ik vind dat we dat moeten belonen door er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat ze het kan redden.”
Ze krijgt een pilletje hier en een spuitje daar. Belangrijkste ingrediënt: valium. Niet zo zeer om haar rustig te krijgen (dat zou meer voor haar baasje zijn), maar omdat het de honger opwekt.
En zowaar: thuis aangekomen valt ze aan op haar eten als een Carlos Tévez op de bal. Ze schrokt, ze slikt, ze knort er zelfs een beetje bij.
Vanmorgen word ik wakker door een kopje dat zich in mijn oksel nestelt. Ik krijg een likje in mijn nek. Wat is dit? De kat die ik 24 uur daarvoor in mijn armen wiegde in de hoop dat ze langzaam en pijnloos zou doodgaan, doet er alles aan om mij mijn bed uit te slepen, want ze heeft honger. En vooral: ze heeft levenslust.
Louis speelt momenteel de verlenging. En dat is nu al een Golden Goal.
¶ §Louis
Zo zit je op de radio te geiten over je non-existente seksleven, zo sta je in een dierenkliniek met een bevend poezebeestje in een draagmand aan je rechterarm. Af en toe hoor je een ferm gekreun. Eerst denk je nog dat het uit de keel van die ietwat wereldvreemde oude man in de wachtkamer komt of dat de hond die net werd binnengebracht het geluid voortbrengt, maar dan realiseer je je dat het je eigen kat is die ligt te kermen van de pijn.
Ze gaf al een weekje over en F. was de ochtend ervoor al even bij de dierenarts geweest. Niks aan de hand, was de conclusie. Ze is een beetje dik en haar maag is wat van streek, meer niet. Maar opeens is die maag een bal geworden, een bal die ervoor zorgt dat ze niet weet hoe ze moet zitten of liggen. Staan is al helemaal geen optie. Ze valt steeds om.
“Het zou wel eens een hersenvliesontsteking kunnen zijn. Daardoor weet ze niet goed meer hoe ze moet ademen en slikt ze steeds lucht in. Het lijkt enger dan het is. We geven haar een infuus, dan is ze er in 24 uur bovenop," aldus de arts bij ons tweede bezoek.
Ik zeg mijn afspraken buiten de deur af en waak over haar. Met het uur zie ik haar slechter worden. Haar ogen dwalen weg en het begint, dat gekerm. Als ze vervolgens ook gaat schuimbekken, weet ik niet hoe snel ik opnieuw bij de dierenarts moet komen.
Hij meet haar temperatuur en mompelt: “Oei.”
Ik houd niet van artsen die “Oei” mompelen.
36 graden, dat is twee graden minder dan die ochtend.
Ze koelt af, stel ik vast.
“Ze is aan het sterven,” stelt de dokter vast.
Ik zie F met zijn mouw een snelle beweging langs zijn ogen maken. Ziekte en sterven, hij kan er in films al niet tegen.
Ik voel mijn hart breken, maar mijn gezicht verstilt. Op slot. Ik huil van binnen. En ik geef mezelf intussen op mijn donder. “Doe niet zo dramatisch, het is maar een beest” klinkt het in me.
Maar ze is pas tien.
Maar vorige week heb ik nog zo om haar gelachen toen ze in haar dierlijke enthousiasme de klamboe van ons bed trok.
Maar ik kreeg haar iets te jong van het nestje, waardoor ze mij altijd als haar moeder is blijven zien.
Maar het kan toch niet dat ze straks haar kopje niet meer tussen mijn rechterschouder en nek legt, ronkend vragend om aandacht?
Maar hoe zal haar zachte buik straks voelen als ze stijf en koud is?
Maar.
We nemen haar mee naar huis. “Misschien knapt ze weer op, je weet het nooit met katten,” glimlacht de arts. 'Leugenaar,' denk ik. Naast mijn bed laat ze zich omvallen en begint weer met haar klaagzang. Ze houdt er niet meer mee op tot het 6 uur is. Verschrikt tast ik naast me, bang haar onbeweeglijkheid te voelen. Ik krijg een kopje terug. Ze is er nog steeds.
Nu proberen we haar bij te voederen met plakkerige gel uit een tube.
“Vol vitamines en mineralen,” juicht het etiket. “Alles wat uw kat nodig heeft!”
Het is te hopen dat het waar is.
Want ik heb haar nog steeds nodig.
¶ §Radiogaga
Sex sells.
En geen seks blijkbaar ook.
