¶ §Woef
Iedereen heeft er één behalve ik, zo ontdekte ik gisteren weer op Q-day ( jaja, het was errug leuk, en ja ik heb nog steeds een delirium, en ja, wat waren al mijn vrienden ook weer leuk en lief en weet je, Nirvana rules nog steeds zo heb ik door de jongens van
Natwerk kunnen vaststellen, en deze dj’s in een busje die de hele Westerstraat tot laat in de avond op z’n kop zetten verdienen trouwens een lintje, en nou ja, het was fijnfijnfijn).
Iedereen heeft er dus één. Behalve ik. Een hond.
Ik wil mijn hele leven al een hond. Om te aaien en te knuffelen. Om op straat mee bewonderd te worden en beaaid en beknuffeld. Om mee door het park te draven of op koninginnedag een oranje strik om te doen.
Ik wil zo graag een hond. Maar ja, ik woon op 3 hoog. En ik ben heel weinig thuis. En ik heb een kat, die ook heel cool is maar die hondjes niet trekt.
En toch weet ik: ooit ga ik voor de bijl. Dan koop ik er één. Een flinke. Eentje met een grote bek, die stevig op zijn poten staat. Eentje die dol is op aandacht en daar ook luidkeels om vraagt.
Er komt een dag en dan koop ik een hele grote hond. Al was het maar, omdat ik hem dan Maurice kan noemen.
¶ §Elfenoren
Ik ben bepaald geen fantasymeisje. Ik heb fantasieën te over en ook een hoop voorstellingsvermogen (Soms iets te veel zelfs. Du moment dat iemand het over het seksleven van pakweg twee enorme dikke behaarde bejaarden heeft zie ik dat en detail voor me) maar verhalen over elfen, feeën, trollen, gnomen en ruimteschepen, nee. Starwars? Ik vind het idioterie. Lord of the rings? Niet om door te komen.
Mijn vriendin K. Met wie ik een tijdje een kantoor deelde kon zich dat niet voorstellen. “Ja, maar je moet het gewoon een keer proberen. Je moet je er aan overgeven. Ik ben nu een boek aan het lezen,. geweldig! Want die man dat wordt dan dus een monster met één oog en het blijkt dat ze zich plotseling in een paralel universum bevinden, heel gek maar toch heel logisch en dat moeten ze natuurlijk tegen het kwaad strijden nou ja het is dus echt net de werkelijke wereld. Roos? Ben je er nog?”
Ik had dan ook nooit gedacht dat ik de nu volgende zin uit zou spreken of op zou schrijven, dat ik dat zou kunnen en weten dat het waar was, dat ik er geen millimeter van gelogen heb, dat het echt klopt, nou ja hier komt ie dus:
Ik ben afgelopen zaterdag op de
Elf Fantasy Fair geweest.
Zo, dat is er uit. De
musical waar ik in speel gaat over een jongetje dat na een auto-ongeluk in coma raakt en belandt in 'Het land van anders'. Dat was blijkbaar reden om ons te vragen op de Elfenbeurs te komen spelen.
En daar stonden we dan. Vernikkelend van de kou in onze waanzinnige kostuums op een buitenpodium de longen uit ons lijf te zingen voor een publiek dat voor een goed deel bestond uit orken en elfen. In de uren dat we vrij waren baanden we ons een weg door honderden verklede volwassen mensen. 'Mijn hemel, die hebben ook stemrecht' schoot er een paar keer door me heen. Flauw natuurlijk, want misschien is het eigenlijk wel heel geweldig dat mensen zich zo over kunnen leveren aan hun fantasie. Maar een volwassen kerel met elfenoren, als een kind zo gelukkig met een pas gekocht houten zwaardje, ik vind het dubieus.
Aan het eind van de dag was ik gevloerd. Ik had verschrikkelijk veel gelachen, onmogelijk veel indrukken opgedaan, bizar veel gestaard en een aantal heel merkwaardige conversaties gehad onder meer met een draak (“Hé, je staat op mijn staart.” “O pardon meneer.” “Ik ben een vrouwtjesdraak.””Juist ja.”).
Het was een mooie dag, maar ik ben nog steeds niet bekeerd tot het fantasy-dom. En dat er meer dan twintigduizend mensen zijn die in deze werelden op kunnen gaan, dat gaat zelfs mijn fantasie nog steeds volledig te boven.
¶ §Foutlezerd
Zo af en toe, vooral op maandagochtend, lijkt het wel alsof ik alles verkeerd lees.
