¶ §De onderbuuv- deel 2
Afgelopen week stond er opeens een politiewagen voor de deur. De onderbuuv schreeuwde, krijste en huilde. Even later verzochten twee agenten haar om mee te gaan en met de auto achter hen aan te rijden. De onderbuum droeg haar koffer mee naar buiten. F en ik begrepen het niet helemaal. Werd ze afgevoerd naar het gesticht? Had ze de plastische chirurg met zijn eigen scalpel bewerkt? Had het bijl-incident een staartje gekregen?
Gelukkig kwam ik even later de buurtregisseur tegen die me alles vertelde. De onderbuuv en –buum hadden wat relatiestrubbelingen (Je meent het. Does a bear shit in the woods?) en dat was een tikje uit de hand gelopen. De politie was langsgekomen om de onderbuuv op het eerste het beste vliegtuig naar haar moederland, Italië, te zetten. Maar de onderbuuv, die heeft dus een agressieprobleempje en was bepaald niet van plan om zich zonder verzet over te geven.Sterker nog, de onderbuuv is uit de rijdende auto gesprongen! Ik probeerde het me voor te stellen: hooggehakte lange vrouw met hele grote voeten in hele grote pumps doet al rijdende op de A4 haar portier open en laat zich op het asfalt vallen. Dan kijk je als argeloze automobilist ook gek op.
Blijkbaar was de onderbuuv niet al te gewond, want aan het einde van de dag, nam ze haar intrek weer in haar huis, onder ons. De onderbuum bleek te zijn gevlucht naar zijn ouders.
En nou zitten wij dus met een overspannen onderbuuv die eigenlijk een onderbuum is, maat 42 heeft, een hele luide stem en een hevige allergie voor politieagenten. Hoe je het ook wendt of keert; t is wel een wijf met ballen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.
¶ §De onderbuuv- deel 1
Onder ons woont een bijzonder stel. Hij is een doodgewone braverik die elke ochtend vrolijk om half acht naar zijn werk gaat. Maar de onderbuuv, da’s een ander verhaal. Zij heeft een klein agressieprobleempje. Zo is ze een aannemer van ons al eens achterna gegaan met een mes en heeft ze de spiegels van de kapper in de straat met een hakbijl kort en klein geslagen omdat haar nieuwe kapsel haar niet beviel. Ander geinig detail: de onderbuuv was vroeger een man. Eigenlijk is het dus een onderbuum. Toen wij hier gingen wonen vermoedden we al zoiets, maar helemaal zeker weet je het nooit. Ok, haar stem is aan de lage kant, maar dat is die van mij ook na een nachtje doorhalen. En ok, ik had wel eens een paar pumps maatje 42 in de gang gezien, maar ja, iedereen heeft zo zijn eigenaardige lichaamsdelen.
Pas toen ik een half jaar boven haar/hem/het woonde, wist ik het zeker. De onderburen doorstonden een wat roerige tijd in hun relatie en er werd veelvuldige op luide toon ruzie gemaakt. Op een avond was het weer zo ver en F en ik hoorden haar tegen hem schreeuwen. Precies verstaan konden we het niet, behalve dan toen ze keihard “FUCKFUCKFUCK!!!” tegen hem riep. Totaal verbijsterd was ik toen ik hoorde dat ze enkele seconden later de daad bij het woord voegden en we opeens luid gekreun en orgastisch gehijg hoorden. Vlak na het hoogtepunt ging het stel vervolgens weer vrolijk door met ruziën.
Toen wist ik het zeker. Dit doen vrouwen niet. Wij willen sussen, knuffelen, uitpraten en dan pas seks. Ruzie, neuken, ruzie, no way. Het was duidelijk. De buurvrouw is eigenlijk een man.
¶ §Talpa-opmerking van de week
In Expeditie Robinson krijgen de deelnemers een brief met de mededeling dat hen straks een zware fysieke proef te wachten staat. Er wordt gediscussieerd wie daar het beste aan mee kan doen.
Dan merkt ene
Johnny (hobby: getatoeerd worden) opeens op:
"Hoho, wie weet of je er heel sterk voor moet zijn? Misschien is het wel iets met denken ofzo..."
Johnny het is een fysieke proef...
"Nou ja, dat ken toch ook, fysiek in je hoofd?"
