Bedrijfsidentiteit

Goh, als je Tempo-Team aan de lijn hebt (nee, ik zoek geen werk, t was voor een interviewtje) en in de wacht wordt gezet krijg je de leadermuziek van Baywatch te horen. Geinige pr...

Schaamteloze zelfpromotie

Omdat ik zo veel reis (ach wat is veel zeggen we dan), vroeg de chef van De Pers mij een verhaal te maken waarin ik een top 10 samenstelde van de afschuwelijkste vliegvelden van Europa. Heerlijk! Vrijelijk schelden en er nog voor betaald worden ook, de klus van mijn dromen. Het hele verhaal staat in De Pers van vandaag, hier alvast een voorproefje:

"Op nummer 9 Schönefeld, Berlijn
Duitsers zijn nauwkeurige mensen en dat heeft op een vliegveld zo zijn voordelen. En dus is het vliegveld van Berlijn van alle gemakken voorzien. Er is internet, er zijn aardige hoekjes waar je een taartje kunt nuttigen, er zijn zelfs gebedsruimtes. Heerlijk allemaal, maar je hebt beslist geen tijd om van dit alles te genieten als je niet minstens drie- en een halfuur voor je vliegtuig vertrekt op de airport bent. De Duitse douanebeambten zijn namelijk gründlich met een hoofdletter G en achten het nodig om ieder stempeltje in je paspoort 36 keer te controleren en je er uitgebreid over te ondervragen. “Ach soooo, ik zie dat u in Kenia bent geweest. Wat deed u daar?”. “Ik was er op vakantie, meneer.” “Ach so ja. En wat moest u dan in Canada?” “Daar was ik voor mijn werk.” “O. Jajajaja. En wat komt u nu dan in Berlijn doen?”. Zeg dan vooral niet voor de gein dat je een bundeltje semtex komt plaatsen bij een groot overheidsgebouw. Ze zeggen dat Duitsers geen humor hebben. Dat klopt."

(het stuk staat ook hier, op pagina 22-23)

Wormvormig aanhangsel

Een paar jaar geleden vroeg Dick het me. Of ik zin had in De Kleine Johannes te spelen. O ja, klein detail: niet als mezelf maar met een pop. Een pop? Ja een pop. En ik dacht: 'Dat kan ik nooit’.
Maar ja, Dick kan ik weinig weigeren en dus oefende ik wekenlang braaf met Johannes op mijn arm. In het begin was ik houterig en bleef Johannes een raar rubber ding dat ik hoog in de lucht hield. Een soort wormvormig aanhangsel zonder enig karakter. Maar langzaam kwam hij tot leven. Ik liet hem praten, op zijn duim zuigen, ademen en reageren op mijzelf en de wereld. En elke dag leerde ik meer. Weer een nieuw handigheidje. Weer een nieuw techniekje. Johannes en ik werden één.
Inmiddels heb ik hem al jaren niet meer aangeraakt. Ik leerde poppenspelen voor twee weken. Dat klinkt zinloos, maar ik had een moordtijd.

En nu zat ik afgelopen week in een hotel op Mallorca alwaar ik omgeven was door mannen met een zeemleren lap tussen de benen. En alsof dat al niet afschuwelijk genoeg klinkt, moet ik bekennen dat ik er zelf ook op zat, zo’n zeemleren lap.
Na mijn toer in Zuid-Afrika besloot ik dat ik het maar eens serieus aan moest pakken met dat fietsen. In een peloton rijden wilde ik, aan het wiel kunnen zitten, weten wat het betekent als je ‘op het kantje rijdt’ en natuurlijk voor de finalesprint gaan.
Thuis maakte ik me een beetje zorgen. Zou ik wel mee kunnen komen? Wat als ik een valpartij veroorzaakte? Of het lachertje van de groep zou worden? Het wormvormig aanhangsel van het peloton... De meeste deelnemers van de wielerreis kende ik al jaren, want het zijn de fietsvriendjes van mijn vader. En ik was de dochter van Flappie, niet één van hun. Wat deed ik daar eigenlijk?
Al na een dag wist ik het. De racefiets werd mijn kleine Johannes. Ik was prima op mijn plek, het voelde goed, ik kon mee. En elke dag leerde ik meer. Weer een handigheidje. Weer een nieuw techniekje. Johannes en ik waren nog een keer één.

