¶ §Gezellig :-)
F zit weer even in het buitenland dus ik heb maar een vrolijk varkentje geadopteerd!
¶ §Helpdesk
“Met de helpdesk van de ING Bank, met Jeroen, waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Goeiemorgen met Roos. Ik ben bezig met mijn administratie en wil net mijn code invoeren op mijn internetbankierenapparaatje maar nou zegt ie dat de code niet klopt.”
“O jee.”
“Inderdaad”
“Heeft u wel de juiste code ingetoetst?”
“Wat denkt u zelf?"
"..."
"Maar toch staat er in het scherm dat ie geblokkeerd is.”
“Goed goed. Als dat zo is dan eeeeh...”
“Ja?”
“Dan is ie stuk”
“Joh...”
“En dan moet ik een nieuwe bestellen.”
“Maar kunt u hem niet even deblokkeren ofzo?”
“Hahaha, neeee, dat mag ik niet vanaf hier, dat zou toch een mooie boel zijn.”
“Wie mag dat dan wel?”
“Dat doen ze bij de fabriek. Maar ik bestel wel even een nieuwe voor u.”
“Kan ik geen nieuwe op komen halen? Ik moet nú een aantal betalingen doen.”
“Nee zeg stel je voor, dan zou iedereen hier de hele dag maar nieuwe apparaatjes komen ophalen. U moet echt een week wachten op een nieuwe.”
“Jamaar jamaar jamaar ik moet nu een aantal betalingen doen en daarvoor moet ik kunnen internetbankieren!”
“Heeft u geen overschrijfkaarten in huis?”
“Meneer, ik ben van na de oorlog.”
“Nou, ik doe mijn betalingen altijd met een overschrijfkaart en een enveloppe van de bank.”
“Wat doet u dan daar op die helpdesk????”
“Ach ja, je moet een beetje met je tijd mee gaan. Goedendag mevrouw.”
¶ §De Don
O o o, wat heerlijk, het wordt weer verkiezingstijd. Sommige mensen kijken daar bepaald niet naar uit, want die roepen altijd dat politiek hen niet interesseert en dat het saai is. Maar er is toch niets leukers dan grijzende politici met gele tanden zien die zichzelf totaal maar dan ook totaal belachelijk maken om onze zieltjes te winnen?
De prijs voor de meest geniale belachelijke verkiezingsactie tot nu toe gaat niet naar Gerrit Zalm (hoewel die wel glansrijk de tweede posite heeft weten te veroveren) maar naar Minister Donner die daadwerkelijk als heuse
rappert de studio in is gedoken.
Ik kan niet haast niet wachten op de verkiezingstunts die zijn collega's nu in petto hebben.
Wat krijgen we nog te zien?
Jan Marijnisen die een striptease doet?
De paaldansact van Femke Halsema?
Wouter Bos als één van de kandidaten van Idols?
Jan Peter B die een tongzoen uitwisselt met Viola Holt in
Hotel Big Brother?
Man o man, wat is politiek leuk.
¶ §Overgave
Nu prijs ik me gelukkig dat ik momenteel een gekrompen versie van mezelf geworden ben, na flink wat sessies in de sportschool en sla, heel veel sla.
Ik besluit de kleinere maatjes te proberen. Een kwartier later sta ik juichend op en neer te springen omdat ik zomaar drie rokjes in mijn kast heb gevonden die ik al tijden niet meer dicht kreeg en die zowaar leuk staan. Wow! Ik heb mezelf gewoon drie rokjes cadeau gedaan en het kost me niks, want ik had ze al. Hihi.
En in mijn enthousiasme begin ik doldriest te graven door de stapels kleding op zoek naar die ene strakke jurk waarin ik tot voor kort een hamrollade leek en naar dat mooie jasje dat al heel lang niet meer dicht ging. Het past allemaal.
Maar ja, dat betekent dus dat ik het niet weg kan gooien. En dat moet echt, want die kledingkast puilt uit...
Vol is vol, grom ik. En ik duik op de te grote rokjes, truitjes en broeken. Maar dan stagneert mijn opruimwoede. Durf ik dat wel? Die grotere maten weggooien? Wat als ik een iets te copieuze vakantie heb en zomaar een maatje uitdij? Wat als ik mezelf ernstig blesseer en minder naar de sportschool kan en van verdriet heel veel dropjes ga eten? Wat als ik zomaar een chocoladeverslaving opdoe? Natuurlijk zou ik dan weer grotere kleren kunnen kopen, maar dat voelt niet goed. Dat voelt alsof ik accepteer dat ik een dikkere versie van mezelf geworden ben. Dat voelt als de totale overgave. Kleding uit je kast pakken die een maatje groter is, is makkelijker. Dat is namelijk al van jou, dat hoort bij je.
