Functioneel naakt

Plop! Plop!
Het is 80 graden en mijn haar hangt nat druipend op mijn rug. Mijn ledematen voelen zwaar, mijn oogleden ook, ik laat mijn kopje hangen, tot ik tussen mijn oogharen door kijk en ze zie.
Plop! Plop!
Rechtop. Terwijl hun eigenaresse toch echt op haar rug ligt en de zwaartekracht probeert uit te dagen.
Het heeft geen zin.
Plop! Plop! doet haar cup dubbel D.
Ik lig in de sauna, al een paar uur hop ik van bubbelbad naar zweethut naar druipgrot. Oké, dat laatste niet, maar het klinkt zo leuk. En op een complex waar ze sauna’s hebben met lichttherapie, met muziekruimtes, zoutbaden en waar op bordjes enthousiast aangekondigd staat dat er om 4 uur een opgieting is (“Wat doet je vader?” “O die is opgieter in de sauna.”) had met gemak een druipgrot nagebouwd kunnen worden.
Ik ontspan er altijd erg van, zo’n saunabaddertoestand. Niet alleen vanwege warm water, zweet en bubbelbaden, maar vooral van in je nakie. Niet dat ik nou een naturist ben, ik voel me ook prima in een jurkje en op hakken, dank u, maar de entertainmentwaarde is zo hoog.
Ik doe altijd enorm alsof het niet zo is, maar stiekem ben ik een enorme saunagluurder. Gek genoeg interesseert het bloot van de mensen die ik ken me nauwelijks. Natuurlijk, ik mag graag naar de billen van mijn echtgenoot kijken, maar in zo’n saunasetting is hij gewoon F in zijn blote kont, klaar. Hetzelfde heb ik met vriendinnen, dat zijn dan gewoon mijn vriendinnen zonder kleren, niets bijzonders aan.
Maar zoals ik met veel genoegen vreemden afluister op een terras, bespioneer ik ook graag onbekenden in hun blootje. En het meest ontspannende is blote onbekenden afluisteren.
De zwaarlijvige dame die, terwijl haar borsten gemoedelijk drijven op de bubbels in het bad, in plat Amsterdams tegen haar vriendin zegt: “Die haartjes daar ken je ook weglaseren, hoor.” De man in zijn blote lus die weigert onder de koude douche te gaan staan. “Nee joh, ben een beetje verkouden.” Yeah right. En het meisje met maatje 34 en de fier rechtop staande dubbel D dat tegen haar vriendin bij hoog en laag beweert dat ze echt heus puur natuur zijn.
Ik knap er enorm van op. Want hoe hard er ook gelogen wordt, veel naakter wordt de waarheid niet.

Pornobril

Ik pas me makkelijk aan.
Altijd al gedaan.
Ik voel me ook nogal snel ergens thuis.
Leg een kussen neer op een Afrikaanse berg, op een Japanse kokosmat, in een boerenbedstee in Drente en tegen de tijd dat ik mijn hoofd er op vlei, is de plek van mij.
Maar de afgelopen dagen was ik in Las Vegas. En of het nou kwam door de lange reis, het feit dat ik alleen was, dat ik maar een paar dagen had en moest werken, ik weet het niet, maar ik bleef een buitenstaander.
Een buitenstaander met voortdurend de slappe lach. Om het Venitian-hotel waar een heuse slotgracht was gebouwd waar gondels in dobberden. Om de blvd waar reclames om striptenten om mijn aandacht vochten samen met een replica van de Eiffeltoren en posters van Siegfried en Roy (Siegfried en Roy!). Om de nagebouwde Romeinse standbeelden die ze, ik zweer het je, stuk voor stuk getrakteerd hadden op twee keer zulke grote tieten als het origineel. Om de dikkerds die zich per invalidenkarretje van gokmachine naar gokmachine lieten vervoeren en wiens enige lichaamsbeweging bestond uit het indrukken van het knopje dat de zoveelste dollar deed verdwijnen in het niets.
Ik heb gewerkt en geïnterviewd maar ook vrij veel gedwaald. Op mijn afgetrapte slippertjes schuimde ik de straten af, wandelde ik van casino naar casino, bekeek ik de vrouwen die allemaal welgemanicuurd, gepedicuurd, gehaarstijld, gebronsd en volstrekt leeftijdsloos waren. Ik voelde me als de Englishman in New York, of als Scarlett Johansson in Lost in Translation. Dat waar ik om moest lachen, werd hier als bloedserieus beschouwd (“Sorry," (proest) "maar bent u daadwerkelijk een gids die mensen rondleidt rond een nagebouwde Trevifontein??” “Ja? Wat is daar gek aan?”) en werd een beetje verdrietig bij wat hier als het toppunt van vermaak werd gezien (“HIER KUNT U 24 UUR PER DAG GOKKEN! 24 UUR!").
Maar toen opeens zag ik hem.
Zo goud en zo fout dat Elvis himself hem waarschijnlijk geweldig zou hebben gevonden.
Ik kocht hem. En vanaf toen was ik thuis.
Een dag daarna vertrok ik, want ik had vandaag een belangrijke afspraak, evenals de rest van Nederland.
Maar vanavond zal ik de wedstrijd zien, met mijn eigenste Vegas-pornobril op mijn neus. En met mijn oranje toeter om. Zoals gezegd: ik pas me beangstigend makkelijk aan.

Publiek

Stel je bent een stoere rockbitch
Met een volgetatoeerde arm
Een lekkere roedel kindjes
Volle lippen
En ook anderszins een grote bek
Lang loshangend haar
En een zwart jurkje waar vrolijk de hele tijd een tiet uitpiept
Je maakt muziek met raggende gitaren
heb een stem die menig Vuvuzela met gemak overstemt
en bent niet te beroerd om van de daken te schreeuwen
dat je nobody’s wife bent en lost in this world.
Dan is het misschien verstandig om niet al te secuur naar je publiek te kijken...

Vraagje: waarom zijn bezoekers van popconcerten altijd zo lelijk???
Ik ben zoals bekend een groot fan van Bruce Springsteen, maar altijd als ik naar een concert ga, zinkt de moed me bij binnenkomst van de poptempel al in de schoenen. Mannen met matjes, applicaties op hun spijkergilet geborduurd, bierbuiken die er onder vandaan piepen. Oef.
Toen ik gisteren bij Anouk stond, vielen vooral de vrouwen me op. Ze hadden hun standaardconcertuitrusting aan.
Rugzakje.
Driekwartbroek.
Sandalen.
Of laarzen zonder hakken.
En kort haar.
Zonder enige vorm van product.
Lekker makkelijk.
En om het af te toppen
Een malle creatieve bril
Iets te hoekig, of met een gek kleurtje,
Beetje Jacques d’Ancona meets Dame Edna.

Ik weet het, het is makkelijk om af te geven op het uiterlijk van een ander. En alsof ik zulke volle zalen trek.
Maar toen ik in de rij bij de toiletten weer zo’n bermudakut tegen een rugzakdoos hoorde zeggen: “Nou nou, ze is wel mollig hoor, die Anouk is die zwangerschapskilootjes nog niet kwijt,” hoopte ik even dat de rockbitch ze gehoord had en haar microfoon rectaal bij ze in had willen brengen. R u kiddin' me???