Rozig hoort

Ik heb altijd al van haar stem gehouden, Not an addict blijft dan ook een wereldnummer, maar Sarah Bettens heeft nu een heel ander plaatje gemaakt: Never say goodbye. Rustige feel good muziek met onder meer een cover van I can't make you love me, een oud favorietje van me.
Als het me uiteindelijk allemaal iets te chill wordt, stap ik over op Gossip. Ik hoorde Heavy Cross voor het eerst op de radio toen ik in de auto zat en ik vrees dat ik binnenkort een flinke bon van de verkeerspolitie op de mat kan verwachten. Wow, als je hier het gaspedaal niet van gaat intrappen... Hoe lekker!!! De rest van de cd Music for Men is minstens net zo fijn. Vet, in de dubbele betekenis van het woord!

Niemandsland

Het is wel even wennen
dat alles anders is
En dat terwijl ik
eigenlijk zo heel tevreden was

Maar stilstand holt me uit
En ik ben te jong
om genoegen te nemen
met een leven leiden dat ik ken

Ik woon nu in het niemandsland
tussen herinnering en toekomst
Ik kijk terug op voorbije jaren
en vooruit blikken durf ik pas sinds kort

Ik kijk om me heen
naar vrienden die dezelfde bleven
Ik hoor er bij
maar sta er ook een beetje buiten

Ik verheug me op straks,
verwonder me over toen
voordat ik de nieuwe koers koos
En ik wacht, ik wacht, ik wacht

Op ‘t moment dat we nieuw leven blazen
in dat leven dat al zo vol leven was
Op het moment dat alles zal veranderen
terwijl ik hoop dat het ook weer hetzelfde wordt

Ik rijd maar rond in niemandsland
Het is even wennen
dat je oud niet wil verliezen
en dat er ook nog zo veel nieuw te winnen valt

AAAAAAAA-NUS!

Ik ga naar zwangerschapsyoga.
Ik heb van de kraamzorgorganisatie een pakket met folders over pufcursussen in mijn buurt gekregen maar daar word ik een beetje bang van. Er staan vaak foto’s bij van forse types met namen als Greetje, die hevig in de pufstand (opgezwollen hoofd, benen wijd, ogen dicht) zitten en van achter worden ondersteund door hun man die vermoedelijk Berend heet.
Ik ben misschien een beetje opstandig de laatste dagen maar ik verdom het me te bewegen in ruimtes met Greetjes en Berends. Er zijn grenzen.
Dat yoga lijkt me beter. Beetje bewegen, beetje soepel houden die spieren, dat werk. Ik had wel eens eerder een yogales gedaan en vond het best inspannend en fijn voor het lijf enzo.
Maar ja, dat was gewone yoga. En helaas, zoals alles wat leuk is, wordt het een stuk minder leuk als je er het woord zwangerschaps- voor zet. Een bh is een mooi geil ding, een zwangerschaps-bh libidokiller nummer één (Ik weiger ze! Ik weiger ze!), een jurkje is een fijn opwaaiend zomergeval, een zwangerschapsjurk een flinke tent met een beer er op geborduurd (Ik weiger ze! Ik weiger ze!) en yoga is een mooie bewegingsleer, maar zwangerschapsyoga... dat is een melaatsenclubje.

We worden geacht allemaal op ons matje in een kring te gaan zitten en te vertellen hoe lang we zwanger zijn. In eerste instantie denk ik dat de dames om me heen een stuk verder zijn dan ik, zo afgetobd zien ze er uit, maar we blijken in dezelfde tijdszone te zitten. En dat valt helemaal bepaald totaal niet mee, zo leer ik van de anderen.
Eentje heeft zo veel last van brandend maagzuur dat ze rechtop slaapt in bed. Een volgende heeft de avond voor de yoga een paar uur gestaan op een feestje en voelt zich geradbraakt. Zo spuugt de een na de ander haar klachten uit. Als de juf vraagt: “En Roos, hoe voel jij je?” weet ik niks te zeggen. “Eeeeh wel goed, maar zullen we niet eens wat doen?”.

Eindelijk, er komt beweging in. We rekken en strekken wat. Best ok, maar ik ben klaar voor het echte werk, want van de hele tijd me uitrekken of op mijn rug contact met mijn kindje maken word ik een beetje suf.
Gelukkig, er komt een Belangrijke Oefening aan, zo zegt de juf. We moeten onze bekkenbodemspieren trainen. Ach so. De bekkenbodemspieren. Ik informeer voorzichtig waar die zitten al heb ik wel een vermoeden. “Aan je onderkant,” glimlacht de juf.

Aan je onderkant. Ik had in een of ander zwangerschapsboekje ook al gezien dat de broedmaffia het de hele tijd heeft over “je onderkantje” die wel wat schade kan ondervinden van de bevalling.
Je onderkantje!? Je onderkantje! Wat is er in godsnaam mis met het woord kut?
Waarom zegt niemand kut?
Zeg het dan!
Toen dan!
KUUUUUUUUUUUUUUT!

Ik wil het uitschreeuwen maar ik houd me in en luister naar de yogamevrouw. We moeten in staat zijn om ons onderkantje aan te spannen en te ontspannen. En als we dat goed hebben geoefend kunnen we ook voelen dat er een verschil is tussen het aanspannen van je voor-onderkantje en je achter-onderkantje.
Je achter-onderkantje.
JE AAAAAAAAAAAAAAAAAANUUUUUUUUUUUUUUUS!