Zoals sommigen wel zullen weten ben ik als audiologger te horen op
BNN.FM, de webradio van BNN. Presentator Sander Guis houdt iedere woensdag een kort gesprek met me over iets wat ik die week op mijn log heb gezet. En ja, ik was natuurlijk niet verrast dat hij afgelopen keer
dit stukje eruit pikte. Dat dat de makers van de landelijke radio ook weer is opgevallen, dat had ik echter niet kunnen vermoeden.
Maar goed, een vrouw van 31 die een maand lang vrijwillig geen seks heeft, blijkt zo bijzonder te zijn, dat 3 FM er ook wel aandacht aan wil besteden. En dus word ik vanmiddag ergens tussen 4 en 6 gebeld door Wouter van der Goes van
Wout! voor een diepgravend telefonisch interview over deze kwestie.
Nou heb ik één probleem: ik klinkt nog steeds als de huismanager van escortbureau annex seksboerderij Clarissa. Ik ben al de hele ochtend aan het oefenen op mijn zakelijke doch vriendelijke doch niet al te afstandelijke doch ook weer niet te blonde stem, maar hij is er niet. Hoe harder ik het probeer, hoe meer ik lijk op Kim Holland. Dus mochten jullie me vanmiddag horen, realiseer je dan dat ik echt niet botergeil aan de telefoon hang. Ik klink alleen maar zo.
(voor wie het heeft gemist:
hier kun je de uitzending opnieuw beluisteren. Het interviewtje is na de eerste drie kwartier)
¶ §Hier volgt een politiebericht
Gezocht: stem
Moment van verlies: zondagnacht ergens in Amsterdam
Moment waarop vermissing werd opgemerkt: maandagmorgen 7.30
Staat van de Eigenaar: is erg verbolgen over de vermissing, zeker omdat ze hem eind deze week
dringend nodig heeft
Geschiedenis: Stem heeft eerder neigingen vertoond weg te lopen. Vooral in tijden waarop gebruikster hem dringend nodig heeft
Probleem: Eigenaresse klinkt als Katja S. Deze morgen dacht de man van defensie die ze moest interviewen dat ze een medewerkster van Escortbureau Clarissa was. Veel verwarring. Eigenaresse vreest voor reputatie.
Uw hulp is dringend gewenst! Weet u waar stem zich bevindt of in welk gezelschap neem dan contact op met de plaatselijke politie. En mocht u nog ergens een reserve-stem hebben (die bij voorkeur klinkt als een heldere waterval en geen enkele gelijkenis vertoont met de stemmen van Joe Cocker of de mannen van
Lordi) laat dat zo spoedig mogelijk weten in het reactieforum.
Wij danken u voor uw aandacht.
¶ §Irritant
Ze prikkelen me.
Ze geven me jeuk.
En als het tegenzit
Laten ze me huilen
Maar ik geniet ook van ze
Omdat ze mooi zijn
En zo vrolijk opvladderen
Bovendien zit hun schoonheid juist wel in hun prikkelfunctie
Ze zijn de Theo van Goghs van de bomenwereld
En kunnen zij het helpen dat ik hooikoortserig ben?
Maar wat ik nou echt niet uit kan staan
Is dat ik niet weet hoe ze heten
Pieletjes noem ik ze altijd
Die zaadjes in hun kleine vliesje
Die nu de stad er doen uitzien
Alsof het gesneeuwd heeft
Pieletjes
Maar zo heten ze vast niet echt
Heel irritant
Dat ik dat niet weet
Ik ga nog even een traantje laten
¶ §Geef ze eens ongelijk
¶ §Overmoed
Films zijn slecht. Nou ja, slechte films zijn slecht. Heel slecht.
Niet zo lang geleden zitten F en ik op tv naar de film '40 days 40 nights' te kijken, zo'n slechte, maar lekker makkelijk verteerbare film. Althans, dat lijkt zo...
Het verhaal draait om de 28-jarige Matt die gebukt gaat onder liefdesverdriet en daarom hopt van de ene one night stand naar de andere. Omdat hij daar nog ongelukkiger van wordt, besluit hij zijn leven om te gooien. Hij legt een kuisheidsgelofte af en belooft 40 dagen en nachten geen seks meer te hebben, zelfs niet met zichzelf. Tja, en dan begint natuurlijk het grote lijden, dat uiteindelijk opgeheven wordt als hij aan het eind van de film, na die 40 dagen, eindelijk met zijn grote liefde naar bed gaat die hij in de tussentijd ontmoet heeft.