Nee Nee Nee, het hoort niet meer bij me, besluit ik. Het wordt geen oorlog, de burkapolitie komt niet langs en ik ga niet aan de chocolade. Punt.
Bij het ochtendgloren staan ze me aan te kijken. Drie enorm goed gevulde vuilniszakken. Vol met kleren die ooit mijn goed gevulde zelf bedekten.
Weg ermee. Een mateloze opluchting.
¶ §Maatjes
Het is midden in de nacht en ik sta volledig naakt met een verhit hoofd in een stapel rokjes te graaien, terwijl ik amper kan bewegen omdat mijn voeten zijn bedekt door een immense berg truien, schoenen, jurkjes en handtassen.
Is er een bom ontploft?
Een muis in mijn bed gesignaleerd?
Brand uitgebroken achter de wasmachine in mijn inloopkast?
Nope, niets van dat al.
Ik heb alleen maar een jetlag en na een paar nachten doelloos wakker liggen heb ik besloten dat ik mijn tijd nuttiger kan besteden door mijn klerenkast eens uit te mesten. Komt er tenminste ook iets terecht van die postvakantiegoedevoornemens.
Die klerenkast is een verhaal op zich. Ik kan namelijk heel slecht afscheid nemen van kledingstukken. Ergens is er altijd een stemmetje in mijn hoofd dat “Zonde! Zonde!” piept, want stel dat de derde wereldoorlog uitbreekt en we het allemaal heel koud hebben omdat we geen gas meer kunnen krijgen, nou dan ben je echt heus nog heel blij hoor, met die strakke spijkerbroek met ritsjes aan de zijkant uit 1992.
Of stel dat de Afghanen als ultieme wraak ons land komen binnenvallen en de burkapolitie eist dat wij vrouwen ons voortdurend van top tot teen bedekken, nou dan komt het toch maar mooi goed uit dat ik een kast vol enorme lange truien heb en drie broeken over elkaar kan dragen, zo van je weet maar nooit.
Goed, dat is dus allemaal onzin en dat weet ik ook wel. Dus prent ik mezelf in dat ik gewoon alles wat ik een jaar niet heb gedragen rücksichtslos moet weggooien.
Maar dan komen we bij een ander punt. Het Matenprobleem. Elke vrouw die niet 1 meter 90 is en standaard 60 kilo weegt zal zich er in herkennen: wij zijn van de uitdijende en krimpende soort. En dat betekent: verschillende kledingmaten.
Ik moet de eerste vrouw nog tegenkomen die slechts één kledingmaat in haar kast heeft hangen. Echt heus, ergens onderin heeft ze zeker nog een kledingzak met de maatjes groter voor ongestelde dagen of de maatjes nog groter voor Na-de-kerst-dagen en bovendien heeft ze ook nog zeker hangers vol met maatjes te klein, die wachten om te worden gedragen na dat ene geweldige dieet dan aan al het overtollig lichaamsvet een einde zal maken....
Het is inmiddels drie uur en ik ben bovenop een stapel textiel gaan zitten. Ik zucht. Wat moet ik toch met al die maten?
(wordt vervolgd...)
¶ §Buitenstaander
“Het lekkerste van op reis gaan is weer thuis komen”, hoor ik mensen vaak zeggen. Tot nu toe vond ik dat stompzinnig gelul, die ene rampvakantie naar de Filippijnen daar gelaten want toen wist ik niet hoe snel ik weer naar Nederland terug moest...
Intermezzo: stelt u zich voor: F en ik een paar jaar geleden op een mini-eilandje dat in de reisgids heel idyllisch leek maar in werkelijkheid een soort vuilnisbelt in zee was, F met een loei van een oorontsteking, ik die tijdens een duiktochtje oneerbare voorstellen van de dive master kreeg (onder water!!), de bevolking van het eiland bestaande uit dikke Duitsers die Filippijnse meisjes van 17 uitwoonden en zich ’s avonds bij de enige bar van het eiland vermaakten met elkaar in elkaar rossen, nou ja, kortom, tijd om zsm te vertrekken...