We gaan allemaal op onze hurken zitten want dat moet. “En span maar aan daar beneden” zalft de juf.
Ik kijk om me heen en zie intens gefocuste blikken die ergens in de verte turen. Ze doen wat de juf hen opdraagt.
Ik zit in een klein zaaltje vol bloedserieuze volwassen vrouwen die allemaal op hun hurken bezig zijn hun anus aan te spannen en niemand, niemand bedenkt dat dat best een beetje raar is.

Dit is wat er met zwangere vrouwen gebeurt. Ze klagen en puffen (het woord pufcursus krijgt opeens een heel andere lading), ze laten hun geslacht hun onderkantje noemen, ze spannen hun anus en ze gedragen zich als melaatsen die niet meer in staat zijn om plat op hun rug te slapen of een paar uurtjes te staan.

Ik voel me misplaatst. Hier hoor ik niet. Dit ben ik niet.
Ik verlang naar de warme armen van Greetje en Berend.

Dikkie Dik

“Zo, wat heb jij grote borsten tegenwoordig!”
“Kun je je tenen nog zien, je lijkt Pamela Anderson wel.”
“Je bent flink gegroeid hè, de laatste weken.”
“Zeg, eet jij wel genoeg? Je hoort veel dikker te zijn.”
“Wat een lekker Dikkie Dik-buikje.”

Probeer je even voor te stellen dat je op een doodgewone dag al deze opmerkingen te horen krijgt. Hoe pissig zou je worden?
Precies. Nu haalt natuurlijk niemand het in zijn hoofd om tegen een gewoon mensch direct commentaar te leveren op zijn of haar figuur. Welnee, veel te gevoelig onderwerp. Je lichaam, dat ben jij, dus een opmerking over dat lichaam kan heel verkeerd vallen. Dat respecteren we met z’n allen.
Stiekem denk ik ook wel eens: "Zoooo, die heeft zich wel erg laten gaan op vakantie” of “Mijn god, wat een gratenpakhuis” of “Heeft die nou een boobjob gehad of is dit een hele goeie push-up-bh?”. Maar no way dat ik deze zinnen hardop uitspreek. Dat doe je niet, dat is gewoon niet lief.
Maar waarom is dan collectief afgesproken dat je tegen een zwangere vrouw wel alles mag zeggen???
Hallo! Ik woon in dit lichaam! Waarom vindt iedereen het plotseling normaal om die behuizing te becommentariëren?
Tot een week of drie geleden zag je amper dat ik zwanger ben. Op zich was dat handig, er zat me niets in de weg. Maar de goegemeente dacht er het hare van. “Groeit ie wel?", “Waar zit die baby dan?”, “Drink je wel genoeg melk?”, “Sport je niet te veel?”, “Je hoeft nu toch niet op je lijn te letten, neem wat extra’s joh.”
De afgelopen weken heeft de baby zijn plekje meer voorin mijn buik gevonden en ben ik zichtbaarder zwanger. Fijn voor iedereen die zich zorgen maakte, zou je zeggen. Maar nee, nu klinkt het veelbetekenend: “Nououou, je kunt het nu wel errug goed zien hè.”. Ja, je kunt het zien. Natuurlijk kun je het zien. Ik ben 6 maanden zwanger, gek.
Nog even en dan komt de fase dat mensen me zullen aanraken. Zomaar plotseling een hand op mijn buik leggen. Lazer op, zeg. Ik ga toch ook niet in jouw schommelende bierpens zitten knijpen?
Het klinkt nu misschien alsof ik me heel druk maak om mijn veranderende lichaam. Dat is helemaal niet zo. Aan die borstpartij ben ik inmiddels aardig gewend, dat buikje past nog steeds in allerhande leuke jurkjes, ik sport, ik werk, ik voel me fit. Maar ik heb geen zin om het steeds over mijn figuur te hebben of er over na te denken. Ik ben meer dan een buik- en borstpartij op pootjes.
Bovendien zijn die opmerkingen zo zinloos. Alsof ik niet weet dat er een kind in mijn buik zit en dat dat iets met mijn lijf doet. Alsof ik daar de opmerkzaamheid van een ander voor nodig heb. Een vriend mij is meer dan twee meter en krijgt in de kroeg altijd maar dan ook altijd te horen: 'Zoooo, jij bent lang." Joh? Echt waar? Is hem werkelijk nooit opgevallen. Wat fijn dat u dat even meldt.
Ik waarschuw maar vast. Kutopmerkingen over mijn lijf pareer ik vanaf nu met kutopmerkingen over het lijf van de ander. Geloof me, ik heb er een hoop in mijn hoofd, die zwangerschapshormonen maken je ongelooflijk vilein. En wie mij zonder toestemming aanraakt, kan een hand van mij op een heel onwelgevoegelijke plaats verwachten.
Wat zeg ik? Een hand? Als die tieten zo door blijven groeien, kan ik ermee slaan, toevallig. Want manoman, ze zijn enooooooorm.
Ja, en ik ben lekker de enige die dat mag zeggen.

Hoog bezoek op ons balkon