Heel Erg

Ach jee, ik heb Rob Wijnberg pissig gemaakt.
Rob wie? Rob Wijnberg. Journalist van NRC Next en volgens eigen omschrijving op zijn website auteur van “Boeiuh!, een strijdbaar pamflet ter verdediging van zijn generatie en In dubio, een prikkelend betoog over de vrijheid van meningsuiting.’

En, dat staat dan weer niet op die website, een fel tegenstander van positieve stukkies. Of in elk geval van blije verhalen over zonnige lentestralen, lammetjes in de wei en pluspunten van de crisis. Want wist u het al? De crisis is Heel Erg! Er worden mensen ontslagen! Daar doe je niet vrolijk over!

Natuurlijk wist ik dat toen ik voor HP die lijst met pluspunten van het huidige economisch drama opsomde. Ik heb nog even overwogen of ik er een inleidinkje bij moest schrijven, waarin ik aangaf dat het uiteraard oprecht heel klote is als mensen nu hun baan verliezen en hun hypotheek niet meer kunnen betalen, dat ik meeleef met de medewerkers van Kroymans, dat ik vrienden die bij Icesave spaarden heb moeten troosten en dat ook ik zelf last heb van de gevolgen omdat opdrachtgevers steeds huiveriger worden om freelancers in te huren.

Dat had ik allemaal op kunnen tikken maar het leek me niet nodig. Dat het verschrikkelijk erg is, weten we nu wel. Ik had zin in een ander geluid. Iets frissers, ja, desnoods lenteachtig, niet bloedserieus, maar een beetje tongue in cheek.
Niet iedereen vat dat. Wellicht was een waarschuwing bovenaan het verhaal op zijn plaats geweest. “Pas op! Dit artikel kan ironische elementen bevatten!”.
Maar dat leek me allemaal wat al te zeer voor de hand liggen.
Ik hoefde toch niet uit te leggen dat ironie een aardig stijlmiddel is dat de boel een beetje relativeert? En dat we die relativering wel kunnen gebruiken? Juíst nu.
Kom op, Rob, dat moet je begrijpen.
Want een idioot, dat ben je volgens mij niet.

Fuck de crisis!

Het droefsnoetje van Wouter Bos
De mea culpa’s van de bankiers
De ‘Ich habe es nicht gewusst’ van de bankiers
De kakelvrouwen op tv die zuur bezuinigen
Door hun theezakje 18 keer te gebruiken
(“Er komt echt nog heel veel uit hoor!”
en dat met zo’n West-Fries Sonja Bakker-accent)
Uitdrukkingen als: “Een stapje terug doen”
Stappen terug ja, rechtstreeks de jaren 30 in

Ik was het onlangs zo zat, dat treurige gelul over de crisis. Er moesten ook positieve kanten aan zitten. Wat heet! Ik kwam er zelfs op 43. Die heb ik in de HP/De Tijd van deze week eens allemaal op een rijtje gezet.

Een kleine greep:

-De omzet van botox, Amerika’s grootste beautyproduct loopt sterk terug. Vrouwen passen op de kleintjes en snijden in hun beautybudget. Marktanalisten verwachten dat de omzet van botox met maar liefst 25 procent zal gaan dalen. Dat betekent dat we straks minder omgeven zullen zijn door strakgetrokken Nicole Kidman-hoofden die geen enkele emotie kunnen laten zien.

-De dagen van de lapzwans zijn voorbij. Die collega die niets uitvoerde en patiencend achter zijn computer zat, moet zich plotseling, bang als hij is voor de aankomende reorganisatie, een slag in de rondte werken. De andere collega’s merken opeens dat ze tijd over hebben. Er is gewoon een hele fte bij gekomen.

-Deze hele crisis levert legio geweldige verhalen op die allemaal het scenario kunnen zijn van een boek, film of toneelstuk. Wat te denken van ‘Het ongelijk van Alan Greenspan’ of ‘Bernard Madoff, de musical’?

