Weg met het gangetje!

Wat ben ik stil, hè.
Bijna drie weken niet geschreven, dat is volgens mij vrijwel nooit eerder voorgekomen.
Het is niet dat ik niets te melden heb. Ik heb altijd iets te melden. Iedereen heeft altijd iets te melden. Niets is erger dan als je aan mensen vraagt wat er in ze omgaat, zij antwoorden: “Oh niks bijzonders, hoor, alles gaat gewoon zijn gangetje. Niets te melden.”
Zijn gangetje. Dat is niet meer of minder dan het grote niets. De dagen waarop het zijn gangetje gaat kun je meteen weggooien. En dat kan nooit de bedoeling van de dagen zijn.
Het gaat met mij dus meer dan zijn gangetje. Maar ik heb wat last van zelfcensuur. Naast de grote gebeurtenissen van de afgelopen tijd, lijkt het kleine dagelijkse er zo niet toe te doen, zo oninteressant om te beschrijven.
In het licht van leven en dood lijkt al het andere irrelevant.
In wezen is dat raar. Want tussen leven en dood zit de waan van de dag en juist die waan verdient de aandacht. Zonder die aandacht verstrijkt de tijd ongemerkt maar onverbiddelijk en voor je het weet heb je het gevoel dat alles gewoon zijn gangetje gaat. Alsjeblieft niet. Weg met het gangetje!
En dus moeten er stukjes zijn over nieuwe schoenen, over seks, over de wanhoop in de stem van een helpdeskmedewerker, over boze Duitsers, over vriendschap, over muziek, over een eenzame regenlaars in een plas op straat. Ik merk dat ik langzaam mijn ogen weer aan het openen ben. De waan van de dag is welkom.

Groen als poen

Niet alleen op persoonlijk vlak is mijn jaar warm begonnen, ook in mijn werk. Nietsvermoedend sloeg ik gisteren de Revu open en trof daar een recensie van mijn boek:

'Journalist Roos Schlikker levert een opmerkelijke prestatie: ze maakt het leven van miljonairs welhaast relevant voor ons, de geplunderden van deze wereld. Ze interviewt IT'er Michiel Mol, de Ghanese koning Arthur Paes, Mammoet-chef Frans van Seumeren, maar ook Harry Mens, Aad Ouborg en Jan des Bouvrie. Schlikker ontstijgt het niveau van Quote door psychologie, biologie en veel sociologie op het verschijnsel miljonair toe te passen. Incluis vlotte schrijfstijl, maakt dat dit boek tot een prima geschenk."

Kijk, daar word een mens warm van. Hopelijk kan ik vanmiddag die warmte overdragen als ik bij het lokale Amsterdamse radioprogramma ''Zo groen als poen'' (ja, ik verzin het ook niet...) zit. Ik ben vanaf 16.00 te beluisteren.

Dikbepakt

Ik had er helemaal geen zin in.
Oud en nieuw.
Wat een toestand.
Proosten op het afgelopen jaar.
Terugblikken op al die goede tijden.
Proosten op het nieuwe jaar.
Op al dat moois wat ons te wachten staat.
Wat nou goede tijden, wat nou moois?
We zouden het zoals ieder jaar vieren met een grote groep vrienden.
Een heel aantal had ik al een tijdje niet gezien, in ieder geval niet meer sinds die fase vol van geboorte en sterven.
Ik vond het lastig voor ze.
Wat zeg je op zo’n moment?
Ik had zelf ook geen flauw idee.
Even overwoog ik niet te gaan, maar met z’n tweeën thuis blijven met een glaasje champagne leek me ook wat droef. “Let’s get it over with” verzuchtte ik tegen F toen we ons dikbepakten met sjaals, mutsen en handschoenen. Een buffer tegen de kou en misschien ook wel een buffer tegen pijnlijke steken die plotseling onbedoeld kunnen worden uitgedeeld. Let’s get it over with. Alles gaat voorbij. Om twaalf uur zou ik iedereen zoenen, om half 1 kon ik weer thuis zijn. Klaar.
Het was half zeven de volgende morgen toen ik giechelend struikelde over mijn eigen drempel. De weerslag van honderden zinnen stond in mijn hoofd. Opbeurende zinnen, schouderkloppen, oprechte interesse, warme zoenen, goeie slechte grappen, confessies, anekdotes, sterke verhalen, tactvol informeren, stevige knuffels. De nacht was voorbijgegaan in een mist van warmte en vuurwerkdampen.
Op de fiets onderweg naar huis had mijn capusjaal losgelaten. Hij hing nog maar aan een klein draadje aan mijn schouder. Ik had de kou niet eens gevoeld. Mijn pantser had ik even niet meer nodig. We got it over with.