Zooo this season
Ik kocht een flesje nagellak.Ik had hard gewerkt en ook nog een cadeautje voor iemand weten te scoren, ik was moe en hongerig, maar had de onstilbare behoefte om iets te kopen. Een flesje nagellak dus.
Achter de balie keek de verkoopster me stralend aan. Mooie kleur, zei ze. Ik ben doorgaans dol op sociale contacten maar als ik moe, hongerig en afgedraaid aan een balie sta, ontpop ik me doorgaans tot een totale autist. Mmmm, mompelde ik dus en ik had al een briefje van twintig in mijn handen om aan te geven dat ik snel weg wilde.
Echt zoooooo this season. Oké, het baliemeisje pakte de hint niet op. Ik had wel willen zeggen dat alles wat je dit seizoen koopt this season is, maar ik hield me in en glimlachte beleefd. Ze was een beetje zenuwachtig. Dit was vast haar eerste dag, want ze gooide tot twee keer toe het stapeltje foldertjes op de toonbank om.
Ik heb een verrassing voor u! riep baliemeisje enthousiast. Kut. Ik ben dol op verrassingen maar de dingen die je bij make-upstands gratis krijgt, blinken doorgaans uit in wanstaltige lelijkheid.
Goh, zei ik maar. Je mag er een hoesje bij uit zoeken! deed ze er een schepje bovenop. Een hoesje. Voor een flesje nagellak. Is zeker ook heel this season ofzo.
En je kunt nog kiezen uit de kleur ook! Kijk, ik heb groene, blauwe, oranje, gele en purperen.
Waarom heet paars bij modeachtige types altijd purper? We hebben het toch ook niet over het purperen kabinet? Om er van af te zijn wees ik de groene aan. Goeie keus!. Ja, alsof je zou zeggen dat ik een kutkeus had gemaakt, doos. En alsof dat groene hoesje niet enorm vloekte bij mij pur-pe-ren nagellak.
Ik zei niets en wapperde nog maar eens ostentatief met mijn twintigje.
Het meisje stopte de nagellak in het doosje en pakte dit in in vloeipapier. Dit ging weer in een vilten zakje. In opperste concentratie wikkelde ze vervolgens een paar linten om het pakketje heen. Even meende ik dat ik het puntje van haar tong kon zien.
De rij achter me werd steeds langer. Goddank, ze nam mijn geld eindelijk in ontvangst. Yes, ik kon naar huis, meende ik, maar vlak voor ze me het pakketje wilde overhandigen, riep ze: Oh dat vergeet ik helemaal, we hebben een clutch-actie!. Een wat? Een clutch-actie! Als je meer dan 10 euro besteedde kreeg je een avondtasje, een cluuuuuuutch, cadeau.
Ik begon verontschuldigend om me heen te kijken. Sorry, sorry, ik had hier niet omgevraagd, seinden mijn ogen, waarna ik met een bevroren glimlach tegen het zenuwachtige meisje knikte.
Oké, doe mij dan maar zon clutch.
Ik heb allemaal kleurtjes, hier, je kunt kiezen!. Ik had het kunnen weten. Kijk, ik heb groene, blauwe, oranje, gele en purperen.
Doe in godsnaam maar een blauwe. Het liefst had ik het foeilelijke kreng uit haar handen gegrist maar dat was niet de bedoeling. Neeeeeee, de clutch moest ook in vloeipapier. En daar moesten ook weer linten omheen. En ik had een enorm RowanAtkinsoninLoveActually-momentje (zie hier).
Uiteindelijk na lang, heel, heel lang wachten gaf ze mij mijn nagellak mee. Het zat in een pakket zo groot als een verhuisdoos. Ik vroeg me af wat de maat van de verpakking zou zijn als ik bij haar een schemerlamp had gekocht. Ik vermoed een doos ter grootte van een vrachtwagen.
Nou, veel plezier ermee! zei het meisje iets te hoog en iets te hard.
Op dat moment twijfelde ik. Ofwel wilde ik haar teder tegen mijn boezem drukken en zachtjes over haar hoofd aaien. Ofwel wilde ik haar keihard slaan.
Ik ben er nog niet uit.