Maar goed, het lekkerste aan op reis gaan is natuurlijk niet thuiskomen maar weg zijn. Bewust onthechten, zoiets. Weer even de nieuweling ergens kunnen zijn, je eigen weg op een andere plek vinden en langzaam, heel langzaam vertrouwd raken. Zo vertrouwd, dat je eigen thuis een vreemd resort lijkt.
En dat is wél lekker aan thuis komen. Opnieuw binnen stappen in een wereld die je even vreemd is geworden. Verwonderd in je woonkamer om je heen kijken en blij denken ‘Wat hebben we het hier eigenlijk leuk ingericht’. Je op je werk nog ietwat afzijdig houden en kunnen zeggen “O dat nieuws... tja, heb ik niet zo gevolgd, ik was in het buitenland”. Jammer genoeg is alles weer zo snel vertrouwd. Vrienden en collega’s vragen me wel eens waarom ik zo vaak naar het buitenland ga. Het antwoord is simpel: ik wil me overal een vreemdeling kunnen voelen, zelfs in mijn eigen Amsterdam.
¶ §Vreemd
Kan iemand mij uitleggen waarom ik, du moment dat ik in een vliegtuig stap, plotseling ideeën krijg over hoe ik mijn leven anders en beter kan leven? En waarom ik iedere dag die ik langer van huis ben een nieuw plan bedenk waarvan ik beslist weet dat ik dat thuis ga uitvoeren? En waarom ik dus de afgelopen dagen zekerzekerzeker van mezelf wist dat ik zodra ik ben geland in A'dam:
op yoga ga, elke dag ga stretchen, me wekelijks laat masseren, bloembollen op mijn balkon ga planten, mijn administratie voor eens en voor altijd op orde ga brengen, een hele lijst kennisen en vrienden ga bellen omdat ik al veel te lang niks van me laat horen, iedereen die jarig is voortaan op tijd een verjaardagskaart ga sturen, alle te grote én te kleine kledingstukken uit mijn kast naar het Leger des Heils ga brengen, zo hard ga sporten dat ik nooit meer een gram aankom, voor alle eenzame oorbellen in mijn sieradenkistje een gelijkgestemde partner ga zoeken, al die Verstandige boeken uit mijn kast ga lezen, alle weessokken voor eens en voor altijd weg ga gooien, alleen maar werkklussen aan ga nemen die ik aan wil nemen, mijn e-mail elke dag ga beantwoorden, alle stomme liedjes van mijn aaipot af ga halen, met tien vingers ga leren typen, etceteraetceteraetcetera.
En waarom maak ik al die plannen als ik nu al voel dat er niks van terecht gaat komen?
Het cynisme heeft nog steeds niet toegeslagen.
¶ §Weer een mierzoet stukje*
En daar sta ik dan
Midden op een gletsjer
Het is twintig graden onder nul
Ik heb mijn mallotige muts weer op
Want die hoort bij mij als ik ski
Mijn knien knikken
Van de kou
En op dat moment herinner ik me
vorig jaar
Toen knikten ze ook
Maar dat had een andere reden
En opeens valt het reuze mee met de temperatuur
(*Ik beloof: binnenkort is het weer over met deze zoete suikertaartverhaaltjes. Maar hé, mag ik!? Het is fucking Valentijnsdag dames en heren. Gauw, gauw, geef je geliefde een zoen voor het te laat is!)
¶ §Jurk
“Wáááát spááánond!” Tegenover mij zit een vrouw met een sterker Volendams accent dan mijn visboer en dit is haar reactie op mijn mededeling dat ik binnenkort ga trouwen. Ja, heel spannend, maar voor haar moet dit gegeven toch niet zo verrassend zijn aangezien ze in een bruidsjurkenwinkel werkt.
Stralend kijkt ze me aan in de hoop dat ik nog meer ga vertellen over Het Huwelijk. Maar ik heb niks meer te vertellen, behalve dan dat ik na een jaar lang met opgetrokken wenkbrauwen bladeren door boekjes als Trouwen en De Bruid eindelijk een jurk heb gevonden die niet truttig is, ja zelfs behoorlijk sexy. En dat ik die dus wil passen.
Even daarvoor heb ik het gevoel dat ik een ernstige vergissing heb gemaakt als mijn moeder, best friend L. en ik het parkeerterrein van Het Bruidsarsenaal op rijden. In de tuin ligt zorgvuldig geharkt wit grind en er staan overal stenen beelden van hemels kijkende engelen en naakte mannen. Zonder piemels. Ik vind het maar eng.