-“Goedenavond, mevrouw Schlikker? Ik ben Janine van marketingbureau Mediafactsandmarketingideas.com en ik wil u graag een paar vraagjes stellen over de laatste Cup-a-Soup-variant met gegrilde pastinaak, truffel en lente-uitjes. Heeft u even?”. In tijden van crisis wordt binnen bedrijven vaak het eerst gesneden in het marketingbudget. Logischerwijs zou dat moeten betekenen dat er ook minder aan telemarketing gedaan zal worden. Toch? Alsjeblieft?

Nou ja, ik kan nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet. Koop lekker de HP zou ik zeggen en laaf je aan positief nieuws deze zonnige paasdagen.

Nieuwe knoppen aan de bomen

Lieve Liv,

Misschien is het gek je een brief te schrijven,
omdat ik al zo veel aan je denk.
Toen je net geboren was elke minuut
en ook de maanden erna was je er heel vaak,
daar op je veilige plekje in mijn hoofd.
Soms vond ik dat lastig, want weet je,
verdriet laat zich moeilijk mengen met het leven van alledag.
Maar ik heb geleerd dat ik je toe moest laten,
want hoe harder ik probeerde het bloeden te stelpen,
hoe meer het overal doorheen sijpelde.
Dus laat ik nog wel eens een traan
of twee, want tranen komen nooit alleen.
En dan voel ik je zo dicht bij me.

Je bent eigenlijk altijd dicht bij me.
Je bent sinds je ter wereld kwam,
nooit meer weg geweest.
Ik kan me niet voorstellen
dat je er ooit niet was,
dat jouw papa en ik ooit zonder jouw geschiedenis waren.
Misschien moet je een beetje lachen
om al dat verdriet dat we om je hebben.
Jij immers zit op dat fijne plekje in ons hoofd.
Jij hebt nooit buiten mij geleefd.
Jij hebt geen idee wat je mist.

Maar je vader en ik weten wel wat je mist.
En dus sloegen we de adviezen
van de aardige ziekenhuispsycholoog
zomaar in de wind.
“Kom een paar maanden rustig bij,” zei ze
“Probeer pas over een tijdje weer zwanger te worden,
het is nu geestelijk te belastend.”
Maar hoe belastend kan leven maken nou zijn?

Vanmiddag lag ik in dezelfde echokamer
als in november toen de echo
van het net gevoerde slechtnieuwsgesprek
nog nagalmde tegen de witte ziekenhuiswanden.
Ik had toen ik vandaag daar binnenkwam een brok in mijn keel
vanwege jou natuurlijk, vanwege alles daar.
Even later had ik een brok in mijn keel
vanwege je broertje of zusje.

Lieve dochter,
ik schrijf je want ik wil je laten weten
dat jouw huisje van vorig jaar
13 weken geleden een nieuwe bewoner heeft gekregen.
Vanmiddag zagen papa en ik
op dat rare ons overbekende zwart-wit-scherm
een baby’tje dat nu al groter is dan jij ooit was.
Na weken lang misselijkmakend onzeker te zijn geweest
en ook misselijkmakend misselijk trouwens
durf ik het sinds een uurtje eindelijk echt te geloven:
we hebben een nieuwe kans gekregen.

Toen we in november het ziekenhuis verlieten
konden we ons niet voorstellen
dat de bomen ooit weer knoppen zouden krijgen.
En moet je nou eens zien!
Knoppen, krokussen, alles buiten ademt nieuw leven,
en alles in mij ook.

Ik vind het eng om de wereld het nieuws te vertellen.
Wat als er iets mis gaat? Wat als dit ook niet zo mag zijn?
Daarom schrijf ik het eerst aan jou.
En vooral ook omdat je moet weten
dat jij altijd ons eerste kindje blijft.
We willen je niet vervangen of vergeten,
we willen alleen zo graag leven geven.
Leef jij met ons mee?

Liefs,
Mama