¶ §Katwijk
De wind is harder
en de grond is zachter
op het strand
Is dat waarom
de lucht ook altijd anders lijkt?
¶ §Talent
Best friend L. en ik hebben een geweldig talent. We kwamen er ooit achter op een feestje in De oude Wester, een heel typisch Amsterdamse kroeg. Geen idee waarom maar van het ene op het andere moment begonnen we met handen en voeten uit te beelden wat André Hazes aan het zingen was. “Een trap. Een deur. En achter die deur, daar moest ik wezen...”
In het begin vonden we het zelf vooral erg grappig, maar na verloop van tijd stond er een heel groepje mensen om ons heen om ons talent te bewonderen. En toen wisten we het zeker: L. en ik kunnen als de beste liedjes-mimen.
In de loop der jaren hebben we ons talent geprefectioneerd. We zijn niet alleen heel inventief in woorden omzetten in gebaren, we zijn bovendien in staat om onafgesproken dezelfde lichaamstaal te gebruiken.
En wat blijkt? Er zijn er meer die het kunnen. Kijk naar
deze jongen en je begrijpt wat ik bedoel. L en ik zijn minstens net zo goed. Of eigenlijk beter, want we zijn met twee. T is een gat in de markt: synchroon liedjes-mimen door twee blondjes.
Voor al uw feesten en partijen! "Een trap... een deur..."
¶ §Nog niet wakker
Met een slaaphoofd de Volkskrant lezen, zorgt soms voor belangrijke levensvragen.
"Poolse slaplukkers pikken veel maar niet alles"
Wat zouden die slap-lukkers toch doen?
¶ §Kwootjes
Interviewen is het leukste wat er is (nou ja, bijna...) , maar soms zie ik een beetje op tegen een vraaggesprek. Omdat ik heb gehoord dat de geïnterviewde er helemaal niet van houdt om ondervraagd te worden, omdat het een naïef soapsterretje is dat niet meer te vertellen heeft dan dat ze “gewoon lekker doet wat ze leuk vindt”, omdat mijn gesprekspartner bekend staat als stiekeme vrouweninterviewersbillenknijper. Dat soort dingen dus.
Vaak worden mijn vermoedens bevestigd. Zo had ik gisteren een interview met een Introverte Acteur en inderdaad, meer dan mooi zijn en minzaam glimlachen kon ie niet. En terwijl menig vrouw voor de Mysterieuze Zwijgerd in katzwijm valt, heb ik het er niet zo op. Het is niet fijn voor het interview, sterker nog het is doodvermoeiend en aantrekkelijk vind ik het ook al lang niet meer sinds ik weet dat wat mysterieus lijkt doorgaans de diepte van een pierebadje heeft.
Na een uur sleuren en trekken had ik uiteindelijk toch voldoende kwootjes verzameld voor mijn stukkie, zodat de lezertjes er niets van zullen werken, maar een gevecht was het wel.
Gelukkig heb ik het soms ook mis. Vanmorgen sprak ik Jan van Halst. Voor de niet-voetbalkenners onder ons: Van Halst was een gemene schopperd, keihard, niet schromend om met gestrekt been het veld op te stuiven. Die valsheid gecombineerd met de wetenschap dat (oud-)voetballers doorgaans een pleurishekel aan journalisten hebben en meestal niet houden van woorden met meer dan twee lettergrepen, maakte dat ik niet echt uitkeek naar het interview.
Maar wat bleek? Van Halst is innemend, aardig, heeft humor en neemt zelf woorden als ‘veldromantiek’ of ‘voetbaldecadentie’ in de mond. Iedere zin was een quote op zich, op alle vragen kwam een concreet antwoord, Van Halst is de ideale interviewkandidaat.
Hij is inmiddels gestopt met voetballen maar is als commercieel medewerker verbonden aan FC Twente. Helemaal de foute club natuurlijk, maar ik kan niet anders zeggen: ik ben fan...
¶ §Wakker!
Ik ga soms door fases dat ik letterlijk te waakzaam ben. Het zijn mijn onrustige slaapperiodes. Terwijl ik tijden heb dat acht uur per nacht me nauwelijks genoeg is, zijn er ook weken waarin ik veel meer wakker ben dan goed voor me is.
Momenteel zit ik in zo’n fase. Ik kom laat thuis van een etentje en ben doodmoe, maar toch presteer ik het om nog tot een uur of drie rond te scharrelen. Beetje schrijven, beetje op mijn balkonnetje staan, een laatste glaasje wijn. Met het voornemen om eens even flink uit te slapen ga ik uiteindelijk naar bed. Maar om half acht schreeuwt een merel me wakker en terwijl ik me normaliter nog eens lekker om zou draaien, spring ik als een overenthousiaste puppy uit mijn bed. Jippie, de zon schijnt, wat gaan we vandaag allemaal weer beleven?
