¶ §Otto
Ik wil op rozig.com nooit in herhaling vallen. Geen eindeloze verhalen over de schattigheid van mijn huisdieren, mijn vervelende baas of het o zo veranderlijke weer dus. Ieder stukje moet iets nieuws zijn, iets wat ik nog niet eerder heb verteld.
Maar nu, nu kan ik niet anders dan mezelf herhalen. De
waarheid van juli vorig jaar is de werkelijkheid van vandaag geworden. Weliswaar met een andere hoofdpersoon, maar weer is er die kloteziekte, weer een kist, weer een weggevallen vriend, weer geworstel met de begrafenistoespraak en weer hangen de schouders van mijn vader.
“Het is goed zo,” zeggen we tegen elkaar en hoewel ik weet dat dat waar is, voelt het nog niet zo. Het mag de laatste tijd dan vaker gebeuren, de dood went nooit. Verdriet mag geen patroon zijn.
¶ §Belgische Bernal
Een toepasselijker voornaam had ze niet kunnen hebben. Vanaf het moment dat we haar treffen op luchthaven Zaventem heeft de Belgische zangeres Belle Perez haar mobiele telefoon aan haar oor. Geduldig wachten we steeds tot ze is uitgepraat en we met haar hele gevolg verder kunnen.
We zijn op weg naar Barcelona waar F een nieuwe videoclip met Belle gaat draaien. De clip komt op de soundtrack van
Madagascar te staan, de nieuwste tekenfilm uit de stal van Spielberg en moet er derhalve lekker zonnig uitzien. Ik mag mee. Op papier als F’s assistente, maar eigenlijk gewoon voor de gezelligheid. En om me te kunnen verdiepen in het fenomeen B-ster.
Want Belle Perez is de Jody Bernal van België: een Spaans hitje gehad, een tikkeltje ordinair maar volgens velen wel lekker uiterlijk, al jaren continu op schnabbeltournee en je ondanks dat een sehr belangrijke persoon wanen.
En dus moeten er voor de videoclip een haarmevrouw, een make-updame, een personal manager, een cameraman, een assistent van de cameraman, een assistent van de assistent van de cameraman, een geluidsman, een lichtfiguur, een sponsor en een fotografe mee. En o ja, een uur voor vertrek, om 4 uur ’s morgen moet er zelfs een heusche persconferentie worden gehouden. De mededeling: dit is de nieuwe single van Belle Perez. In het persbericht doen ze het klinken a;lsof Perez de titelsong van Spielbergs nieuwste film zal zingen, maar dat blijkt helemaal niet waar te zijn. Het singeltje zal alleen in de Benelux worden uitgebracht als extraatje op de DVD. Het verbijstert me dat er maar liefst drie journalisten zo gek zijn om er daadwerkelijk een stukkie aan te wijden.
Net als dat me de komende dagen nog veel meer zal verbazen...
¶ §Mmmm
Zucht... Ik moet er toch een beetje aan wennen dat dit mijn uitzicht niet meer is...
¶ §Wake up!
Ik ben hyperhelder. Zo’n nachtduik is toch altijd spannend zeker als je hem onderneemt met
Flappie die zo nu en dan nog wel eens zijn onervarenheid in duiken wil bewijzen (“O, heb ik weer wat stoms gedaan?”).
Vlak na zonsondergang varen we naar de duikstek. De lucht kleurt van blauw naar paars naar grijs en tegen de tijd dat we eindelijk het water in plonsen is het nagenoeg donker. Zelfs de meest ervaren duiker checkt nog even snel tig keer zijn lamp. Het heeft toch iets engs, je vrijwillig onderdompelen in de zwarte inkt die overdag gewoon een lichtblauwe zee is.
Pas een meter of vijftien onder het wateroppervlak begin ik te ontspannen. Ik hoor alleen mijn eigen ademhaling en door het zweven in het water heb ik het gevoel dat ik in een droom ben beland. Ik voel me een indringer in een wereld die ik niet ken. Bij een dagduik heb ik dat al enigszins, wanneer we lomp en groot het leven van al die fragiele vissen komen verstoren, maar nu we ze regelmatig flink beschijnen met onze lampen, heb ik helemaal het idee dat ik ergens ben waar ik eigenlijk niet mag zijn. En dat maakt het nou net zo leuk.