Je begrijpt: een vrolijk niemendalletje, deze film, en niets meer, zo dacht ik.
Maar nadat de aftiteling in beeld is geweest, hoor ik F opeens naast me zeggen: “Eigenlijk heeft dat wel wat, een tijdje seksuele onthouding.”
Ik verslik me prompt in mijn derde glas witte wijn.
“Hoebedoeljuh?”
“Nou, als je het dan weer doet, is het natuurlijk heel speciaal....”
En dan komt het: “Wat dacht je ervan om het vanaf een maand voor ons trouwen niet meer te doen? Dan weten we zeker dat we een superbijzondere huwelijksnacht gaan krijgen”
Ik giet de rest van de wijn in mijn glas in één keer naar binnen en grom:
“Ach, man, moet je horen wie het zegt, dat hou jij toch nooit vol!”
“O nee?” is het antwoord. “Ik daag je uit!”
Tja, en uitdagingen, die moet je dus nooit aannemen als je ietwat aangeschoten bent. Maar juist door alcohol word ik overmoedig...
En dus beleven wij vanaf 6 mei een periode van seksuele abstinentie. En ja, dat is natuurlijk zwaar belachelijk als je al 9 jaar samen bent. Maar ik vreet nog liever mijn (sexy hooggehakte) schoenen op, dan dat ik toegeef aan mijn driften. Deze maand is kuisheidsmaand. En dat is behoorlijk kut. Nou ja, eeeh, niet dus.
¶ §Promotie
Ik
schreef er al eens eerder over: de schaamteloze zelfpromotie van schrijver Kluun en hoe afgunstig ik daar wel niet op ben. En dat ik vind dat ik mezelf ook maar wat meer in de kijker moet spelen door af en toe van de daken te schreeuwen wat voor moois ik heb gemaakt. Ik realiseer me dat ik dat de afgelopen weken straal vergeten ben, dus hier komt er nog eentje:
deze week nog te lezen in
Volkskrant Banen een interview van mijn hand met Hans de Boer waarin hij onder meer vertelt over zijn roerige jaren als voorzitter van het MKB (“Stop met leuteren als je iets wilt”) , hoe verraden hij zich voelde door zijn jeugdvriend Doekle Terpstra (“Als die hier nu binnenloopt geef ik hem direct een schop onder zijn hol”) en wat hij denkt van de manier waarop hij door collega’s in de media is aangepakt (“Verrek dan maar met z’n allen!”.)
Nu zijn dit soort aanbevelingen voor de liefhebber best aardig en informatief, maar ik word zelfpromotietechnisch deze week werkelijk weer volkomen afgetroefd door diezelfde Kluun, want als reclame voor zijn nieuwe boek De Weduwnaar houdt hij een feestje waar we allemaal bij mogen zijn. Morgen wordt dit werk namelijk live gepresenteerd op internet en wel
hier. Briljant plan. Ik ga zeker kijken, al was het maar om me een beetje lekker jaloers te voelen. En omdat ik niet kan wachten om de opvolger van 'Komt een vrouw bij de dokter' te lezen.
¶ §Wonderland
T is wel opmerkelijk, hoor. Ik houd nu ruim twee jaar deze log bij en heb over van alles en iedereen wel eens iets onaardigs geschreven, maar heb nog bij geen enkel publiek zo'n
gevoelige snaar weten te raken als bij de Elfen-fans. Dank voor alle reacties, ik heb de afgelopen dagen véél geleerd, namelijk:
-Dat de veldslag op de Fantasy Fair NIET met houten zwaarden was
-Dat het om LARP-zwaarden ging
-Dat LARP geen Scandinavisch woord voor Enge Gnoom is maar Live Action Role Playing betekent
-Dat mensen dat heeeeel serieus nemen
-Dat daar dus geen grappen over gemaakt dienen te worden
-Dat Reenacters een stuk minder leuk zijn dan Larpers
-Dat ik geen flauw idee heb wat het voorgaande zinnetje betekent
-Dat ik dat graag zo wil houden
-Dat boze bezoekers van de Elf Fantasy Fair heel erg dol zijn op uitroeptekens (!!!!!)
-Dat ze niet zo goed kunnen spellen
-Dat ironie moeilijk te begrijpen is
-Dat een enkeling gelukkig wel kan relativeren
-Maar dat velen lange, zeer lange tenen hebben. Met of zonder drakenpak.
Het was een plezante week, hoor. Volgend jaar weer?
¶ §In het kader van een blokje broodnodige reclame
Komt dat zien!!!
