Stichtelijke eindejaarswoorden
2010 wordt het jaar van de overgave, zo schreef ik vorig jaar op deze plek.En Schlikkertje? Is dat gelukt?
Mwoaaaaah zullen we maar zeggen.
Ik heb weinig talent om me over te geven. Wel zit ik vaak vol overgave. En zo kijk ik terug op een jaar waarin ik vol overgave heb geschreven, vol overgave onzeker ben geweest over wat ik schreef, vol overgave heb gespeeld, vol overgave een tikje overspannen raakte, vol overgave heb lief gehad, vol overgave heb gemopperd, vol overgave heb geprobeerd te mediteren (maar ja, wie heeft daar nou tijd voor?), vol overgave heb gelezen, vol overgave heb getraind, vol overgave spekkies heb gegeten, vol overgave vol overgave vol overgave. Ja, van dit soort opsommingen word ik zelf ook moe, ja.
Geluk is doodeng schreef ik vorig jaar. En dat bleek maar weer. Want plotseling kan alles kantelen. Wat heb ik veel tranen gezien de afgelopen maanden. Niet zo zeer van mezelf, maar wel van anderen. En het went verdomme niet.
Vol overgave heb ik geprobeerd te troosten. En ja, natuurlijk is dat belangrijk. Maar het voelt alsof je de marathon wil rennen met één been. Je bent van goede wil, probeert al je kracht in te zetten, maar toch heb je niet genoeg in huis om de finish snel te halen. Daar doe je niks aan, behalve je overgeven. Daar heb je hem weer. Genoegen nemen met kleine stapjes, er zijn, er alleen maar zijn. Het lijkt wel mediteren.
Het geeft niets. Ik heb de tijd. Opgeven is voor mietjes. En dus, lieve verdrietigerds die nu wel weten dat ik hen bedoel: we lopen de marathon helemaal uit, al doen we er nog zo lang over. Ik sla mijn arm om jullie heen en samen strompelen we naar het einde. Volgend jaar wacht een nieuw begin.
Ps. En ja! Daar mag, nee móet op gedronken worden. Proost!
