Half 5 wakker geschreeuwd door kind 1 met nachtmerrie = niet leuk.
Kind 1 dat eindelijk slaapt, waarna kind 2 wakker wordt = niet leuk.
Kind 2 dat weer slaapt, waarna kind 1 opnieuw wakker blijkt = niet leuk.
Kind 1 dat ook niet gaat slapen als ie bij ons in het grote bed mag = niet leuk.
Maar dan opeens, als je denkt dat ie eindelijk slaapt, hoor je, terwijl je zijn twee armpjes om je nek hebt kind 1 uit volle borst roepen:
"Hé Bert!"
"Jaaa Eeeeernie!"
"Er zit een banaan in mijn oor!"
En dat = heel, heel leuk.
(En nou bek houden en pitten!)
Een paar jaar geleden had je op AT5 een reclamespotje voor een of andere nieuwswebsite. Mensen vertelden elkaar iets nieuws, en dan sprong er een cartoonpoppetje in beeld dat keihard riep: “Hahaaaaaa, dat weet ik al!”. Dat wijsneuzerige ettertje was het logo van de site, meen ik, en oehoehoe, wat was ie irritant. Geen wonder dat we er nooit meer iets van gehoord hebben.
De afgelopen drie weken deden F. en ik een cursus kinder-EHBO. De boel werd aan elkaar gepraat door een potige Rotterdamse brandweerman die voortdurend in de wij-vorm sprak en ook het onderscheid tussen kennen en kunnen niet helemaal meester was. Op zich gaf dat niets, maar de goede man hield van herhalen. Veel herhalen. En ik had, zoals het een brave cursist betaamt, het begeleidende huiswerkboekje gelezen, niet wetende dat de brandweermeneer de inhoud tijdens de les nog een keer of drie opnieuw zou oplepelen.
Nu kun je je een tijdje vermaken door te luisteren naar zinnetjes als: “Enne wat motte wij doen as zo’n vingertjuh tussen de deur klemp heb gezete en nu los in het gras legt?” maar na een tijdje sloeg de verveling toe.
Want bij alles wat de man zei, kon ik alleen maar denken: ‘Hahaaaa, dat weet ik al!”. Ik zakte steeds verder onderuit op mijn stoel, zat stiekem te twitteren, checkte op mijn iPad nu.nl voor nieuwe smeuïge details over de scheiding van Restelle, kortom: ik was een stomvervelend strontirritant cartoonpoppetje geworden. Ik keek zelfs zo verveeld en duf dat potige Rotterdamse Harry vermoedde dat ik ze niet helemaal op een rijtje had en me tot drie keer toe vroeg of ik het wel allemaal kon volgen. Ik knikte maar hij leek niet overtuigd en ging nog lang-za-merd pra-ten en legde het voor de zekerheid nog één keertje uit. “Je mot bij het reanimeru dus wel zorguh dat het hoof van het slachtoffert…”
Toen hij me de vragen van de eindtest overhandigde, keek me nog eens extra doordringend aan. ‘Heb je ech geen vraguh?” vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd, beantwoordde de multiple choicevragen en liet hem mijn test nakijken. Nul fout. Uiteraard.
Ik heb nu dus allerlei kennis over afgehakte vingertjes en reanimatie. En heb gezien hoe beschamend vervelend ik kan zijn als ik me verveel. Maar hahaaa, dat wist ik natuurlijk al.
Ik moet tikken, bouwen, maken, denken, opnieuw tikken, weer bouwen, maken, tikken, bouwen en dat zit allemaal in mij, maar moet er ook uit. Nee, dit is geen klaagzang, dit is een blij liedje. Ik heb behoefte aan blij, aan lust, aan leven, aan rood, aan roze, aan paars, aan keuzes, aan alles bij elkaar, aan onbeperkt, aan niet bovenmatig, aan in mijn eigen hoofd, aan naar buiten, aan mezelf, aan alle anderen.
Deze week verklaar ik de inspiratieweek voor geopend. Iedere dag een plaatje, een quote, een foto of misschien zelfs zomaar een stukkie tekst. Doe er iets mee. Of niet.
|
|
