Woehoe
Ik parkeer mijn fiets en denk: ‘Ik ken die kop’. Groot hoofd, blond stevig krulhaar, lange gestalte en op kruishoogte een uitgeschoven apparaat.
Paparazzifotograaf Edwin Smulders staat voor mijn huis. Hij wenkt twee collega’s met dezelfde apparaten, de één een John van den Heuvel look-a-like met een gigantisch bruine kale kop en de ander een ietwat melkmuilderig joch, van wie ik weet dat het de zoon van Joop van Tellingen is, ook professioneel sterrenkijker. Waarom weet ik dat? En waarom weet ik dat Edwin Smulders Edwin Smulders heet? En belangrijker nog: wat doen die hier? Dit is Amsterdam Zuid toch niet?
In de tijdelijke winkel (“Pop-up store!” roept de flyer die ik in mijn hand gedrukt krijg) naast ons huis wordt een nieuw onderbroekenmerk “gelauncht” voor een publiek dat bestaat uit modeblogmeisjes en bekende Nederlanders. Ze zijn heel schreeuwerig. Die onderbroeken. En die bekende Nederlanders. De enige die een beetje eenzaam afzijdig staat te sms-en is Paul Turner, The Voicefinalist. Later zie ik op Twitter dat ie een greeeeeat party heeft gehad.
De stoep staat vol mensen. Al wat hip en happening is, schijnt er te zijn. Ik zie vooral veel meisjes met rare knotjes bovenop hun hoofd (hip) en een sjaggerijnige bek door permanente honger (happening).
De BN-ers worden door de paparazzi voor een groot houten bord gepositioneerd en gaan professioneel in hun fotohouding staan. Voor jongens betekent dat de handen nonchalant in de zakken van je iets afgezakte op strategische plekken gebleekte spijkerbroek. De meisjes hebben hun eigen pose: enigszins van de camera af gedraaid, één been schuin voor de andere gezet en lachen met de mond een tikkeltje open.
Een modeblogmeisje schurkt pruillipperig tegen een spijkerbroekjongen aan. Ze heeft veel rouge op, vermoedelijk om zichzelf een gezonde uitstraling te geven. Maar ze ziet er vooral uit als een bleek meisje met veel rouge op om zichzelf een gezonde uitstraling te geven.
De muziek ronkt. Paul Turner doet opeens “Woehoe!” en toont zijn okselhaar. Een soapjongen die tevens de ex van Lieke van Lexmond is (waarom weet ik dát in godsnaam?) staat te smiespelen met Edwin Smulders. “Dit is mijn nieuwe nummer,” hoor ik hem zeggen. “Graag een beetje voor jezelf houden, het is geheim.” Ik schiet in de lach. De ironie ontgaat de jonge acteur en de paparazzo.
Ik ga mijn huis binnen en vanuit het raam probeer ik Edwin Smulders op de foto te zetten. Hij kijkt net op als ik op het knopje wil drukken. Van schrik laat ik mijn iPhone vallen. Ieder zijn vak. En ieder zijn apparaat.
