¶ §Dorp
Ik werkte gisteren in de buurt van het Leidseplein en ik vond het er niet zo leuk. Er stonden busjes ME-ers en zenuwachtige jonge agentjes probeerden in iedere plastic zak te kijken die aan de hand van een voorbijganger langskwam, want stel je toch eens voor dat islamitische moslimterroristen er een bom in hadden gestopt. De dranghekken werden rondgedragen en zo gepositioneerd dat ze precies in de weg stonden. Mensen met een bierblikje in de hand werden vermanend toegesproken. Is dit nou koninginnedag 2004?
Ik besloot naar huis te gaan en reed mijn Jordanese straatje in. De islamitische slager was net bezig een grote Nederlandse vlag met wimpel aan zijn gevel te bevestigen. Een dronken maar vrolijke zwerver schreeuwde ‘Oranje Boven’, de bakker zette cakejes met oranje glazuur in de etalage en een paar kleine meisjes liepen vrolijk al met kleine vlaggetjes te zwaaien. Ik weet het: het was een mierzoet tafereel. Maar wat lekker om soms het gevoel te hebben dat je in een dorp woont.
¶ §Diepte-interview
Zo Boris en Maud, jullie zijn de finalisten van Idols. Hadden jullie verwacht dat je zo ver zou komen?
Boris: “...”
Maud: “Echt niet! Ik was echt helemaal flabbergasted toen ik het hoorde, weet je wel.”
Is dit de mooiste tijd van je leven?
Boris: “...”
Maud: “Sure. Het is like a dream come true, of hoe zeg je dat.”
Wat vinden jullie van elkaar?
Boris: “...”
Maud: “Ik vind Boris echt supercool, gewoon. Hij heeft zo’n geweldige stem, echt magical, weet je wel.”
Hoe erg is het als je zaterdag verliest?
Boris: “...”
Maud: “Helemaal niet erg, ik voel me nu al een winnaar, en samen zijn we helemaal een winning team, he Boris?”
Boris: “...”
Vinden jullie ook dat Tooske zo schreeuwt?
Boris: “...”
Maud: “Misschien een beetje, maar het is ook fucking hard om boven de fans uit te komen natuurlijk. Dat gegil, is echt unbelievable, dus Tooske heeft best een hard time. Ze moet natuurlijk wel loud and clear de huiskamer binnenknallen.”
Hebben jullie nog een boodschap voor jullie fans?
Maud: “Vote for me, haha.”
Boris: “Keep the soul alive.”
Zaterdag finale. Het maakt geen bal uit wie er wint, want van deze verbale wondertjes zijn we voorlopig nog niet verlost. Wat ze in de toekomst gaan zingen? Vermoedelijk niets Nederlandstaligs...
¶ §Vragen
En weer denk ik: hoe zal
dit er uit hebben gezien...
¶ §Flappie te water
“Gek hè,” zegt mijn vader. “Je hele leven lang heb ik jou van alles geleerd en nu ga je mij iets leren.” We zitten op een steiger aan de Vinkeveense plassen en onze voeten met vinnen bungelen in het water. Zojuist hebben we ons in een dik, oncomfortabel pak gehesen en door de strakke capuchon op mijn hoofd versta ik hem amper. Ik controleer of zijn materiaal wel goed zit. Gewichten vast? Fles open? Bril bespuugd? “Wat een gedoe,” moppert hij nog even voor hij het bruine water inspringt. Ik spring hem achterna. Mijn longen lijken twee keer zo klein te worden door de kou. Shit, te groot pak genomen. Mijn vader wijst met zijn duim naar beneden en zakt langzaam onder het oppervlak. Zo snel ik kan ga ik hem achterna, bang als ik ben dat er iets misgaat.
Het is zijn eerste echte vrije duik. In een week tijd heeft hij zijn brevet gehaald nadat hij jarenlang al mijn enthousiaste verhalen heeft moeten aanhoren. Aan leren heeft hij een broertje dood, maar hij stort zich vol overgave op de theorie. Hij belt me trots na zijn schriftelijke examen. “Van de vijftig vragen mocht ik er tien fout hebben om het te halen. Hoeveel ik er fout had? Ja, wat dacht je, tien natuurlijk!”
Zijn duikinstructeur Arie (hij heet Ton maar het is een Arie vinden wij) is net zo breed als dat hij lang is en zijn armen zitten vol met tatoeages. Je zou niet willen dat je dochter er mee thuiskomt, maar met hem maakt mijn vader zijn eerste lesduiken. Ik vertrouw Arie wel hoor, daar niet van. Maar ik ben blij dat de verplichtte nummers er op zitten en ik mijn pa onder mijn hoede kan nemen.
Erg rustig is ie nog niet onder water. Zijn lange armen en benen lijken een eigen leven te leiden en synchroon bewegen doen ze al helemaal niet. ‘Flappie te water’ denk ik grinnikend.