¶ §Wassen met passie
Het
castingbureaumeisje belt weer en ze is heel enthousiast. “Je bent 1 van de 12!” roept ze. Even denk ik dat ik de postcodekanjer heb gewonnen maar het blijkt dat ik 1 van de vrouwen ben die mag komen opdraven bij een casting voor een wasmiddel. Gatverdamme, ik hou niet van castings. En bovendien, eigenlijk behoor ik meewerken aan wasmiddelencommercials natuurlijk principieel fout te vinden. Ik begin dus een beetje tegen haar te pruttelen maar vervolgens noemt ze het bedrag dat ik ermee kan verdienen en dan ben ik om. Ik heb ook eigenlijk helemaal geen principes, realiseer ik me.
De volgende dag moet ik me melden in een castingstudio. Naast me zit een mooi meisje dat ook een van de kandidaten is. Een mooi meisje. Maar vooral ook een nagenoeg bloot meisje. Ze heeft een outfit aan waar een hoer op de Zeedijk zich nog naakt in zou voelen. En geen BH. Dat is een probleem meent het castingbureaumeisje want ze moet naast een wasmachine bukken en dan kun je dus haar hele zakie zien. Uiteindelijk knoopt het model haar t-shirtje tot vlak onder haar tieten vast zodat het als BH fungeert. Dat dan de rest van haar lijf tot aan de rand van haar slipje bloot is, blijkt niet te deren. Wassen is geil, die boodschap wil ze geloof ik uitstralen. Ik vind wassen vooral vervelend, maar dat moet ik nu misschien maar voor me houden
Als mijn voorgangster is geweest, komt het castingbureaumeisje naar me toe. “Heb je t script goed gelezen?” vraagt ze ernstig.
Script? Script? “Oooh, dat mailtje waarin staat waar de commercial over gaat, te weten: vrouw doet was in machine, doet er wasmiddel bij en ziet verheugd hoe schoon haar kleren worden? Was dat een script?”
Inderdaad, knikt het meisje. Om dan bloedserieus te vragen: “Is het verhaal je helemaal duidelijk?”
“WAT DENK JE ZELLUF???” wil ik haar toeschreeuwen maar ik knik bedeesd.
Ik mag de castingruimte in waar een comité van vijf Amerikaanse Reuze Interessante Reclamemannen op me zit te wachten. We nemen de scène op. De camera loopt. Ik knikker de was in de machine, giet ostentatief een flinke scheut van het wasmiddel erbij en haal vervolgens nadat de was gedaan is (dat duurt in reclameland namelijk maar een seconde) een truitje uit de trommel om te zien dat het schoon is.
De Grote Smurf der reclamemannen klapt in zijn handen en roept dat het “Great, really great” was. “But,” vervolgt hij. “I want to see some more passion! Can you do that for me? I want to see passion, excitement and ambition, yeah yeah yeah!!!”
Ik schiet in de lach. Het castingmeisje kijkt me geschrokken aan en de reclamebobo’s krijgen vraagtekens in hun ogen.
Ik herstel me, glimlach en knik langzaam. Wassen met passie. Tuurlijk joh. U vraagt, wij draaien. Kind kan de was doen.
En ik beken: ik heb mezelf er helemaal ingegooid. Mijn kleren heb ik weliswaar aangelaten maar ik denk dat ze nog nooit iemand hebben gezien die zo enthousiast de was deed. Ik weet het. Ik heb geen principes.
¶ §Schijtziek
Dit wordt een stukje van het kaliber “Dat wil ik helemaal niet weten”. Too much information zeg maar. Jammer dan voor jullie. Dit is mijn weblog, dit zijn mijn verhaaltjes toevallig. Maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.
Ik heb iets raars. Laatst las ik in een oude Pano dat Albert West zijn dag niet goed kan beginnen als hij niet ’s morgens vier keer heeft gepoept. Vier keer!
Één keer vind ik eigenlijk wel zat. Nou krijg ik dat doorgaans wel voor elkaar (Beste lezer, u kunt nog terug hoor. Graaf eens lekker door de archieven ofzo als u meer van de decente stukjes bent), behalve dan als ik in het buitenland zit. Du moment dat ik een voet over de drempel van een vliegtuig zet, gaan mijn darmen net zo hard staken als de vuilnismannen van Amsterdam. De groeten denken ze, wij willen ook wel eens vakantie.