Toen ik 5 was, droomde ik van de grootse daden die ik zou verrichten. Later zou ik kinderarts worden en rolschaatslerares, actrice natuurlijk, schrijfster en bakster van de lekkerste koekjes van de hele wereld.
Nu ben ik 33 en ik geloof het nog steeds. Je kunt altijd alles worden. Zelfs een poppenspelende wielrenster.

Poederdoos

Citaat van de week komt wat mij betreft van Leco van Zadelhoff. Uit het interview dat Nieuwe Revu met hem had:

Geniet je zelf van de schijnwerpers?
"Natuurlijk. Ik ben een stier, ik heb een stukje buitenkant nodig. Dat moment op de rode loper, die hysterie, het spel, de camera's. Maar ik zoek ook de tegenhanger. Na afloop met Estelle op de bank een kroketje eten en Sex And The City kijken. Een stukje verdieping zoeken, lekker met spiritualiteit bezig zijn."

Topjournalistiek

Daar bij de Telegraaf hebben ze het toevallig wel heel veel boel druk, hoor.
Zelfs als Yolanthe C. van K. op de burelen komt dansen, kunnen ze hun ogen amper losrukken van De Belangrijke Zaken op hun computer.
Beetje jammer dat uit de originele foto blijkt dat de meneer die De Denker imiteert niets anders voor zich heeft dan zijn inlogscherm.
Maar hup, geen probleem, lang leve de Photoshoptovenaar en zie daar: vanmorgen was op de voorpaginafoto het blauwe beeld vervangen door een rijtje interessante cijfers en grafieken. Topjournalistiek!

(bron: Villamedia)

Watte?

Ik tegen F: "Heeeee ouwe dibbes!"
F: "Wat is een dibbes?"

Lastige vragen kunnen ze soms stellen die buitenlanders...

Kwaadaardig

Soms lijkt het allemaal zo kwaadaardig
Witbehaarde mannen
die telefoonboeken doorscheuren
En als belangrijkste argument voeren
Dat het gewoon een schánde is
Wat precies?
Ja nou alles dus.

En dan is er die vrouw van stavast
Die zichzelf met veel bombarie
Aan het roer plaatst
En wordt toegejuicht
Want zij gaat het allemaal anders doen
Maar moet zo’n dame nou echt
Zo hard en zo van ijzer zijn?

Ik lees vervolgens in de krant
Dat 20 procent van de Nederlanders
voor de doodstraf is
En ik denk alleen maar
Wat worden we kwaadaardig
En dat ik niet meer weet wie we zijn
Of dat ik het niet meer wil weten

Maar vanavond zie ik in mijn stad
alleen maar leuke lieve mensen
Ik stap binnen in een warm café
Word gekust en omhelsd
Ik drink er een biertje of twee
En op weg naar huis wip ik nog even aan
Bij die andere tent voor hetzelfde ritueel

Er wordt gepraat en gelachen,
En kom, we nemen er nog één
Want alles wat boos, hard, onbuigzaam en lelijk is
Lijkt nu zo heel ver weg.
Vanavond ben ik een naïeve hippie
En is iedereen in mijn wereld domweg aardig
Aardig, zonder het kwaad.

Levensvragen 3

Zojuist eentje uit de categorie volstrekt-niet-door-jezelf-te-beantwoorden-vragen:

Ik, aan de telefoon: "Fijn dat u mee wilt werken aan het artikel. Wilt u het interview graag telefonisch doen of face-to-face?"
Interviewkandidaat: "Dat hangt ervan af mevrouw. Bent u mooi?"

Yes!

Dat zat er aan te komen, een nieuw I'm Fucking-filmpje. Niet zo leuk als de eerste twee maar desalniettemin geestig. Waar blijft 'I'm fucking Miss Rita'?

Even een krabbel

Goededoelenpraat op weblogs, ik vind het doorgaans brrr.
Weblogschrijvers hebben nogal eens de neiging zich moreel superieur te gedragen en vingerwijzend alle lezertjes op het hart te drukken toch vooral de petitie te tekenen om dat ene Chinese jongetje uit de gevangenis te houden (niet meer nodig), Lucy de B vrij te laten (ook niet meer nodig) of Manon Thomas een hart onder de riem te steken (nooit nodig geweest, het waren beeldige foto's, schat).
En toch kan ik het nu niet laten
omdat het onderwerp me aan het hart gaat.
Ik doe het dus even stiekem
U op het hart drukken vooral deze petitie te ondertekenen.
Niet verder vertellen.
Gewoon een kleine krabbel.
Lullen we nergens meer over.