Zien doen we niet veel. Zandsmurrie, dat wel en een kleine baars. Maar plotseling doemen in de moddernevel twee wipkippen op. Een of andere grapjas heeft een duikersspeeltuin aangelegd in de Vinkeveense plassen. Achter de wipkip zien we opeens een echte oranje tweepersoonswip. Enthousiast gaan we er op zitten, ieder aan een kant. Goh, de laatste keer dat ik op zo’n ding heb gezeten is zeker meer dan twintig jaar geleden. Misschien was dat ook wel met mijn vader.
Ik verheug me er op dat ik hem straks in tropische wateren al die fantastische koralen en vissen kan laten zien. Mooi dat de rollen een beetje zijn omgedraaid en ik hem met iets nieuws kennis kan laten maken. Een baars en een wipkip. Geen slecht begin.
¶ §It's about time
Er is iets geks aan de hand met drank en tijd. De uren stilzetten cq versnellen is iets wat wij mensen vaak zo krampachtig en tevergeefs proberen als we nuchter zijn, maar gek genoeg lukt het alleen maar door de totale overgave aan dronkenschap. Gisterenavond was ik in de beruchte Engelenbak om de voorstelling Familie te zien. De zaal zat lang niet vol maar voor Toetssteen maakt dat helemaal niet uit. Met een klein groepje stonden we urenlang aan de bar. Van serieuze gesprekken tot flauwekulpraat, het kwam allemaal langs net zo lang tot al die woorden één grote brei werden, de koppen verhit raakten, de visie beneveld. De Engelenbak ging sluiten, maar de Blincker was nog open. En nog meer oneliners, confessies, grappen, hele en halve waarheden vlogen door de ruimte. Toen ik wat later uiteindelijk de sleutel in het slot van mijn huisdeur stak, keek ik op mijn horloge in de veronderstelling dat het een uur of half twee was. Nee dus. Half vijf. Waar waren die uren nou gebleven?
Vandaag ging de wekker onvermijdelijk om half negen en moest ik wel weer bij de tijd zijn want het werk wachtte. Natuurlijk vervloekte ik mezelf. Het is onprettig om de dag te beginnen boven een glas water met twee paracetamolletjes terwijl de zin “Wanneer word ik nou eindelijk eens volwassen???” als een mantra door mijn bonkende hoofd gaat. Maar een half uurtje later was dat slechte gevoel weg. Want eerlijk gezegd houd ik wel van katers. Juist dan lijkt er aan de dag geen einde te komen. Het leven gaat een beetje vertraagd. Mijn eigen bewegingen, de mensen die ik op straat zie fietsen, de kat die haar koppie opricht naar de zon. Over alles zit een waasje van lekkere sloomheid. En zo, door een eindeloze dag lang te kabbelen, heb ik uiteindelijk ook mijn uren weer terug gekregen. 'Rust roest' zeggen ze wel eens. Onzin. 'Roes geeft rust' moet het wezen. En volwassen worden? Dat zit er voorlopig echt nog niet in.
¶ §Nationale Lekkere Kerelsweek!
Dames, geinspireerd op de Pink Panterman en good old Becks heb ik besloten dat het nu tijd wordt echt wat lekkere kerels op mijn log te plaatsen. Die linkdump is er niet voor niets natuurlijk! Dus vanaf maandag gaat de Nationale Lekkere Kerels Week in op rozig.com. Tot en met zondagavond kunnen jullie verzoekjes indienen. De hele volgende week staat de linkdump vol met lekkers, bekend of onbekend. O ja, en voor de mannen: denk maar vast na, een weekje later doen we een Nationale Lekkere Wijvenweek!
¶ §Pretty in pink
Ik ben zo benieuwd hoe
dit er uit heeft gezien...
¶ §Artificeel
Vorig jaar vierde ik een duikvakantie op de Malediven. We hadden een watervliegtuigje gehuurd om ons van het ene eiland naar het andere te vervoeren en terwijl we boven een prachtig atol vlogen, stelde een Amerikaanse medepassagiere de legendarische vraag: “What do they put in these waters to get it this blue?”
Wat heb ik daar om gelachen. Die stomme Amerikanen, met hun overtuiging dat alles maakbaar is en artificieel.
En toen reed ik gisteren naar Eindhoven voor een interview. De lucht was heiig zoals hij alleen in april kan zijn en langs de kant van de weg groeiden overal knalgele bloemen in het knalgroene gras. Opeens schoot het door mijn hoofd. “Dat groen kan nooit echt zijn. Zouden ze het een likkie verf hebben gegeven?” Ik schaam me diep. Ik ben een viesch Amerikaansch stadsmensch geworden...