Het gevolg? Ik stop er van alles in aan voedsel maar er komt niets meer uit. Ik heb het eens gepresteerd om in Griekenland twee weken niet te poepen. Daar gaat een mens zich raar van voelen, hoor.
Ook de afgelopen week hadden mijn ingewanden nergens zin in. Dat is weliswaar lekker rustig (het hele concept van diaree op vakantie? Ik ken het niet), maar ik heb het gevoel dat mijn buik opzwelt tot Viola Holt-achtige proporties en mensen me elk moment kunnen vragen wanneer ik van de tweeling moet bevallen als ik bevallig in mijn bikini het strand op paradeer.
Het schijnt allemaal voor het oog van een ander reuze mee te vallen, maar ja, het is net zoiets als een puistje op je kin; zelf denk je dat niemand meer om die Mount Everest heen kan kijken terwijl een ander zijn ogen samen moet knijpen en op een millimeter afstand van je gezicht moet gaan staan wil hij de verdikking zien.
Maar ja, ik zit er maar mooi mee, die Mount Everest rond mijn navel. Nu ik weer terug ben in Nederland wordt alles goddank weer normaal. Sterker nog, mijn lijf moet zoveel afval kwijt dat ik Albert West wel lijk. Nooit gedacht dat ik die laatst zin nog eens zou optikken trouwens.
Tot zover dit brokje Volstrekt Nutteloze en Smakeloze informatie.
En vond u het onaangenaam en aanstootgevend? Daar heb ik dan dikke, vette schijt aan.
¶ §Wellustig
Mijn hoofd was vol
Mijn hart was leeg
Het was tijd om even weg te gaan
F. was terug en ik besloot
met hem en
Flappie
een weekje onder te duiken.
In het water
Waar tijd niet telt
Deadlines niet bestaan
Meningen er niet toe doen
Zweefde ik net zo lang
Tot het genoeg was
Vandaag ben ik terug in Amsterdam
De stad stinkt erger
dan ze ooit gestonken heeft
Maar wellustig snuif ik haar op
Want mijn hoofd is leeg
Mijn hart is vol
En dat laat ik nog even lekker zo.
¶ §
Jullie hadden het waarschijnlijk al gemerkt maar Rozig heeft even een rustpauze. Tot eind volgende week!
¶ §Boaboot
Geef mij een fluitje en ik ben gelukkig. Excuus. Ik was gisteren op de Gay Pride en zit nog een beetje in de dubbelzinnige grappen. Elk jaar ga ik wel even kijken naar de nichtenparade, maar dit was de eerste keer dat ik zelf met vier gay friends in een bootje op het water zat. Aangemeerd aan de Prinsengracht met aardbeien, wodka en de Ipod in het speakersetje (Petshopboys, Abba, The Carpenters, heeft u een beeld?) hadden we het errug goed naar onze zin. Binnen een kwartier stond ik joelend mee te dansen en heel hard te blazen op het fluitje dat ik van iemand had gekregen. Ik zag de politiek correcte homoboot, de serieuze pottenboot, de sportschooljongens in de string-boot, de leernichtenboot en de boaboot, ik flirtte met heerlijke homojongetjes, riep steeds “Ach, ach, wat zooooonde!”, kreeg knalroze kralenkettingen toegeworpen en heel veel condooms, bedelde wijntjes los bij andere boten en werd door een enkele lipsticklesbo uitgenodigd van boot te wisselen.
Vannacht kroop F voor het eerst sinds weken weer in mijn bed en wist ik weer heel zeker dat ik zo hetero als de metro ben, maar de Gay Pride, je zou er bijna van van je geloof vallen. Kunnen we niet ook eens een Straight Pride organiseren?
¶ §NEE!
Argh! Nou heeft die nare, enge, bepruikte Gerard Joling
mijn zomerliedje gecoverd! Alles van waarde is weerloos...
¶ §PomptieTom
Toen F en ik net met elkaar verkeerden, belde ik hem eens op terwijl hij in de auto zat (Ik had een vriendje met een auto! En een mobiele telefoon! En een eigen huis zonder vlooienbank waar morsige studenten op lagen weg te rotten! Ik had mijn eerste echte man aan de haak geslagen!).