Ik vraag me af wat in godsnaam een bommel-ding is waar op de voorpagina van de krant over wordt gerept, snap niet waarom mensen hun t-shirts steeds vaker bed-rukken als dat in een folder staat, zie niet in waarom het hotel waar ik de bruidsuite wil boeken een reserve-ring nodig heeft en merk verwonderd op dat nu.nl een
heel verhaal heeft over jongens die een boom in een bos hebben gevonden. Misschien wordt het tijd voor een brilletje. Of een hersentransplantatie.
¶ §Huize royaal
“Waar ik ook zoek
het is steeds of ik iets mis
Of het leven niet hier
Maar twee straten verder is”
Arthur Umbgrove verwoordde het een paar jaar geleden al heel mooi, dat gevoel dat ik zo nu en dan heb, dat idee dat het leven aan je voorbijtrekt zonder dat je er deel van uitmaakt, dat je achter glas zit, dat het even verderop, daar waar je niet bent pas echt bruist.
Jarenlang heb ik me tegen dat idee verzet. Ik moest tevreden zijn met wat ik had, niet zo’n eeuwig zoekend en uiteindelijk verzurend mens worden, niet altijd verlangen naar meer.
Maar ik heb het opgegeven. En sinds ik me er aan overgeef dat het af en toe kolkt in me, zit het me minder in de weg.
Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld. Ik verheugde me al dagen op een lang weekend zonder deadlines en zonder dringende telefoontjes. Maar toen ik vrijdagavond zat te chillen op de bank, kon ik nauwelijks stilzitten. Het was gezellig, daar niet van. Er was wijn, er was mijn geliefde, er was het derde seizoen van Six Feet Under op dvd (Nate! Nate! Nate!) en toch kreeg ik het benauwd. We gingen toch niet zo’n vertruttend dvd-stel worden???
De oplossing was snel gevonden. Snelsnelsnel heb ik online twee kaartjes voor
Maison Royale gescoord en de volgende avond gingen F en ik op ons Paasbest naar het feestje. Eenmaal binnen bleek Maison Royale eigenlijk gewoon een soort Winter-
parade te zijn, waar we gegeten hebben, gezopen, gezoend, gedanst, gepraat, geroddeld, want dat doe je op parades. En vervolgens hebben we nog meer gegetengedronkengezoendgedanstgepraatgeroddeld, want hé, we waren er nou toch.
Midden in de nacht, katjelam op het pontje dat ons van Docklands in noord terug naar de binnenstad bracht, leunde ik volkomen verzadigd tegen mijn lief, als een hond die weer even lekker is uitgelaten. Ik en mijn kriebels. Ik verzet me er niet meer tegen, ik koester ze.
¶ §B.
Het duurt vaak een tijdje voor ik mijn hart geef, maar als het zo ver is, ben ik hondsloyaal.
Bruce kan er over meepraten.
Want in 1985, toen ik 10 was, sprong de vonk over. Een schreeuwerd in 'We are the world'. Wat een verademing naast dat zoetgevooisde Michael Jackson-mannetje. Wat een opluchting naast die te geföhnde DuranDuran-gasten. Deze man brulde het uit. “Wij zijn de weeeeereld!” en was de enige van wie ik geloofde dat hij het echt meende.
Sindsdien is Bruce in mijn leven.
Wie hem nog steeds associeert met nationalistische Amerika-rock heeft het grondig mis ('Born in the USA' is het meest onbegrepen lied uit de Westerse geschiedenis) , Springsteen is een poeet. En wie teksten schrijft als “I’ll wait for you. And should I fall behind, wait for me.” blijf ik mijn hele leven trouw.
En nou komt ie weer naar Nederland. En nog wel voor een intiem concert in de HMH!
Ik was uiteraard van plan om voor kaartjes bij het postkantoor te gaan liggen. Maar niemand wilde mee. De een moest werken, de ander vond het te vroeg, een derde was fysiek niet in staat.
En dus besluit ik dan maar gewoon vanmorgen via telefoon of internet aan kaartjes te komen. De voorverkoop start om 10.00.
Om 3 minuten voor tien zit ik helemaal klaar. Twee telefoons in mijn hand, drie browsers open.
10 uur. Go!
Het internet geeft steeds dezelfde melding. Site overbelast.
De telefoonlijn van Ticketservice laat me almaar het irritante tuuttuuttuut horen.
10.02 Ik kom er niet doorheen. Ik zie visioenen voor me van honderden mensen die het postkantoor bestormen. Hoe moet dit nou?
10.03 Even denk ik aan opgeven, maar nee, dat zou Bruce vast niet pikken van me. Ik moet door!
10.04 Nog 1 laatste keer draai ik het 0900-nummer.
Het gaat over!!!!