We zien vissen die in spelonken van het koraal hangen te slapen, we zien grote
murenen die juist 's nachts tot leven komen en zich slijmerig een weg door de waterplanten banen, we zien enorme
tarpons , zilverglimmende vissen van ongeveer een meter lang die nieuwsgierig met ons mee zwemmen. Zo’n veertig minuten lang denk ik nergens aan behalve aan dat oneindige leven hier waar negentig procent van de mensheid amper weet van heeft. Ik verdwijn in deze donkerte, word opgeslokt door het zwart en heb het gevoel dat het aardse niet meer bestaat. Totdat Flappie een foutje maakt en als een kanon naar de oppervlakte schiet. Zo snel als ik kan zwem ik hem achterna en probeer hem weer onder water te trekken zodat hij zijn veiligheidsstop kan maken, maar ik houd hem niet. Mijn hart klopt in mijn keel als ik eenmaal boven water ben en bedenk: Net als je dreigt af te drijven weet het leven je weer bij de les te krijgen. En dat is maar goed ook. Ik ben klaarwakker. Maar man, wat heb ik lekker gedroomd.
¶ §Hagedissig
Hologig en star kijken ze ons iedere morgen aan als we ons met een slakkegangetje naar de ontbijtzaal begeven. Een hele familie gigantische hagedissen waarvan de grootste zeker 35 centimeter meet. Onbeweeglijk zitten ze meestal op de brug, heel soms heffen ze sloom hun kop op maar daarna laten ze hem vlug weer in de oude stand zakken en zien ze er uit alksof ze toch wel even heel erg moeten uitrusten van deze krachtsinspanning.
De afgelopen dagen hier op Bonaire voel ik me steeds hagedissiger worden. Ik ben moe moe moe. Zo nu en dan maak ik een duik, maar dat zweven met een fles op mijn rug valt amper topsport te noemen. Vervolgens ga ik daar toch hevig van zitten uitrusten onder een palmboom. Aan het eind van de dag sleep ik me naar de beachbar en giet er een Amstel Bright in en 's avonds beland ik tegen negenen in bed om eens even goed bij te slapen. Jaja, when the going gets tough...
Vanavond gaan we een nachtduik maken. Ik beloof jullie wakker te blijven. Ik zal althans mijn uiterste best doen.
¶ §Jamaar jamaar jamaar
Het lijkt allemaal zo eenvoudig. Man vraagt om hand, koopt ring, gaat op knie zitten, stelt vraag, vrouw zegt ja. En vervolgens ben je dan verloofd en is het dus de bedoeling dat je gaat trouwen.
Maar ja, ik haal het natuurlijk weer in mijn hoofd om dat met een buitenlander te willen. Trees heeft een Canadees, jawel. En in het huwelijk willen treden met een Canadees is een bureaucratische uitdaging, eufemistisch gezegd.
Want terwijl andere meisjes na het aanzoek alleen nog maar hun mooie hoofdjes hoeven te breken over jurk (ja), ring (jaja), feestlocatie (jajaja), duiven (neeneeneenee) en koets (NEEEEEEE!!!) ben ik niet verder gekomen dan ja of nee op deze opties te zeggen. Hoe en wat het precies moet worden, geen idee. Want sinds februari benik opgeslokt door een lawine aan papieren.
Na diverse telefoontjes met de burgerlijke stand waren we er eindelijk achter welke papieren we moesten hebben. Voor mij is het simpel: paspoort en geboorteakte. Die heeft F ook nodig, maar daarnaast ook zijn werkvergunning, scheidingspapieren en geboorteakte voorzien van twee stempels, namelijk 1 van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en 1 van de Nederlandse Ambassade. Beide gelegen in Ottawa. Juist ja. Dank u. Minimaal twee ambtenaren die in Canada een stempel op dat brieffie moesten planten en het vervolgens weer naar Amsterdam moesten sturen, dat kon wel een tijdje duren.
Acht weken om precies te zijn.
Maar deze week was het eindelijk zo ver. Het papier was binnen! In holladiee-stemming stapten F en ik de Stopera binnen, helemaal klaar om in ondertrouw te gaan.
Als ware het een bijzondere schat stalden wij alle papieren triomfantelijk voor de ambtenaar uit. We glimlachten beminnelijk. Kom maar op met die datum.
En toen klonk de vreselijke zin: “Heeft u een permanente verblijfsvergunning?” Nee dus. F zit hier al dertien jaar op een werkvergunning die elke vijf jaar wordt verlengd. Een permanent ding kost honderden euro’s en van dat geld gaan we liever op vakantie.
“Tja, dan gaat het niet lukken helaas, althans niet nu. De Vreemdelingenpolitie moet toestemming geven.”
“Jamaar jamaar jamaar...” jamaarden wij. Wij hebben hier een huis gekocht, F is hier al eens getrouwd geweest, hij betaalt zich scheel aan belasting. Maakt allemaal geen f uit. Formulieren moeten we hebben, getekende formulieren.
En wanneer we die krijgen? Geen idee, maar het duurt in ieder geval langer dan een maand.
