Levensvragen 2

Morgen word ik 33.
Best een serieuze leeftijd.
Een leeftijd waarop er rekening met je wordt gehouden.
Een leeftijd waarop je permanent met losse handen moet kunnen fietsen.
Een leeftijd waarop je het predikaat volwassen al lang gekregen hebt.
Een leeftijd waarop mensen tegen je beginnen te u-en.
Waarom moet ik dan nog steeds enorm lachen om dit filmpje?



Morgen schijnt Wilders met zíjn filmpje te komen.
Ik ga vanmiddag maar eens een tros bananen kopen.

Rozig hoort

Ik ben momenteel erg van de damesmuziek en dus doen zowel Adele (liefste liedje: Daydreamer) als Duffy (favoriet nummer Rockferry omdat het daar zo fijn op meegalmen is) het erg goed. Maar nieuwste grootste favoriet is Goldfrapp. De cd Seventh Tree heeft niet één favoriet nummer maar is in zijn geheel de moeite van het luisteren meer dan waard, mits je van een beetje lekker wazig houdt...

Levensvragen (1)

Je denkt dat je de enige bent.
Uniek in je soort.
Onmiskenbaar alleen.
Maar dan blijkt
Dat iedereen het heeft
Dat wij allemaal
Als we binnen zitten
De zon zien schijnen
Maar zodra
Ik zeg zodrá
Wij de deur uitstappen
Begint het te sneeuwen
Dan wel te hagelen
Dan wel komt er een andere koude witte substantie uit de lucht vallen.
Dat is toch raar?
Net zo vreemd
Als dat wij allemaal altijd
Ik zeg áltijd
In de verkeerde rij bij de kassa belanden
Of in de file in de langzaamst doorstromende baan
Ons zitten op te Vreten
Wij denken dat wij de enigen zijn
Maar informeer er eens naar
bij je vrienden of collega’s
Wedden dat zij dit ook hebben?
Dus dan is de grote vraag:

WIE ZIJN IN GODSJEZUSNAAM DIE GELUJKKIGE GASTEN DIE WEL ALTIJD IN DE ZON FIETSEN, SNEL HUN BOODSCHAPPEN KUNNEN AFREKENEN ZONDER LASTIG GEVALLEN TE WORDEN MET GRATIS IN ALLERLEI RARE STANDJES COPULERENDE SMURFEN EN IN DE AUTO IN 1 KEER DOORZOEVEND DE VOLGENDE PLAATS VAN BESTEMMING BEREIKEN????



(PS. Dit wordt de week van de levensvragen. Een diepfilosofische week waarin ik u kond doe van al de kwesties die mijn hartje beroeren en waarop ik zelve geen antwoord weet. Want dat zijn er nogal wat. En de ene vraag, roept dikwijls de andere weer op. Waarom is het bijvoorbeeld kond doen en niet kont doen? Kijk, daar ga je alweer. Kortom: geweldig materiaal om mij uit mijn inspiratiedip te sleuren.)

Muziekcrisis

Ik had het al een tijdje geleden geïnstalleerd op de compu maar was te lui om me echt te verdiepen in Lastfm. Vanmorgen echter had ik een ware muziekcrisis. Er moest getypt worden, ik wilde er een muziekje bij en kon niet beslissen welk. Het is als hetzelfde als je soms met kleding hebt: een kast vol en niets om te dragen. Nu had ik dus een Itunes vol en niets om te draaien.
Mopperig klikte ik dat rare Lastfm eens aan. Een online radiostation dat jouw muziek draait, zo was het idee. Jaja. Nou we zouden wel eens zien, mijn muzieksmaak is lang niet altijd mainstream. Ik kreeg de vraag een zanger, zangeres of band in te tikken die de muziekstijl vertegenwoordigde waar ik van hield. Ik gaf Damien Rice op, omdat die het beste mijn stemming vertegenwoordigde maar ik zijn cd’s te grijs heb gedraaid. Hoppa, daar kwam ‘Cannonball’ uit de speakers. Ja, leuk maar die had ik zelf ook. Maar toen begon het, Lastfm ging vervolgens liedjes draaien a la Damien, maar die niet van Damien waren. De een na de andere depressieve, licht hijgende gitaarspelende mopperkont kwam voorbij. Wat een genot, al die chagrijnen. Zelden zo vrolijk aan het werk geweest.

