Hoegaathetmetjullie?

Het is zo makkelijk gezegd, hè.
Zo makkelijk dat de woorden aan elkaar zijn gaan plakken, dat ze geen onafhankelijke betekenis meer hebben, dat dat hele zinnetje eigenlijk überhaupt geen betekenis meer heeft. “Vrolijkkerstfeesteneengelukkignieuwjaar.”
Moet je het eens tegen jezelf zeggen. Klinkt vrij belachelijk. Terwijl je jezelf natuurlijk altijd in wezen het vrolijkste kerstfeest en het meest gelukkige nieuw jaar van allemaal wenst. Maar dat zinnetje klinkt veel te formeel. Te standaard. Te betekenisloos.
Het is net als vragen hoe het gaat. “Hoegaathetmetjullie? Allesgoed? Mooimooi. Zegikmoetweerverder.”
Het is niet de bedoeling dat je echt ingaat op deze woorden. Dat je eerlijk bent. “Hoegaathetmetjullie? “Nou vrij klote. Ik ben vorige week ontslagen, mijn vrouw gaat volgens mij vreemd en ik heb zulke aambeien dat ik nog geen seconde stil op mijn reet kan blijven zitten.” “O. Jaja. Mooimooi. Zegikmoetweerverder.”
'Vraag het dan niet!' denk ik dan.
Ik doe het zelf uiteraard ook. Dingen zeggen waarvan ik nauwelijks nadenk over de betekenis. Een week of 6 geleden nog als iemand naar de zwangerschap informeerde. “Neejoh, gaatprima. Jaja. Hartstikkegezond, nergenslastvan.”
Het was de waarheid, hoor, althans dat dacht ik, maar ik realiseerde me niet wat die waarheid in hield. Dat heb ik wel afgeleerd.
Net als dat ik heb afgeleerd om gedachteloos te zeggen dat het goed met ons gaat.
Zo’n eerste maand verwacht ook niemand van je dat je dat zegt trouwens. Maar als er een beetje tijd verstreken is, willen mensen dat je gewoon weer “Allesgoed” antwoordt. Wel zo makkelijk. Om te voorkomen dat je iets anders zegt slaan sommigen de “Hoe gaat het?”-vraag maar helemaal over. Misschien is dat eerlijk. Misschien past dat helemaal in de lijn van mijn gedachte van hier boven. Als je het antwoord niet wil horen, vraag het dan ook niet.
Maar ik ben te veel voorgeprogrammeerd. Ik wil dat mensen me vragen hoe het gaat. Heus, ik houd geen lange jankverhalen en heus het gaat niet alleen maar klote. Ik wil kunnen vertellen dat ik zo genoten heb van het kerstdiner hier in Kaapstad, met F en mijn ouders. Ik wil zeggen dat ik de wijn zo minutieus heb geproefd dat mijn smaakpapillen ervan gingen gloeien, dat ik heb gelachen om de pianist in het restaurant die het halve oeuvre van ABBA in zijn repertoire had zitten, dat ik ’s nachts Afrikaanse sterren heb geteld op mijn rug liggend in het gras. Ik wil melden dat ik me zo goed voel omdat ik zo veel heb gesport hier, dat ik mijn conditie terug krijg, dat dat precies dat duwtje in mijn rug was dat ik nodig had. Ik wil roepen dat ik dankbaar ben voor mijn bestaan, voor het feit dat hij naast me wakker wordt en, nog met zijn ogen dicht, glimlacht als ik door zijn haar woel.
En ja, ik wil ook vertellen dat het soms gewoon nog ronduit kut is allemaal. Dat ik vaak nauwelijks kan bevatten wat er is gebeurd, dat het idee dat ik een kind op een begraafplaats in Nederland heb liggen zo nu en dan mijn strot dichtknijpt.
Ik wil het allemaal zeggen. “Hoegaathet?” is zo’n slechte vraag nog niet, zo lang het maar een echte vraag is. Hem niet stellen is de ontkenning van alles wat er met ons is gebeurd.
En “Ikwensjullieeengelukkignieuwjaar” is ook nog niet zo beroerd, zo lang er maar een echte wens in ligt verscholen. Die wens heb ik zojuist gedaan. Ik Wens Jullie Een Gelukkig Nieuw Jaar.
En nu ga ik dat maar eens lekker hard tegen mezelf zeggen.

Telegraaf

Goh, 'Het eerste miljoen is het moeilijkst' blijkt een boekentip in de Telegraaf te zijn geweest. "Laat de miljonairs maar praten. Schlikker verstaat de kunst hen interessante uitspraken te ontlokken en weet ze treffend neer te zetten", aldus recencent Lies Schut. Daar heb ik uiteraard verdomd weinig aan toe te voegen