Ik heb me lang verzet tegen dit manische gedrag van mezelf, maar waarom zou ik? Ik ben extreem productief, schrijf het ene stuk na het andere artikel, heb tijd te over voor mijn vrienden en juist op de momenten waarop iedereen slaapt, vind ik mijn uren van verstilling. Momenteel zijn de dag en de nacht van mij.
¶ §Woei-2!
¶ §Sterren kijken
“Cool hè”
“Zeg dat wel”
“Liggen we hier op ons eigen dak om twaalf uur ’s nachts.”
“Ja en we blijven gewoon.”
“Precies. Dit wordt ons bed.”
“Ligt toch lekker, zo’n fatboy.”
“Echt wel.”
“Oeps, ff draaien.”
“Au.”
“Sorry”
“Lig je?”
“Jawel.”
“Mooi.”
“O shit.”
“Wat?”
“Mijn voet.”
“Wat is daarmee?”
“Die ligt zo hard op de grond.”
“Tja, zo groot is zo’n fatboy niet.”
“Geeft niet.”
“Mooi hè.”
“Ja. Kijk een ster.”
“En daar nog een. En nog een. Goh, wat gaaf... Auw!”
“Oeps, pardon.”
“Je elleboog.”
“Ja.”
“Geeft niet. Wat liggen we hier toch mooi. Romantisch....”
“Is dat jouw voet?”
“Huh?”
“O nee, die is van mij. Sorry, beetje dronken.”
“...”
“...”
“Schat...”
“Ja verloofde van me...”
“Beneden ligt t aërobed....”
“Ik ben al onderweg!"
"Het is werkelijk amaaaazing..."
En toen sliepen we toch nog heerlijk zonder verstrikte ledematen. Tot om zes uur de zon op kwam en de vogels hysterisch werden. Maar het was mooi...
¶ §Woei!
Tering!
¶ §Zoet
Soms, soms zijn er liedjes waar je blij van wordt en blij van blijft. Van die liedjes die in je hoofd blijven rondzingen en die niet gaan vervelen. Zelf heb ik al dagen 'Somewhere over the rainbow' in mijn kop, zoals het gezongen is in de Menzis-reclame. Zoet, vrolijk en tegelijkertijd niet truttig, helemaal fijn. Dus vanavond heb ik maar ns opgezocht wie dit zingt. Blijkt ene Israel Kamakawiwo'ole, een gigantische Hawaiaanse en inmiddels overleden zangert. Toch mooi dat je mensen postuum nog zo blij kunt maken met je bronstige stem en ukelele. Ennnn aangezien ik de beroerdste niet ben:
hier is ook voor jullie wat instantvrolijkheid. Pomptiedommmmm.... way up high....
¶ §Gulzig
Ik heb er altijd te weinig van.
Omdat ik het vergeet.
Of omdat ik domweg gulzig ben en niet van ophouden weet.
Er is gewoon nooit genoeg.
Tijd.
Dus dat het nu de langste dag is komt reuze goed uit.
Ik ga het er eens lekker van nemen.
Vandaag heb ik alle tijd...
¶ §Zucht
En ik zit er nog steeds...
¶ §Ik wilde...
Ik wilde naar de markt
Voor verse bloemen, een meter hoog
Ik wilde langs de Hema
Want al mijn sokken zijn weduwnaar geworden
Ik wilde richting schoenmaker
Om die elegante hakjes eindelijk te laten repareren
Maar het is vandaag niet gelukt
Mijn blote voeten hangen zwaar op de tafel
De bubbels verdwijnen uit mijn water
En ik kijk uit over de stad
Vastgeplakt
Op mijn dakterras
¶ §Vermist
Moe en katerig van een
feestje -dat-nogal-tegenviel besluit ik op mijn vrijdagavond eens even helemaal niks te doen. F is in het buitenland zodat ik me ongestoord kan overgeven aan mijn heimelijke televisiegenoegen. Iedereen heeft wel een tv-programma dat hij geen aflevering wil missen maar waar hij zich een tikje voor schaamt. Omdat het oversensationeel is, omdat alle uitzendingen op elkaar lijken, omdat er volstrekte idioten aan het woord komen.
