¶ §Camielleke
Twee weken geleden ging ik voor een reportage op stap met Camiel Eurlings, CDA-lijsttrekker voor de Europese Verkiezingen. Het resultaat stond vorige week in de Nieuwe Revu. De voorlichter belde me nog om te zeggen dat hij van een bepaalde passage wel een beetje geschrokken was en zich afvroeg of die niet schadelijk voor Camiel zou zijn. Ik had namelijk opgeschreven dat Camiel wel van een biertje houdt, hij gaf zelfs toe het best lekker te vinden om "een beetje aangeschoten te zijn" en dat is natuurlijk niet helemaal des CDA's. Wat een onzin, dacht ik toen. Maar nu valt
Wim de Bie wel iets heel vreemds op. Zou Camielleke slachtoffer zijn geworden van enkele fanatieke aanhangers van de blauwe knoop?
¶ §Versierd
Het is de avond van de rare broeken. De witte linnen broek, ietwat spannend om de bilpartij, is het favoriete kledingstuk van de gemiddelde
René Froger-fan. Mannen dragen hem gecombineerd met een ruim openvallend wit hemd, vrouwen pakken het spannender aan en doen iets met heel strak tricot, bij voorkeur in de kleur roze. De ogen doen verder pijn van de hoeveelheid waterstofperoxidedeeltjes die door d’Arena zweven. Zou het daarom zo warm zijn?
René pakt groots uit. Maud mag een moppie zingen evenals Gerard Joling en Gordon en verder spelen de Gipsy Kings ook een riedel. René heeft ook heel veel danseressen uitgenodigd die vaker van outfit wisselen dan dat ze pirouettes maken. Maar hun outfits zijn heel illustratief. Bij het liedje ‘Docter docter’, zien ze er bijvoorbeeld uit als verpleegsters, mochten we de thematiek niet helemaal begrijpen.
En René mag het er zelf ook graag dik bovenop leggen. De grote woorden uit zijn songs versterkt hij vaak met welgemeende kreunen of een “Yeah” of een “Wohohohooooo”.
Toch doet het allemaal een beetje plichtmatig aan. Improviseren doet René niet en met teksten als ‘Dit is een jongensdroom” komt hij ook niet bijster origineel uit de hoek. Maar ach... originaliteit hoeft ook helemaal niet. Froger is voorspelbaar en zo hoort het ook. Hij eindigt met vuurwerk (letterlijk) en zilveren slingers die op ons neerdalen. Ik hang er eentje om mijn nek. Ik ben versierd door René. Een meisjesdroom komt uit. Drie uur lang voel ik me een Frogette. Wohohohooooo...
¶ §
Hey! Psssst! Jij daar! Wat doe jij in godsnaam hier???? Ga weg! Ga in de zon liggen! Je gaat nou toch niet een beetje lopen surfen? Tsssss... Mafkees... Kom op! Pak een biertje, en beweeg je reet naar een plekkie in de zon! Goeoeoeoeoed zo... En morgen beloof ik een heus verslag van het Frogerconcert van vanavond, dus daar hoef je ook niet meer naar toe. Kom op... Ksssssssst.... Wegwezen nou!
¶ §Dokter Bernard
Ik voel me een beetje raar vandaag. Kriebelig, jeukerig, iebelig. Brrrr. Zo nu en dan spring ik opeens op van mijn stoel. Dan is het er weer. Andere momenten gaat mijn hoofd keihard schudden. Tja, wat doe je er tegen? Lekker ruiken, dat doe ik dan weer wel. Ik houd niet van bloemen onder mijn oksels (tja, hooikoorts, he) en dus gebruik ik altijd mannendeodorants en
-scheerzeep. Maar sinds ik op tv heb gehoord wat er in mijn nieuwe antizweet zit, voel ik me niet meer hetzelfde. Het klinkt namelijk als een enge ziekte. Dokter, ik heb zo’n last van mijn actieve PH-waarde...