Ik krijg spontaan natte handen en begin met de telefoon tegen mijn oor geklemd te graaien in mijn tas op zoek naar mijn creditcard.
“Er zijn nog enkele wachtenden voor u” klinkt het mechanisch.
Prima joh, ik heb de tijd. Maar ik heb in elk geval verbinding! Ik kom er door!
Even heb ik het angstbeeld dat du moment ik een medewerker aan de lijn krijg, de telefoon uitvalt of iets dergelijks. Man, wat baal je dan. Ik houd de hoorn stevig vast.
10.05 “U wordt zo spoedig mogelijk geholpen.”
Prima, hoor. Mooie dingen duren soms wat langer. Bruce. Bruce. Bruuuuuuuce.
Ik sluit mijn computer af. Niet meer nodig. Bruce is bijna besteld. Ik heb een droge keel van opwinding. Ik neem een slok water.
“Goedemorgen ticketservice, waar kan ik u mee van dienst zijn?
“Twee kaar-tjes Bruce als-tu-blieft!!!” verslik ik me.
“Och mevrouw, dat concert is nét uitverkocht.”
10.06
“Is a dream a lie, if it don’t come true, or is it something worse?”
¶ §Flirt
Aan het einde van een drukbezocht feestje in het Vondelpark om de lancering van
Volkskrant Banen te vieren (Neem een abonnement op dat ding! Kost niks! Staat deze week een fijn interview van mij in met Fons van Westerloo!-Einde zelfplugmoment 1) loop ik ietwat beschonken naar mijn fiets als ik staande word gehouden door een marketingmeisje. "Joh, je bent je cadeautasje vergeten!” roept ze blij en ze overhandigt me een pakket met een Volkskrant Banen T-shirt en een dvd. Pas de volgende morgen zie ik met bonkende kop wat voor dvd het eigenlijk is: een cursus zakelijk flirten. Ik ben verbijsterd. Denken ze nou heus dat ik een dvd nodig heb om mezelf naar de top te charmeren? Geloven ze echt dat ik me van trucjes ga bedienen als “Probeer altijd de lichaamshouding van je gesprekspartner te spiegelen” of “Trommel tijdens een interview met je vingers op je sleutelbeen” want dat zou onvermoed sexy zijn en de geïnterviewde tot talloze spannende uitspraken verleiden"? Tering, wat een bullshit.
Diezelfde middag heb ik voor het Volkskrant Magazine (Tip: zaterdag as een interviewtje van mij met Fred Oster in dit blad. -Einde zelfplugmoment 2) een interview met BNN-presentator Patrick Lodiers. Hij heeft zichtbaar een kater, want ook een feestje gehad, en komt in eerste instantie maar moeilijk los. Pas halverwege het gesprek wordt hij opener, lijkt hij zich meer op mij en mijn vragen te kunnen focussen. Puur omdat ik ze ook wat scherper stel, zo veronderstel ik. Niks flirten. Gewoon doen waar je goed in bent, schiet me nog te binnen. Na het interview blijven we nog even babbelen. Het valt me op dat hij me wel erg elegant in mijn jas helpt. En krijg ik nou een extra kneepje in mijn hand bij het afscheid?
Als ik mijn auto instap en naar beneden kijk zie ik wat er aan de hand is. De bovenste twee knoopjes van mijn bloesje zijn opengesprongen en mijn knalroze bh is duidelijk zichtbaar. Zou dat halverwege het interview zijn gebeurd? En ging het daarom opeens zo lekker? Pffft. Ik wil het niet weten.
En die dvd kieper ik weg.
¶ §Uitleg
“Roos?
“Ja, F.”
“Die Gerard Reve, wie was dat nou precies?”
“Een schrijver, mon coeur.”
“Ja maar wat voor schrijver?
“Nouja, gewoon... Hij schreef op zijn 23e , vlak na de oorlog, een boek waarin eigenlijk nauwelijks iets gebeurt maar wat wel heel geestig is vooral ook omdat mensen elkaar er heel wrede verhalen in vertellen bijvoorbeeld over een baby die bij zijn hoofd wordt vastgehouden waardoor-knak- zijn nekje breekt, en ja, dat is dan heel grappig opgeschreven zeg maar. Verder was ie errug dol op matrozen en ook op Maria en had ie weinig op met negers want die moesten weer terug naar takki takki-land van hem, maar dat meende hij misschien ook wel niet echt want hij hield erg van ironie. Daarnaast hield hij ook heel erg van God dus in een boek vergeleek hij god met een muisgrijze ezel die hij gaarne drie keer achter elkaar langdurig in Zijn Geheime Opening wenste te bezitten. Dat was best apart zo in de jaren zestig. Verder had ie ook veel vriendjes met bizarre namen als Teigetje en Woelrat en tenslotte woonde hij heel lang samen met ene Joop die ook van kleine jongetjes bleek te houden maar uiteindelijk toch het meest van Gerard Reve zelf.”