Nederland Regelland. IK ben toe aan vakantoe en ga vanaf morgen een paar onderd euro uitgeven op Bonaire. Daar weten ze tenminste wat relaxed leven is.
¶ §Dat zeg ik!
¶ §This beat is hot
“Maar wat is dat nou, zo’n steadicam?” Tja, leg dat maar eens uit. Altijd als ik probeer te vertellen met wat voor apparaat F werkt, begin ik ietwat te stamelen.
“Het is dus een soort camera aan een arm en daaraan zit dan een harnas weet je. Nou ja en hij zit dus in dat harnas zeg maar. Een beetje als Robocop ziet ie er dan uit. En dan loopt hij dus met de camera en omdat hij er dus zelf aan vast zit, wiebelt het beeld niet zodat hij heel soepel om mensen heen kan lopen, snap je?”
Juist ja. Meestal beginnen mensenop zo'n moment ietwat glazig te kijken en knikken ze maar wat.
Het is ook moeilijk om je er iets voor te stellen, soms zelfs voor mij. Ik weet hoe zwaar het is want ik zie regelmatig een man thuis komen met deuken in zijn zij en een stijve nek van het dragen. Ik hoor verhalen aan over rare lenzen, over kranen waar hij met de camera in zat, over monitors die storen. En ik knik en ga verder met schrijven.
Maar zo nu en dan zie ik weer wat van zijn werk en loop ik zomaar even over van bewondering. Deze week kregen we een dvd-tje in de bus met daarop een videoclip die F onlangs heeft gedraaid. De clip was een “one shot-deal” wat dus betekent dat hij in 1 keer is opgenomen waarbij mijn F minutenlang omringd door zangers en dansers met die loodzware camera trappen op en af moest lopen.
En wow, wat ziet het er gelikt uit. Mijn verloofde mag zich oprecht Robocop noemen.
De clip is
hier te zien. (klik op Steadicam en dan op BS-One 'This beat is hot)'
¶ §Powerrrr
Geduld is niet mijn grootste kwaliteit. Sterker nog, mijn hoeveelheid geduld staat ongeveer gelijk aan de hoeveelheid werkende hersencellen van Regilio “Ik ben extreem intelligent” Tuur of die van Paris Hilton, dus dan weet je het wel.
Maar mijn aloude geliefde Aaiboekje werkt momenteel ongeveer net zo snel als de hersenen van Regilio Tuur, dan weet je het ook wel. Tijd voor een nieuwe. En dus stap ik vandaag monter de Applewinkel binnen. Een vriendelijke jongeman ontfermt zich over me en kijkt helemaal niet vreemd op als ik zeg: “Ik wil een Powerrrrrboek die heel snel is, lekker klein, want hij moet in mijn modische tasjes passen en ook nog eens niet te lelijk alsjeblieft.” Ja, ook in mij zit misschien wel ergens een Paris Hilton.
“Natuurlijk, mevrouw, ik heb hier precies wat u zoekt,” glimlacht de verkoper. En vervolgens laat hij me meer dan uitgebreid kennis maken met de PowerBoek SuperDrive 12 Inch, voorzien van, jawel Tiger. Matcht weer leuk met de handtas zullen we maar zeggen.
Na een half uur ben ik verkocht. Sterker nog, ik ben verloren. Ik wil hem! Nu!
“O,” zegt de man, plotseling een stuk minder enthousiast. “Met nu bedoelt u zeker vandaag?”
“Nee, Regilio, over drie weken. Natuurlijk vandaag, hoeveel nu’s ken je???”
“Dan hebben we een probleempje.”
Hij is uitverkocht. Niet op voorraad. En wanneer ie weer binnenkomt weet ie niet.
Wat is dat nou voor een instantbevrediging van likmevestje? Je gaat toch ook niet naar de bakker om je lekkere tijgerbolletjes te laten aansmeren die vervolgens die dag niet gebakken blijken te worden?
Ik ben zo lekker gemaakt dat ik niet meer zonder Powerboek wil. Gelukkig zijn er meer Applewinkels in Amsterdam. Ik ga ze nu allemaal afbellen. Want ik heb in ieder geval de doortastendheid van Paris Hilton.
¶ §The day after
En wie deze mensen zijn?
Ik heb werkelijk geen idee!
¶ §Lol met pop
De kleine Johannes heeft zijn laatste voorstelling in de Engelenbak gehad. Daarom verdient hij wel een biertje!
Hij ontmoet een aardig meisje
En nog eentje! Is dat niet die van
de Daaglijkse gedoetjes?
Johannes kijkt nog iets dieper in het glaasje. Het wordt hem bijna te veel...
Maar uiteindelijk wordt hij innig tevreden thuisgebracht...