¶ §Eyes wide shut
Dit weekend veel met mijn ogen dicht staan luisteren. Vrijdagavond ging ik met best friend L. Naar De Kleine Komedie, waar
Huub van der Lubbe met twee van zijn maatjes gedichten voorlas en stille liedjes zong. Een rocker in een strak pak maakt vaak een wat ongemakkelijke indruk maar Huub blijft altijd Huub, of hij nou in een gescheurd shirt zingt over zijn bloedende hart of vanuit een diepe overtuiging beweert dat alleen poëzie ons nog kan redden van de ondergang.
Zaterdag na een tapassangria-avond voor het eerst sinds heel lang in
Paradiso beland. Jihaa, wat een pret! Geen housegedreun of moeilijk kijkende gothictypes. Geen uberhippe tantes met fluormake-up of zestienjarigen die proberen Christina Zonderkleera Aguilera te imiteren.
Nee, op de Girls Love DJ's-avond draaiden de plaatjesdraaiers alleen hun eigen favorieten en het publiek bestond uit eind twintigers in relaxte kleren die geen zin hadden in een spelletje kijken-en-bekeken-worden. Het ging om het dansen en verder niets.
Een verademing. Met mijn ogen dicht stuiterde ik op de perfecte mix tussen When doves cry en Tainted Love en geholpen door een aantal Wodkaredboeletjes (zo zestien ben ik nou ook wel weer) huppelde ik pas om een uur of vijf de tempel uit.
Toegegeven: gisteren had ik mijn ogen ook vrijwel de hele dag dicht, en dat was nietvan genot maar puur omdat ze weigerden open te gaan. Dat was dan weer het nadeel. Maar zoals held Huub al zegt:
"Het gaat er hoe dan ook van komen/
Een geregeld leven/
In mijn graf"
Dus daarom stel ik het zo lang mogelijk uit...
¶ §Pittig
Goh, ik kan ook niet eventjes weg of er gebeurt weer van alles...
Endstra neegeknald en
Mary overleden. Endstra was natuurlijk te jong om te sterven maar om mevrouw Dresselhuys ben ik een stuk rouwiger. De laatste keer dat ik haar zag kwam ze naar De Bonte Dinsdagavondtrein kijken van mijn theatercluppie
Toetssteen. We wisten dat ze kwam en waren daar best een beetje opgewonden over. Op de voorste rij, in het midden was alvast een kussentje neergelegd om haar zitplaats zo comfortabel mogelijk te maken.
Spelen met haar in de zaal was anders dan normaal. Vanuit de coulissen zat ik steeds stiekem te gluren of zij het wel leuk vond. En dat vond ze het gelukkig. Ze lachte en klapte mee met alle liedjes van vijftig jaar geleden en dat leek ons een goed teken.
Later bleek echter dat ze het toch niet helemaal goed had gevolgd. Ze had haar bril thuis laten liggen, evenals haar gehoorapparaat. Dat kan problematisch zijn op je 98-ste.
Maar het was een pittige tante, want een week later maakte ze dezelfde gang naar het theater opnieuw, ditmaal met al haar protheses in de aanslag. En gelukkig... ze lachte en klapte weer net zo hard. Wat een gemis dat ze nooit meer een theater zal betreden.
¶ §Zonnesteek
Aankomst op het vliegveld van El Gouna. Chaos. Uiteraard. Veel interessant kijkende mannen in pakken, nog meer in te vullen formulieren. Rij voor de paspoortcontrole zo groot als een platgelegde piramide . Na tien minuten staat de beambte op om een plasje te plegen. Als je moet dan moet je. Rij blijft in verbijstering achter. Mijn pa moppert. Klereland.
Voor busje naar hotel vertrekt drie kwartier op een hostess gewacht. Ik word opstandig, voel de deadline-adrenaline van de afgelopen weken nog door mijn aderen kolken. Hostess komt. Geniale tip: “Drink geen alcohol in de zon.”
Goddank, eindelijk naar hotel. ’s Nachts roomservice op de kamer en proosten met onze eerste glazen rosé.