¶ §Stijl
Tja, als een log Geen Stijl heet, weet je wel een beetje wat je kunt verwachten, maar dat het zo
stijlloos kon, verbaast me toch. Ik heb de log een tijdje met gegrinnik gelezen maar na deze actie denk ik Geen Gemis...
¶ §Te veel
Wel eens op een met cadeaus overspoelde kinderverjaardag geweest? Zo’n feestje waarop de spruit een blokfluit, triangel, playstation, kinderklei en een stapel boekjes krijgt en vervolgens in een hoekje gaat zitten spelen met het cadeaupapier?
Precies datzelfde gebeurde me in Barcelona. De schoenenfetisjist in mij werd op bruuske wijze wakker geschud, aangezien ze daar net zo veel schoenenwinkels hebben als wij telecomwinkels in de binnenstad. En daardoor wist ik spontaan niet meer wat ik doen moest: kijken kijken kijken, maar durfde ik wel te kopen want voor je het weet kwam ik op de hoek van de straat schoeiseltechnisch nog iets veel waanzinnigers tegen, tja wat zal ik nou doen, want straks is dit leuk paar weg, ik weet t niet, ik weet t niet. Ja, je zal er maar mee zitten.
Op de tweede dag dachten we een aardig parfumerietje in te wandelen. Sephora heet het ding en het zag er wel gezellig uit. In de hoek van de zaak zagen we een roltrap en we dachten dat die ons nog naar een leuk keldertje zou brengen. Leuk keldertje?? Een enorme parfumondergrondse zul je bedoelen! Zo ver als ik kon kijken stonden de flessen uitgestald. Alles mocht geprobeerd worden, mijn gretige vingertje mochten alles aanraken. En ik bleef gewoon een hele tijd stilstaan om tenslotte maar een lullig haarelastiekje en een badeendje te kopen, want ik wist het verder ook niet. “Het is te veel hè,” zei mijn moeder. Ja, veel te veel. Ik was overdonderd door al die variëteit.
En toen kwam de derde dag. Ik besloot in mijn eentje een rondje door het huis te maken waar kunstenaar Gaudi heeft gewoond en dat hij zelf op geheel eigen wijze ontworpen heeft. Bij binnenkomst was ik gewaarschuwd door de vorige dagen en dus besloot ik niet meteen van alles te willen, maar domweg langzaam de tijd te nemen om alles op me af te laten komen. Het werkte. Ik dwaalde door het trappenhuis in de vorm van een enorme vis, ik bekeek met oog voor precisie de gewelfde houten deuren en stond heel lang door het ronde raam naar buiten te staren. Gaudi werd geboren in 1850 en heeft een revolutie in de architectuur veroorzaakt door naast de gebaande paden te wandelen en door vorm te geven aan wat zich in zijn hoofd afspeelde. Niets in het huis is symmetrisch en ogenschijnlijk lijkt het in eerste instantie een rare chaotische poppenkast. Maar wie de tijd neemt en de details bestudeert, ziet dat alle elementen tot het kleinste hoekje aan toe volledige geperfectioneerd zijn. Waarom me juist dat ontroerde weet ik niet precies. Wel weet ik dat ik dat eens vaker moet doen: de tijd nemen en alles op me af laten komen.
¶ §Tok!
Ja ja, daar ben ik weer! Morgen meer over Barca, maar nu als beloning voor jullie raden van gisteren (sehr gut Bas!) een leuk speeltje: dewebcamhen! Vertel deze
kip wat ze moet doen en werkelijk, ze gehoorzaamt... Was dat thuis ook maar zo
¶ §FF weg
T is lullig, ben ik net hier binnen, ga ik meteen weer weg, maar ik vertrek een paar daagjes naar Barcelona... Tot ik terugben dus even een raadseltje. Wat ligt hier?
¶ §
En voor de oude bezoekertjes die zeker willen weten dat ik ik ben, nog even dat ene fotootje...
¶ §
Ja ja, Rozig is volwassen geworden! Na een maandje oefenen bij de weblogs van BNN vond ik het tijd om voor mezelf te beginnen en dus is mijn log verhuisd naar een heuse eigen .com-pagina. Zoals bij alle verhuizingen ben ik al de hele dag van alles kwijt (Waar staat dat linkje nou? Wat is er met die foto gebeurd?), maar de dozen zijn nagenoeg uitgepakt, dus ik kan hier nu echt gaan wonen. Voor degenen die me nog niet in mijn oude behuizing kennen, even een introductie: Ik ben Roos, ben 29 jaar, freelance schrijvend journalist voor onder meer Vrij Nederland, Quote en het Volkskrant Magazine en speel toneel bij het Amsterdamse amateurtheatergezelschap
Toetssteen
Ik heb een ietwat rommelig maar wel vrolijk leven en mag daar graag stukkies over tikken, al was het maar om er misschien enigszins structuur in aan te kunnen brengen... Vanaf vandaag dus iedere dag een klein bosje rozen op je bureau.