En al die ingedrienten zorgen ervoor dat ik
Vermist zo geweldig vind. Al zo lang als het programma bestaat heb ik geen uitzending overgeslagen. Voor wie het niet weet: in Vermist gaat Jaap Jongbloed met zijn redactie op zoek naar mensen die spoorloos verdwenen zijn. Daarnaast wordt er verslag gedaan van ontwikkelingen in grote vermissingzaken zoals die van Marion en Romy of van An en Eefje (een vermissingzaak is pas groot te noemen als de vermisten niet meer bij achternaam hoeven te worden genoemd). Het zijn natuurlijk kommerenkwel-toestanden maar ik vreet ze. Ik kan het niet helpen, ik heb altijd al een zwak gehad voor bizarre misdaadverhalen. (Nu ik toch bezig ben met confessies: 'De ontvoering van Alfred Heineken', het boek dat de gemiddelde voetballer op zijn nachtkastje heeft liggen, heb ik ver-slon-den. Hoofdpersonen die De Neus worden genoemd, krom geschreven zinnen, ik hou er van).
Bij Vermist echter zijn het niet zozeer de langlopende zaken die me boeien. Het mooist vind ik de korte vermissingen. Een volstrekt onverstaanbare tandenloze vrouw die bij Jongbloed komt vertellen dat haar zoon Arie al zo lang niks van zich heeft laten horen. En dat ze weliswaar een klein beetje ruzie hadden omdat Arie’s nieuwe vriendin Beppie het eten van ‘ons mam” (het zijn heel vaak Brabo’s, sorry) niet zo denderend had gevonden, maar dat dat toch geen reden was om niet naar de verjaardag van nicht Anneke te komen.
Meestal is het voor de Vermist-redactie een fluitje van een cent om Arie op te sporen. Even informeren bij een vorige werkgever (doorgaans een fabriek in autobanden ofzo) en voor we het weten staat de cameraploeg voor een vervallen huis in een dorp waar een volslagen verwilderde figuur met rotte tanden de deur opendoet. Tranen glijden over zijn wangen als hij ziet dat hij gezocht wordt door zijn lieve oude moedertje en ja, natuurlijk wil hij naar de studio komen om haar weer te zien.
In het eindshot van het programma valt Arie, speciaal fris gedoucht en in een lawaaihemd, zijn moeder wenend in de armen en Jongbloed zegt, onder aanzwellend vioolgejengel met betrouwbare stem in de camera: "Kijk naar ze uit, ze kunnen niet gemist worden.”
Een jaar of twee later blijkt Arie weer zoek te zijn en begint het hele spektakel opnieuw. Vermist kan zo nog jaren doorgaan. Ik mag het hopen.
¶ §Nightmare on Elmstreet
Ze komt me een cadeautje brengen. Vol trots laat de kat het voor mijn voeten vallen terwijl ik aan het werk ben. De muis schrikt zich wezenloos en schiet onder de bank met ongeveer dezelfde snelheid als ik mijn tas weggris en uit de kamer vlucht, krijsend als een wijf. Het is gênant, ik weet het maar mijn
muizenangst grenst aan een fobie. Ik sta in de badkamer (de verste ruimte van de muizenplek) met mijn laptop onder mijn arm na te hijgen. Intussen luister ik bibberend naar het gebonk van de kat die het beest-met-de-kale-staart achterna zit in de kamer. Goddank komt F thuis die met behulp van poeslief het monster weet te vangen en over het balkon slingert.
Als ik een muis in levenden lijve tref, weet ik nooit of het een droom is waar ik me in bevind. Want eigenlijk droom ik veel vaker van muizen dan dat ik ze werkelijk zie. Zodra ik gestresst ben, weet ik dat ze me ’s nachts komen bezoeken. Als ik de voordeur open bijvoorbeeld en er een muizenrivier de trap afstroomt. Of wanneer ik iets weggooi in de prullenbak en er een meterslange met ratten en muizen gevulde pijp onder blijkt te zitten. Ik had de film 'Ben' nooit moeten zien (en Michael Jackson had met zijn eigen pielemuisje moeten blijven spelen, maar dat is weer een ander verhaal).
Iets later dezelfde avond rijd ik over de Elandsgracht en begin ik er echt aan te twijfelen of ik wakker ben. Ik zie daar namelijk plotsklaps ‘mijn’
Jeroen K. uit een trailer komen. Woehaa, heb je alles gehad, sta je oog in oog met de engste man van Nederland. Dit kan niet waar zijn, ik wandel in een nachtmerrie. Wat vind ik enger?
Als ik midden in de nacht wordt bezocht door een leger Cliniclowns, laat ik me niet meer in de maling nemen. Deze zullen ook wel echt zijn net als
De Gebooooren Acteurrrr en De Muis. Ik sluit ze allemaal op in mijn werkkamer, samen met de kat. Neuzen scheuren, gekrijs klinkt op, de hele nacht door. Ik slaap beter dan ik in tijden heb gedaan.