De dagen daarna is de lucht letterlijk en figuurlijk opgeklaard. Iedere dag sloffen naar de boot met onze kist vol duikspullen in de handen. Iedere dag dezelfde geintjes met de Egyptische crew. En iedere dag vinden we het even leuk. Iedere dag ook hetzelfde lekkere geroddel over die andere Nederlander aan boord die bij elke medische klacht (diarree, obstipatie, buikpijn, voetkramp) met een deskundig gezicht en onvervalst Rotterdamse tongval verklaart: "Dat komt door een zonnesteek. Geloof me nou maar!".
Flappie vindt het duiken in eerste instantie nog niet meevallen. Hij is ongeduldig, wil te veel, te snel. Het is confronterend om met je eigen vader op vakantie te gaan, want oef, wat herken ik weer veel. Hij maant mij voortdurend om een beetje rustig aan te doen en wat minder ongeduldig te zijn, terwijl hij intussen zelf druk armgebarend maar niet loopt te begrijpen dat hij binnen 1 duik nog geen pro is.
Maar Flappie gaat vooruit. De eerste dagen ligt hij als een ADHD-kind in het water. Alles aan hem beweegt en hoe harder hij probeert zich stil te houden, hoe meer er trilt, golft en bonkt. “Hoe kan mijn lucht nou steeds zo snel op zijn?” vraagt ie.
De laatste dagen gaat het beter. Plotseling valt het kwartje. Ook bij mij. Opeens word ik zelf kalm. Geen gejaag meer, alleen maar vissies kijken.
Het mooiste beeld: iedereen op de boot die zich naar het voordek haast omdat er een aantal dolfijnen met ons meezwemt. Het gejoel van de toeristen, het zingen en klappen van de Egyptenaren. Niks kloteland. Zo’n weekje letterlijk ondergedoken zitten doet meer dan goed. Sommige mensen hopen dat ze tijdens hun vakantie hun hoofd leeg kunnen maken. Ik niet. Ik heb soms alleen even tijd nodig om alles wat er in dat hoofd zit te overzien. Waardoor het volstroomt met nog veel meer plannen en ideeën. Ik ben weer helemaal boven water.
¶ §Ff weg
Ik was heel hevig van plan om hier vanuit Egypte regelmatig te loggen maar de verbinding hier issss weeeeeel zooooooo ontzeeeeeeeetend traaaaaaaag, dat ik dat echt niet aankan. Eind volgende week dus weer nieuwe rozigs!
¶ §Boze Britney
Een jaartje geleden vertelde iemand mij de ultieme versiertip: Doe de Britney. Dat houdt in dat je eerst met geloken ogen naar beneden kijkt, en dan langzaam, heel langzaam, je hoofd opricht en langzamer, nog veel langzamer naar boven kijkt net zo lang tot je iemand recht in zijn ogen staart. Ow Baby baby, dat moest hem zijn, de Britney.
Later heb ik er met vriendinnen nog vaak een hoop lol om gehad, als we de truc in het café probeerden toe te passen. Hij werkte voor geen meter maar dat kan komen door ons hysterische gelach wat wel gezellig is maar weinig te maken heeft met zwoel doen.
Onlangs werd ik gefotografeerd voor de Nieuwe Revu. Ze waren een stukkie over weblogs aan het schrijven en hadden mij wat quootjes ontlokt. En bij een citaatje hoort een plaatje. Ik wilde niet kinderachtig zijn, vooral ook omdat ik het zelf altijd stom vind als mijn geïnterviewden niet op de foto willen.
Maar eng vond ik het wel. De fotograaf echter was een vrolijk jong joch die me op mijn gemak stelde. We gingen naar buiten en voor een wit muurtje liet hij me allemaal posities innemen. Ik moest peinzend in de verte kijken (dat kan ik heel goed al zeg ik het zelf) en gewoon lachen, wat helemaal een eitje was, want dat doe ik meestal op foto’s. Maar de sessie duurde langer en langer. Er stopte een taxichauffeur midden op straat die wilde zien of ik een nieuwe ster van Ocean’s Twelve was. Vrouwen met boodschappentassen ging expres langzaam lopen om mee te kijken en een student begon te joelen vanaf zijn zolderkamer. Intussen had ik het koud en begonnen mijn ogen te tranen, want hooikoorts. Kortom: ik voelde me alles behalve een blije blogger.