“Jaja... en dat is één van de belangrijkste Nederlandse schrijvers????”
“Oui mon amour.”
Ik denk dat ik deze week De avonden maar weer eens ga herlezen.
¶ §Schrijverds
Het heeft een hele tijd geduurd maar ik ben er aan gaan wennen. Columns van bekende Nederlanders. Albert Verlinde die zich in het NRC uitput in kwinkslagen en gebbetjes, Caroline Tensen die in de Beau Monde ruim de gelegenheid krijgt om ieder nummer te vertellen dat ze weer 8 ons is aangekomen, Leontine Borsato die haar bloedjes van koters in het prachtblad Kinderen de publiciteit in slingert, Gordon die, niet gehinderd door enige kennis over het concept hoofdletters, komma’s of punten een eigen
weblog volkrabbelt, ik vind het allemaal best.
Maar er zijn grenzen. Afgelopen week werd
bekend dat Viola Holt de biografie van Bonnie st Claire gaat schrijven en dat
Andries (Big Brother/Temptation Island) de biografie gaat schrijven van Kelly van der Veer.
Nou vraag ik je!? Waarom gaan die mensen zich opeens met mijn vak bemoeien? Ik ga toch ook niet met mijn dikke reet in Big Brother zitten en ik laat me toch ook niet uitwonen in Temptation Island? Ieder zijn specialisme lijkt me zo...
Maar het meest storend is natuurlijk de aanname van Kelly en Bon dat het grote publiek daadwerkelijk interesse heeft in hun Ware Levensverhaal en dat het daarom opgeschreven dient te worden. We willen toch helemaal niet weten wat de diepste zieleroerselen van deze trieste showbizzuitwassen zijn?
Maar goed, nu dit blijkbaar toch moet, heb ik maar vast twee titelsuggesties bedacht, te weten ‘Zak es lekker door’ en ‘Was will das weib?’, je mag zelf bedenken welke voor wie het meest geschikt is.. Andries en Viool, doe er je voordeel mee.
¶ §No view
Omdat ik verkering met een cameraman heb, denken mensen dat mijn F te pas en te onpas bij ons in huis loopt te filmen. Niks van waar. Sterker nog: ik ben degene die met een handycammetje nog wel eens wat wil vastleggen, meneer voelt daar niks voor.
Een ander en veel belangrijker misverstand: mensen denken altijd dat F alles weet van televisies, dvd-schermen en videorecorders. Nou, forget it but. Hij kan weliswaar eindeloos prutsen aan de kleurschakeringen van onze tv...
(“Wat doe je schat?” “Nou, die man is veel te groen, dat zie je toch wel?” “Ik zie niks...” “Jawel, groen groen groen!!! O kut, nu is ie blauw...”)
en dat gaat redelijk goed maar hij heeft een andere niet onbelangrijke handicap: hij kan niet opnemen.
Wij zijn fanatieke fans van de dinsdagavond op Net5 die bestaat uit de Gillmore Girls of Desperate Housewifes en Greys Anatomy (nee F is geen homo, hij is gewoon heel prettig in touch met zijn feminine side. Heel aantrekkelijk by the way. Vooral op dinsdagavond).
Maar ja, we zijn er ook nog wel eens niet en dan moet de funavond dus opgenomen worden. Soms ben ik zo stom dat taakje aan F over te laten. Het gevolg: halverwege houdt de band op. Of hij heeft de hele avond Duitsland 1 opgenomen. Of de middagprogrammering. En nee, drie uur lang K3 is niet leuk!
Nou hebben wij onlangs een DVD-recorder gekocht. Want ook al kan hij er niet mee omgaan, F heeft wel graag nieuwe apparatuur in huis. En zo’n DVD-recorder is heel handig. Want hij heeft ook showview. En je kunt opnemen en afspelen tegelijk. En er kan tot in de oneindigheid aan programma’s op.
Gisterenavond wilden wij iets anders van de harde schijf zien en tegelijkertijd ons wijvenavondje opnemen. We stelden de showview in. Maar om half negen begon het apparaat niet te zoemen. No view dus.
We begrepen het niet. Probeerden het nog een keer. Toen bleek dat we (ok ik geef het toe, dat ik) de showviewnummers van volgende week had opgegeven. Kan niet.
Wéér proberen. Met de juiste nummers. Maar waarom gebeurt er nou weer niks?