¶ §Wanda
“Plaais, beawaaaarthathaaaaandlugaaaaaagekoetfalouwtofthecaaaaabinsssss”. Het kost me een halve minuut om te begrijpen wat de Easyjetstwardess tegen me zegt en in diezelfde tijd word ik helemaal warm van binnen. We zijn onderweg naar vriend B. die een jaar in Glasgow woont en oh, dat Schotse accent, wat is dat heerlijk. Het knauwt en schuurt en maakt alle klinkers lang.
Mmmmm, ik ben dol op sommige accenten. Toen ik F net leerde kennen heb ik geregeld geroepen dat ie wat mij betreft het hele telefoonboek aan me mocht voorlezen, zo genoot ik van zijn Frans-Nederlandse gereutel. Er hebben zich bij ons thuis wel eens 'A fish called Wanda'-achtige taferelen afgespeeld.
Bij het Glasgowiaanse vliegveld leidt B. ons naar een taxi. Wanneer hij begint te praten, kan ik een zucht amper onderdrukken. In nagenoeg hetzelfde accent vertelt mijn oer-Hollandse B. de taxichauffeur waar we heen moeten gaan en maakt hij vervolgens een praatje over het weer. Zelf zegt B. dat hij zich niet aan het echte Schotse accent waagt, maar ongemerkt heeft hij er de afgelopen maanden toch flink wat van overgenomen.
De rest van het weekend heb ik natuurlijk genoten van de stad, de architectuur, biertjes in de zon, donkere pubs, mosselen eten en de shoppingmalls. Het was allemaal fijn, maar niet zo lekker als wanneer B en de locals hun mond opendeden. Zoals ik al zei: Mmmmm.
¶ §Pfffft
Hadden jullie er ook zo veel vandaag?
¶ §Hothothot
Doorgaans heb ik niets met uniformen. De pet van een wijkagent, de broek van een matroos, Richard Gere als Officer en als Gentleman, reuze geinig allemaal, maar zo wild als andere vrouwen er van worden... nee, dat heb ik dus niet.
Toch is er een uitzondering. De brandweerman. Geef mij een groep kerels in zo’n rooie auto en mijn knieën worden week. Geen idee wat het is.
Diep-Freudiaanse gedachtes over brandjes die geblust moeten worden? Mwaoh, zo eenvoudig zit ik niet in elkaar.
Een wagen met een grote slang er op? Zeg hallo, zo platvloers ben ik niet.
Mijn licht ontvlambare karakter? Kom nou toch.
Omdat spuitgast zo’n apart woord is? Ja daaaag.
Maar waarom moet ik dan altijd even gluren als ik langs de brandweerkazerne op de Rozengracht loop? Waarom bloos ik licht als ik ze daar hun middagboterhammetje in de zon zie eten? Waarom schieten me Suske & Wiske-achtige koppen als 'De Vlammende Vuurvreter' te binnen als ik ze langs zie tuffen op weg naar een nieuwe klus?
Brandweermannenhitsigheid. Volgens mij ben ik rijp voor een psycholoog. Maar ja, die heeft dan weer geen uniform.
¶ §Misplaatst
Ik wil niet schrikken maar doe het toch. Hij ligt er mooi bij, zo in bed, in de hoek van de kamer. Ogen dicht, handen gevouwen, rustig. Maar ook vermagerd, een klein koppie dat uitsteekt boven benige schouders, een opgezette buik van het ziekzijn. Dit beeld is zo’n ruw contrast met de grote foto’s die hem omringen en waarop hij staat vastgelegd als wielrenner. Een verbeten, mooi verweerde, bruine kop boven strak gespierde armen en pompende benen op een racefiets. De belichaming van het leven. En in bed ligt alleen nog maar de dood.
Er zijn tientallen mensen die hem nog eventjes willen zien en dat is mooi. En natuurlijk, we stellen vast dat het beter zo is. Dat het niet meer ging. We moeten toch iets bedenken waardoor het minder pijnlijk is?
Een uurtje later sta ik in een warm doorrookt café in de stad. Mijn lieve vriendinnetje A. is vandaag gepromoveerd en mag zich nu doctor noemen. Te midden van haar Italiaanse familie en talloze vrienden neemt ze stralend felicitaties en cadeaus in ontvangst. Ik ben blij voor haar, maar ben tegelijkertijd niet op mijn plek, voel me misplaatst.
Het is de tweede keer vanavond dat ik in een kleine ruimte met een hoop mensen ben maar de aanleidingen zijn zo verschillend dat mijn hoofd het niet meer helemaal kan volgen. Ik ben blij voor A. en geniet van haar omdat zij geniet en haar leven viert. Maar op één avond de dood berouwen en het leven omarmen kan ik niet. Ik wil slapen en even helemaal nergens bijhoren. Niet bij leven en niet bij dood.