We kletsten wat, lachten om elkaars grapjes, deden een potje verliefd verbaal flikvlooien, tot ik plotseling een andere stem hoorde. Een vrouwenstem...
"A gauche,” riep ze zwoel, met een ietwat hese ondertoon. Akoosj?
"Tout droit...” hijgde ze vervolgens en ze klonk als dat wijf van '
'Je t'aime mais non plus''. Toetdrat toetdrat? Wie was die hoer?
Het raadsel werd gelukkig snel opgelost. F had zo’n pratende routeplanner, Karin heette het ding, het was een van de eerste modelletjes en uiteraard had hij haar zo afgesteld dat ze hem in zijn moedertaal toesprak. Sindsdien noemde ik haar altijd Karin-moet-ie-daar-in.
Jaloers op haar ben ik natuurlijk al lang niet meer (ik kan ook heel zwoel richting aanwijzen toevallig), maar jaloers op F was ik eigenlijk wel. Want terwijl hij moeiteloos door Nederland crosste, raakte ik altijd hopeloos de weg kwijt, moest ik via het stratenboek op mijn schoot een adres zien te vinden omdat mijn uitgeprinte routebeschrijving niet meer klopte aangezien de halve stad was opgebroken en had ik intussen chronisch mijn mobiel aan mijn oor om te melden dat ik een ietsiepietsie later kwam.
Maar gisteren heb ik mezelf eindelijk getrakteerd. Op
Tom . Tom is klein, handzaam, compact en to the point. Hij ziet er weliswaar niet uit als Tom Barman maar deze Tom geeft mij richting. En Tom klinkt heerlijk, vooral als hij zegt: "Bestemming bereikt". Ground control to Major Tom.
¶ §Heimwee
Die
kotsrots hebben we vandaag precies een jaar geleden beklommen. Wat heb ik hem vervloekt! Maar wat was het een hoogtepunt. En wat zou ik nu graag terugwillen... Ik ben een masochist in het diepst van mijn gedachten vrees ik.
¶ §Bloedbaliebitch
“Zo, u bent hier een tijd niet geweest,” bijt de baliemedewerkster van de
bloedbank me bits toe.
“Eeh nee,” mompel ik ietwat uit het veld geslagen, “het kwam er even niet van”.
“Nou nou, als iedereen er zo makkelijk over zou denken hielden we niks meer over,” zegt het mens.
Ik voel me klein worden in de volle wachtruimte. Ik heb geen zin in een toelichting. Geen zin om mijn medische
dossier te openen en te zeggen dat het geen onwil maar onmacht was. Dat een lichaam soms niet doet wat je zou willen.
De keuringsarts drukt me even later vriendelijk de hand. "Sorry, u werd wel erg hard aangepakt, hè.”
Ik moet iets wegslikken. Stom dat ik zo overgevoelig reageer.
De dokter meet mijn bloeddruk en neemt een proefstaaltje bloed af. Mijn ijzergehalte ligt op 9, zo hoog is hij bij mij nooit geweest. “U bent in topvorm,” lacht de arts.
Nadat ik twee flinke zakken bloed heb gedoneerd leg ik triomfantelijk mijn dossier in het bakje bij de balie-bitch.
“En? Viel het mee?” gromt ze naar me.
Ik grijns. “Het was meer dan heerlijk.”
¶ §Hummie
Stel, stel, je komt ter wereld.
Dat valt natuurlijk al in zijn geheel niet mee.
Ik bedoel: zo'n gang door een geboortekanaal, zonder dat je precies weet waarheen en waarvoor (wat dan wel weer toepasselijk is voor de rest van je leven maar dit terzijde), dat is natuurlijk geen feestje.
Maar stel dat je je eindelijk heb losgemaakt van placenta's en vruchtwaterzakken en je richting dat grote licht wordt geperst en eindelijk je koppie naar buiten mag steken. Stel dat dan het eerste wat je ziet een Ruud-achtige figuur is die even met je wil knuffelen?
Of erger nog, Hummie van de Tonnekreek???
Hoe traumatisch moet dat zijn?
Dat moeten we toch voorkomen!
Er wordt een
Big Brother-monster gecreerd!
Is er trouwens ooit wel eens een abortus gepleegd in een reallife-programma?