Op het laatst zei de fotograaf dat ik serieus naar beneden moest kijken en dan langzaam, heel langzaam naar boven. En murw als ik was, deed ik het nog ook, maar niet lieflijk lachend, want daar voelde ik me te gegeneerd voor.
Vandaag kwam de Revu uit. Ik doe een boze Britney. En daar verleid je natuurlijk helemaal niemand mee. Gelukkig voor mij: Brit staat zelf ook wel eens raar op een foto.
¶ §Held
M. geeft zijn ‘Farewell to journalism’-party. Hij heeft er genoeg van, het gesteggel met hoofdredacteuren en is ook wel een beetje klaar met stukjes tikken. Hij heeft een mooie baan bij de politie gevonden. Ik geef hem een cd van Huub van der Lubbe, “een held voor een held” zeg ik erbij, want ik vind dat M. dat ook is. Journalistiek is een passie, althans dat moet het zijn en het kost jaren voor je een beetje in de gaten hebt hoe het werkt. Daarna wordt het veilig terrein. Het is eng om veilig terrein te verlaten en aan iets heel nieuws te beginnen. Ik vind het stoer.
Aan de bar kom ik veel oud-collega’s tegen. Sommigen van hen zie ik nog geregeld, anderen heb ik jaren niet gezien sinds ik zelf ontslag nam om voor mezelf te beginnen. Van sommigen schrik ik een beetje. Hun bewegingen zijn vermoeid, hun uitdrukkingen sleets, hun oogopslag is er eentje van ‘Ach, ik heb het allemaal wel gezien’. Met vriend en collega S. heb ik het erover. We komen tot de conclusie dat veel journalisten uiteindelijk ergere ambtenaren worden dan je soms bij de politie vindt. Ze gaan naar de baas, tikken wat stukkies en ‘als de vijf weer in de klok zit’ tuffen ze in de file weer naar moeder de vrouw. Dit is niet wat ik in mijn hoofd had toen ik droomde over een baan in de journalistiek. Maar ja, dromen maken plaats voor realiteit. S. en ik zweren dat we nooit schrijvende ambtenaren worden maar bevlogen gekken blijven. En dat je moet zorgen dat realiteit plaats maakt voor nieuwe dromen. Dan is er niets verloren.
¶ §Regenboog
Ze schieten zomaar je brein in, zonder dat je daar invloed op hebt. Liedjes. Soms is dat aardig, maar zelfs het beste nummer wordt volledig verkracht als het drie dagen lang als een mantra door je hersens spookt. Het vervelende is dat ik een bizar goed geheugen voor slechte nummers heb. Ik hoefde maar 1 keer “Ik loop met jou naar de regenboog” van Frans Bauer en Marianne Weber te horen of het hele refrein wilde mijn grijze massa niet meer verlaten. Zat ik dagenlang op de fiets in mezelf te mompelen: “..we zijn omringd door een bloementoog, daar waar de zevende hemel wacht, aan ’t eind van de rei-ei-eis”. Ik kan je melden: dat is geen pretje. Vroeger dacht ik altijd dat mijn onbewuste me iets wilde vertellen, als een bepaald nummer al dagen in mijn kop zat. Dat ik, als “I will survive” door mijn hoofd ging, eigenlijk mijn relatie wilde verbreken. Of dat ik door “Working 9 to 5” te pomptiedommen wist dat ik aan vakantie toe was. Zou er wat in zitten? Kan iemand me dan vertellen waarom ik al de hele dag “Ik heb een gaatje, een gaatje, een gaatje in mijn kop?” zit te zingen?