Examen

“Heeft u vrienden?’
Ik sta op het punt om mijn mouw op te rollen omdat ik denk dat de arts mijn bloeddruk zal willen meten als ze rustig achter haar bureau gaat zitten, haar handen vouwt en vriendelijk glimlachend het antwoord afwacht.
Ik ben op een nacontrole in het ziekenhuis. Logisch dat ze even willen checken hoe het fysiek staat, zo’n kleine drie weken na een bevalling. Dat dacht ik, maar nee. Het is een psychische nacontrole. Deze afspraak is voor mij gemaakt vlak voor ik werd ontslagen uit het ziekenhuis. Ik was al blij dat ik me kon herinneren dat ik hier vandaag moet zijn, waarvoor precies is echt verdwenen in de erwtensoep die deze weken de plaats van mijn hersenmassa heeft ingenomen.
“Ja hoor, ik heb vrienden,” antwoord ik verbouwereerd.
“Weten zij ervan?”
Ja natuurlijk weten ze ervan. Hallo, ik heb een weblog. De hele wereld weet ervan. Hoe kan het anders?
Dit denk ik allemaal. Maar ik zeg het niet. Ik knik en geef maar vast het antwoord waarvan ik weet dat ze het wil horen: “We hebben een groot sociaal netwerk. We worden prima opgevangen.”
Zo, dat eventuele probleem kan ze afstrepen van haar lijstje.
“Werkt u alweer?”.
Jazeker. Maar niet te hard hoor, haast ik erbij te zeggen. ‘Waarom doe ik eigenlijk zo mijn best? Dit is toch geen examen,’ ruist het door mijn kop. Tja, waarom doe ik eigenlijk zo mijn best? Omdat ik altijd mijn best doe.
“Heeft u stress?”
Ach stress, stress, wat is stress, glimlach ik. Ik weet wel wat dat mens doet. Die controleert of ik niet volslagen krankzinnig ben geworden de afgelopen weken. Nou mooi niet.
“Bent u vergeetachtig?”
Ja chronisch, weet ik. Hoe vaak ik de afgelopen week al niet van boven naar beneden ben gelopen om onderaan de trap me volslagen verweesd af te vragen wat ik nou wilde doen... “Och," zeg ik. Ik haal mijn schouders op.
“Hoe slaapt u?”
Oe. Die is tricky. “Ik ben überhaupt niet zo’n goede slaper,” probeer ik eerst.
“Maar wat is het verschil met vroeger?”
Dat ik droom, mevrouw. Dat ik zo vreselijk droom. Dat ik een echo krijg en ik de enige ben in de behandelkamer die weet dat ik geen kindje meer draag. Dat ik dat iedereen moet gaan vertellen. Ik droom dat mijn buik uitzet en inkrimpt, als een soufflé die opzwelt in de oven en vervolgens met een speldenprik weer leegloopt. Maar het meest droom ik dat ik nog zwanger ben.
Iedere morgen word ik wakker en denk een paar seconden dat het allemaal niet is gebeurd. Iedere morgen moet ik mijn kop er weer bij zien te krijgen, moet ik mezelf vertellen dat het wel zo is. Iedere morgen is het groundhog day.
Ik zeg het allemaal niet. Ik zeg dat ik nare dromen heb en laat het erbij.
Waarom doe ik dat toch?
Opeens daagt het me. Ik ben al zo gemedicaliseerd. Ik wil niet dat er ook nog conclusies over mijn geestelijk welbevinden worden getrokken. Want ergens vind ik dat dat niet hoeft. Ik weet dat F en ik het redden. Enerzijds omdat ik over dat sociale netwerk zojuist niet hoefde te liegen. Anderzijds, omdat ik gewoon weet dat het zo is. We wandelen langs de afgrond. We lopen langs dat randje maar we blijven aan de goede kant. Ik ben over zoveel onzeker nu, maar dit weet ik.
De arts schudt mijn hand. Een vervolgafspraak lijkt haar niet nodig. Ik loop de polikliniek gyneacologie af, langs de wachtkamer vol dikke buiken, langs de folders die foliumzuur aanbevelen, langs de speelhoek. Ik loop weg. Wij mieteren niet naar beneden.

Druk druk druk

Tring tring
“Hallo! Met de medewerkster van Prometheus, je uitgeverij. Ik heb leuk nieuws voor je.”
“Vertel...”
“Er komt een derde druk van je boek uit!”
“Een w-w-wat? Een derde druk? Maar de tweede is nog niet eens uit, die komt volgende week.”
“Ja nee, maar het gaat hard, het wordt toch echt een derde druk.”
“Woehaaaaaaaa!!!!”
“Hallo? Hallo? Ben je daar nog?”

5 minuten later.
Tring tring.
“Ja haaai. Met de medewerkster van Prometheus weer. Het wordt toch even anders...”
“Hoezo?”
“Nou, er is hier besloten nog even te wachten met die derde druk. We drukken gewoon 500 exemplaren extra bij de tweede.”
“O.”
“Dat is ook heel goed, hoor.”
“Jaja. Tuurlijk. Thanx.”

Als ik dat eerste telefoontje niet had gehad, was ik vast heel lyrisch geweest en nu zit ik opeens te balen, als een klein kind dat een ballon kreeg maar die per ongeluk uit haar vingers heeft laten glippen. You don’t know what you got till it’s gone. Zoiets.
Toen ik het boek schreef, kon ik alleen maar hopen op een tweede druk. Ooit. Na een half jaar of een jaar ofzo. Nu kwam hij al binnen drie weken. En na één belletje reikt mijn ambitie alweer verder. Zo gaat dat dus.
Maar goed, er is weer iets om naar te streven. Helpt u mij naar een derde druk? Vanaf 8 december ligt de tweede druk in de winkel en is 'Het eerste miljoen is het moeilijkst' ook weer volop te verkrijgen op Bol.com. Ik ben niet objectief maar zij bij ondernemersblad Sprout noemen het eveneens een echte aanrader.
Wie er een persoonlijke krabbel in wil, mag mij mailen via de contactpagina van mijn zakelijke website. Ik laat u weten naar welke rekening u 17,95 plus verzendkosten kunt overmaken en dan stuur ik er hoogst persoonlijk eentje gesigneerd en wel naar u toe. Ook leuk als kerstcadeautje!
(Tiedeldiedie... u mag hier zelf een reclameblokriedeltje bij bedenken...)