Als we even later bij de ingang drie paspoppen zien gehuld in suikertaarten met een doodse uitdrukking op hun gezicht, race ik het liefst linea recta weer naar huis, maar mijn moeder duwt me de drempel over.
Niet lang daarna staat de Volendamse mevrouw mij in de kleedkamer een corseletje aan te doen en al babbelend over de grote dag pakt ze één voor één mijn borsten die ze ferm in de cups duwt. “Wáááát spááánond!” wil ik nog zeggen maar ik ben bang dat ik dan echt een lachkick krijg.
Voordat ik de jurk uit het tijdschrift mag passen, geeft ze me aan aantal andere jurken onder het mom van “Je moet wel een paar dingen geprobéérd hebben hoor.” Ik knik en laat me in een Shakira-achtig geval hijsen. “Jaaa, jij wilde iets aparts toch?” knikt ze me toe. Sure. Maar er zijn grenzen en ik ga dus niet buikdansend mijn jawoord geven.
Na nog wat jurken waarbij ik mijn hoofd blijf schudden ("Nee, ik wil echt niet in het eigeel trouwen"), mag ik hem dan eindelijk aan. Mijn Jurk. Althans dat hoop ik.
Ik ben zenuwachtig. Wat als deze creatie alleen maar mooi staat als je minimaal 1 meter negentig bent en maatje 34 hebt? Wat als ik er uit kom te zien als een mislukte diva? Wat als mijn lichaamsdelen veel te groot of te klein zijn? Wat als ik in die jurk niet meer lijk op mezelf?
Maar als ik voorzichtig de paskamer uitschuifel en het gezicht van mama en L. zie, weet ik dat het letterlijk en figuurlijk goed zit. Ik draai me om naar de spiegel en zie mezelf. Maar dan wel in een waanzinnige jurk. De Volendamse maant me een rondje door de winkel te maken. Ik paradeer langs de enge etalagepoppen, voorbij de rekken met al die lelijke gruweljurken, ik hoor een moeder van een collega-aankomende bruid verzuchten dat ze me zo mooi vindt, ik zie haar dochter zurig kijken en ik weet het: vandaag koop ik mijn bruidsjurk. Wáááát spááánond...
¶ §Slikken of stikken
Er is een nieuwe dieetrage, zo begreep ik laatst uit een damesblad. Althans, er is een dieetgoeroemevrouw die die rage wil ontketenen: de pseudo-boulimia. Want dat boulimie slecht is, dat snapt een kind. Je dagelijks volproppen om de genuttigde etenswaren vervolgens met behulp van een vinger in je keel weer uit te kotsen, nee, dat kan je lichaam niet fijn vinden. Maar je spiegelbeeld wordt er ook weer niet leuker op als je maar eet en eet en eet zonder dat je de boel weer snel kwijtraakt. Dussss wat nu? Volgens een mevrouw in de
Linda is er dan een briljante tip: pak gewoon die reep chocolade als je weer eens een enorme cacaobehoefte hebt. Breek er een lekker stevig stuk af en stop het in je mond. Kauw, proef en geniet! Maar dan, hoho! Dan slik je de zoetigheid gewoon niet door en spuug je het weer uit! Briljant! Wel de smaak maar niet de calorieën, aldus de Linda.
Zijn ze nou helemaal stapelmesjoche geworden? Snappen ze dan niet dat minstens de helft van het eetgenot bestaat uit het moment dat je het voedsel daadwerkelijk doorslikt? Dat je het langs de achterste smaakpapillen van je tong voelt glijden? Dat het zich langzaam een weg richting je maag baant om je daar dat lekker volle gevoel te geven?
Ik zie het al voor me: straks staat heel Hollywood naast de McDonalds vrolijk te kauwen op een Big Mac om vervolgens de resten weer uit te spugen. Moet je je eens indenken hoe dat er uit ziet: al dat uitgekauwde voer op straat. Of dat al die dames met een zoet wit wijntje in de kroeg gaan staan om ieder slokje nadat ze het langzaam in hun zuinige mondjes hebben rond laten draaien naast hun barkruk uit te spugen. Brrr. Ik ben al niet eens in staat om dat te doen bij een wijnproeverij. Zo zonde!
Ik doe er niet aan mee. Als ik eet, eet mijn hele lichaam. En dat ik daarvoor soms een extra rondje sportschool moet doen, prima. Dat slik ik gewoon.
Pffft. Pseudo-boulimie. Van voor-het-zingen-de-kerk-uit-gaan is toch nog nooit iemand gelukkig geworden?