Met de gebruiksaanwijzing in de hand bleef F het proberen. Ik riep: “Waarom gebruiken we niet een van de twee videorecorders die we nog hebben?” maar dat was stom volgens F want we hadden nu een DVD-recorder en dat was toch heus veel handiger. Als je maar wist hoe die werkte.
De avond was inmiddels half om toen we het euvel ontdekten. Je kunt helemaal niet opnemen en afspelen tegelijk van de harde schijf. Je moet dan opnemen op de DVD.
Dat was het probleem. Hoe simpel! Althans dat vermoeden we. Volgende week hebben we weer een kans. Ach en anders zien we alle series gewoon half. Scheelt een hoop tijd. En die kunnen we goed gebruiken om de gebruiksaanwijzingen door te lezen.
¶ §Schaamteloze zelfpromotie
Ik krijg nog wel eens de vraag waarom ik op mijn log zo weinig over mijn journalistieke verhalen schrijf. Veel mensen lezen mij misschien wel in kranten en tijdschriften maar hebben geen idee, omdat colofons uitpluizen uitsluitend een hobby is van journalisten zelf. Ik ben altijd heel nieuwsgierig wie een stukkie heeft geschreven maar kan me goed voorstellen dat het de gemiddelde lezer zal jeuken. Maar ja, op deze manier kom je er dus niet achter of je een echte Rozig aan het lezen bent of niet. Of vermoed je wellicht dat ik helemaal niks geen journalist ben en dat ik eigenlijk als werkloze huisvrouw met 3 bloedjes van kinderen aan mijn been en vettig haar af en toe probeer te doen alsof ik voor mijn vak schrijf.
Ach, en wat dan nog? Wat doet dat er toe? Helemaal niks natuurlijk. Maar ik heb een probleem waar ik van af moet. Ik ben er heel slecht in mezelf te pluggen. Het komt geregeld voor dat mensen mij op een feestje vragen wat ik zoal doe en dan mompel ik schokschouderend: “Ik ben journalist. Nouja, ik tik dus stukkies zeg maar. Ik verkoop woordjes.”
Woehaaaa. Ik verkoop woordjes! Wat is dat toch voor mutsigs? Waarom kan ik niet gewoon fier en trots zeggen dat ik mijn droombaan heb? Dat ik probeer mooie dingen te maken? Dat ik best goed ben in wat ik doe? Hoe vaak heb ik wel niet na zo’n slappe introductie van mezelf balend naast F., gestaan die met zijn borst vooruit en vol enthousiasme vertelde over zijn camerawerk? En hoe regelmatig heb ik me dan niet beledigd gevoeld dat de mensen aan zijn lippen hingen en mij niet allerlei dingen over mijn werk vroegen? En hoe goed wist ik dan wel niet dat dat ook niet ging gebeuren als ik zo muizig deed?
Ik heb een hekel aan zelfoverschatting en arrogantie maar dit is natuurlijk wel het andere uiterste. En dus lees ik al maanden vol bewondering en jaloezie de weblog van schrijver
Kluun. Kluun die lekker kan schrijven, heel veel boekjes verkoopt en dat volstrekt zonder valse schaamte rondtoetert op zijn website, maar van wie me dat helemaal niet stoort omdat het een oprecht aardig mens is gebleven zo heb ik kunnen vaststellen tijdens een interview waar ik hier geen melding van heb gemaakt (het idee al, stel je vooooor). En dus heb ik een nieuw voornemen: ik word een beetje Kluun. Zo nu en dan ga ik jullie gewoon lastigvallen met trotse uitroepen over mijn werk. Of in ieder geval met verwijzingen naar plekken waar je iets van mij kunt lezen. Mocht je het vervelend, arrogant of blaaskakerig vinden, realiseer je dan dat het niets meer en niets minder is dan mijn persoonlijke therapie.
Om maar eens goed af te trappen hier de eerste zinnen van twee verhalen van mij die NU NU NU in het Volkskrant Magazine staan.
“Kip. Spiros Chalos beent met grote passen door de Amsterdamse Leidsestraat op zoek naar een hele gebraden kip.”
(Uit: 'Mijn ster gaat het maken'. Een achtergrondverhaal over het bikkelharde leven van de Nederlandse artiestenmanager.)
“Het leek een onmogelijke opgave.”
(Uit: 'Man van De wereld draait door'. Interview met Ewart van der Horst, vroeger voorman van Hakkuhbar, nu werkzaam in de serieuze televisiejournalistiek.)
Vandaag nog te koop! Joechei! Joechei! Nou ja, het hoeft dus niet hè. Het mag. Het zijn maar woordjes enzo....