¶ §Blik op de weg
Laat ik nou toch weer zo'n rare
rij-ervaring hebben vandaag... Ik reed van Rotterdam naar huis en was een beetje aan het dromen. De A4 is nou eenmaal niet zo'n spannende weg, dus veel vertier om me heen was er niet en dan mijmer je al gauw weg. Ik reed stevig door, op de linkerbaan, en er waren niet zo veel medeweggebruikers, zodat ik gewoon gestaag verder, op de automatische piloot zullen we maar zeggen. En plotseling zag ik zoiets raars. De auto die een paar honderd meter voor me reed vloog zomaar de lucht in. De bestuurder had blijkbaar een stuurfoutje gemaakt, waardoor de auto een enorme zwieper omhoog kreeg, een pirouette maakte over de vangrail heen om vervolgens neer te vallen en na nog een koprol weer op zijn wielen trillend tot stilstand te komen met de automobilist roerloos zittend achter het stuur. Het enige wat ik dacht was: 'Goh, da's een mooie stunt...' en ik reed domweg door. Pas toen ik allerlei andere automobilisten in de berm zag stoppen en druk mobiel zag telefoneren, realiseerde ik me dat ik getuige was geweest van een heus auto-ongeluk. Inmiddels was ik alweer een halve kilometer verder, dus stoppen had niet zoveel zin meer. Tien minuten later kon ik me nauwelijks voorstellen dat het echt was gebeurd. Pas toen ik op de auto-radio hoorde dat er na een ongeval op de A4 een file was ontstaan, realiseerde ik me dat het waar was.
En toch voelt het nog steeds niet als realisme. Voor die man die in de auto zat is het ongeluk vermoedelijk voorlopig zijn enige realiteit, aan iets anders zal hij niet kunnen denken. En ik heb nog steeds het gevoel dat ik een slechte actiefilm heb zitten kijken. Vreemde vervreemding.
¶ §Flop
De afgelopen weken had de Volkskrant een nieuw rubriekje op de achterpagina: De Nederflop. Lezers konden mailen wat ze het slechtste Nederlandstalige liedje ooit vonden. Vandaag kwam de uitslag. De top 3:
1. Veldhuis & Kemper- Ik wou dat ik jou was
2. Vader Abraham- Het smurfenlied
3. Van Dik Hout- Stil in mij
Ik teken bij deze hevig protest aan. Ok, de stem van Martin Buitenhuis, daar moet je van houden net als dat hij wel heel erg op Jeroentje uit Jan Jans en de kinderen lijkt. En Het smurfenlied van demanmetdebaard kan ik ook geen intellectueel hoogstandje noemen. Maar ‘Ik wou dat ik jou was' op nummer 1? Wat een onzin! Ik geef toe dat het een Heel Slecht Nummer is maar het kan nog Heel Veel Slechter. Van Ikwoudattikjouwas kun je nog beweren dat het correct Nederlands is. Dat kun je niet zeggen van 'Te Blond', de laatste hit van het vrolijke reclameduo. Mannen die het verschil tussen enkelvoud en meervoud niet weten, die mogen toch de top 10 niet in? Vanmorgen speelde mijn wekkerradio het nummer (om half zeven, want deadline) en sindsdien heb ik de ultieme zinsnede “Want je ogen die zijn jij-hijijij” in mijn hoofd. JE OGEN DIE ZIJN JIJ!?????? Wat de hel betekent dat???? Die titel ‘Te Blond’ kunnen ze beter veranderen in ‘Te dom’.
¶ §Alive
Gut, Boris bleek al heel lang the soul
alive te keepen. Nu begrijp ik pas waarom die uitgestreken kop Jerney zo van pas komt...
¶ §
Met dank aan
xoox nog even nalachen...
¶ §Recht
Nou, het
recht heeft gezegevierd, Boris de Zwijger heeft gewonnen. Het zal wel beroepsdeformatie zijn maar ik denk steeds 'Je zal die gast maar moeten interviewen'. Iemand die alleen maar kan schreeuwen dat we de soul alive moeten keepen. Na drie keer die oerkreet begon ik gisteren al te denken 'Kill that motherfucker'...
Winnaar van gisterenavond was wat mij betreft Jerney. Toch knap dat ze haar hoofd in de kont van een struisvogel heeft kunnen steken en die de rest van de avond volstrekt onbewogen om haar nek heeft kunnen houden! Zodra er een foto van online is, zal ik hem jullie niet onthouden....
