Dag

Alles gaat voorbij.
Maar van sommige instituten uit je leven kun je je niet voorstellen dat ze ooit zullen verdwijnen.
Toch gebeurt het. Zomaar. Dat wat er was, zo vanzelfsprekend, is niet meer.
Ik weet dat ik schimmig klink, maar het is niet aan mij om andermans privé op te schrijven. Ik ben alleen maar toeschouwer van het immense verdriet dat dit afscheid teweeg brengt. En ik probeer een beetje steun te geven. Troost of zoiets.
Wat het mij doet weet ik eigenlijk niet. Doet er ook niet toe, anderen zij zo veel erger getroffen. Ik ben vooral aan het redderen geweest deze week. En aan het piekeren. Niet aan het voelen.
Maar toen ging vanmiddag mijn drogist met pensioen. Een lieve man, een paar huizen verderop, waar ik terecht kon voor mijn paracetamolletjes of Hot Coldrex. We maakten graag een praatje. Over het weer. Over de buren. Over zijn kleinkinderen. Heel gewoon, niets bijzonders. Maar altijd als ik wegging, kreeg ik iets extra’s van hem mee. Een handje drop of een tubetje lipcreme. “Omdat je mijn vriendin bent,” zei hij dan.
Zojuist bracht ik hem een afscheidsgroet. De winkel stond vol met buurtgenoten, een zangeres zong haar lied, glaasjes champagne werden rondgedeeld. Het leek zowaar gezellig. Maar ik stond er wat verloren tussen. Ik wist niet zo goed wat ik er ook alweer deed.
Op dat moment zag de drogist me. Hij maakte zich los uit zijn gesprek en omhelsde me.
“Het klinkt misschien stom,” hakkelde hij. “Want we kennen elkaar niet, nou ja, niet echt zeg maar. Maar je... je hebt indruk op me gemaakt. Dat wou ik even zeggen.”
Ik knikte. “Insgelijks” zei ik zacht. En ik snelde de winkel uit, want mijn keel zat dicht.
Dag instituut.
Dag. Dag.
Dag.

24 november

Vandaag alweer twee jaar geleden.
"Een dood kind blijft je leven lang dood,"
schreef Aleid Truijens laatst in De Volkskrant.
En zo is het, Liv.

Dag dochtertje...
Nog altijd onvergetelijk.

WAAAAAAAAH!

Mijn schreeuw om cultuur!

Iets

Als je een steentje in de vijver werpt, gaat alles plotseling bewegen.
Dat zei iemand me gisteren en ze heeft gelijk.
Een maand of negen geleden, hoe symbolisch, gaf ik mezelf een schop onder mijn kont. Nou ja, niet letterlijk, want probeer jezelf maar eens een kontschop te geven zonder om te sodemieteren, maar u weet wat ik bedoel.
Ik heb mijzelf eens streng toegesproken. Ik had zo veel meningen over thejaaaaater, maar waar was ík nou eigenlijk? Waar bleef dat langverwachte eerste stuk? Durfde ik niet? Bang om op mijn bek te gaan? Tok tok toooooooooook tok tok tok, you chicken!
Ik wist: een idee voor een onderwerp heb ik al. Iets met pedofielen. Ja, dat klinkt dus heel kut hè, ‘iets met...’. Als je een journalistiek verhaal wilt verkopen moet je vooral nooit zeggen dat je ‘iets met... de financieel-economische crisis/paarse krokodillen/genderissues/gepureerdekikkererwten' wil doen, want iedere chef zal je onmiddellijk toebijten: “Iets met? Iets met? Wát dan?”.
Toch begon ik met iets want anders hield dat getok in mijn kop niet op. En langzaam ontvouwde zich een plotje om dat iets. Er kwamen personages bij die te maken hadden met dat iets. Stapje voor stapje werd iets echt iets.
En nu bestaan Joris, Lidia, Evelien, Ramon, Sterre, Daniel, Rob en Jonneke. Ze stonden twee weken lang in het theater. Er is hard om ze gelachen, er is voor ze geapplaudisseerd, ze hebben zelfs weten te ontroeren. Ze bestaan doordat acteurs bezit van ze namen, doordat een regisseur vorm aan ze gaf, doordat de mensen in de zaal in ze geloofden. En ze bestaan doordat ik ze verzonnen heb.
Smet zit er voor dit jaar op, al voeren we gesprekken met theaters die het in de toekomst willen programmeren. Ik heb een contract getekend voor Smet- het boek waarin ik nog veel meer wil uitpakken, ik word opeens benaderd door mensen die willen dat ik ook andere dingen verzin, die benieuwd zijn of ik nog meer ietsjes in mijn kop heb zitten.
Ik heb veren in mijn reet gekregen en dat is weer eens wat anders dan een schop er onder. En ik heb geleerd, zo veel geleerd. Want al die veren zijn fijn, maar ik heb ook weer gezien wat ik anders wil. En hoe nieuwsgierig ik ben naar wat er allemaal nog meer kan met mijn ietsjes.
Een steentje in de vijver? Het lijkt wel alsof er een heel rotsblok in gekieperd is.