Crash

Ik werd wakker en het licht ging uit. En ik had niet eens te veel gedronken.
Hoe ik ook drukte en draaide aan de knoppen, de lampen deden het niet meer. Internet ook niet. De wekker knipperde nul-nul-nul. De videorecorder was blanco.
In dit soort gevallen ben ik als een Balkenende die tijdens een persconferentie het vuur aan de schenen gelegd krijgt: ik doe net of ik er niet ben en hoop dat het vanzelf overgaat.
Aan het einde van de dag kwam ik thuis en moest ik op handen en voeten mijn weg op de trap naar boven vinden want ook het ganglicht deed het niet meer. Het was niet over gegaan.
De nacht bracht ik door met een zaklamp om mijn nek.
De volgende morgen kwam de elektricien die schijnbaar erg van galgje hield. "Je zwaksterkstroomgeleiderkastjehoofdschakelaar is doorgebrand,” zei hij. Of worden van gelijke strekking, want ik heb een slecht geheugen voor ellende. “Oh,’ zei ik. Hij maakte een noodoplossing, maar dan wel voor heel tijdelijk zei hij erbij en ik ging de was in de droger stoppen.
De droger deed niks. Maar de rest van het huis baadde weer in licht. Pffffft. Adem in.... Adem uit..... Droger stuk.
Ik wilde het niet weten en verliet het huis. In mijn auto was het veilig. Tot ik een parkeergarage uitreed en mijn bonnetje in de automaat wilde stoppen. Ik draaide het zijraam open en opeens had ik het in zijn geheel in mijn handen. Ja dat kan dus blijkbaar. Ik begon me een beetje bibberig te voelen maar propte zo goed en zo kwaad als het ging de ruit terug in de sponning. Dat loste ik een ander keer wel op.
Eenmaal thuis maakte ik een stukje af waar een opdrachtgever om zat te springen. De laptop crashte.
En toen crashte ik. Ik wilde niks nergens niets meer mee te maken hebben. Ik wilde een hol onder de grond om me in te begraven en verder te leven zonder stroom, drogers, auto’s en laptops.De volgende dag ging mijn vliegtuig naar Afrika. Ik was weg en liet de rokende puinhopen achter me.

Nu ben ik terug en moet ik uitgestruisvogeld zijn. Met tegenzin laat ik de elektricien komen. Ik koop een nieuwe droger. Ik vergaap me aan een Mac Air. Ik sjees naar de garage.
En dan begin ik er zowaar lol in te krijgen. Alles wat was ingestort, bouw ik weer op. Wat een voldoening geeft dat eigenlijk. Ik ben de überfixer. Ik blaas nieuw leven in dat wat dood is, ik maak mijn hele wereld new and improved!

Inmiddels is alles gerepareerd. En wat vind ik dat eigenlijk jammer. Vannacht draai ik denk ik maar wat peertjes uit de kroonluchter, zodat ik ze morgenochtend, staande op een keukentrapje weer in kan draaien en het gevoel heb dat ik de dag begin met een goede reparatiedaad. Bij iemand nog een draadje los?

Opluchting

Tijd: 3 uur 36 minuten en 2 seconden
Gemiddelde snelheid: 30,2 km per uur
Ranking in de startgroep: 73e van de 709 deelnemers
Ranking in het totaal: 8032e van de 28669 deelnemers
Ranking in leeftijdsgroep 30-34 jaar: 114e van de 793 deelnemers
Ranking bij de vrouwen: 680e van de 5601 deelnemers

Pfeeeeeew. Het is volbracht.

Flap

Flapflapflapflapflapflapflap
We zitten bij Tokara, een restaurant bovenop een berg
met de naam Hell’s Hoogte die niet voor niets zo heet, zo weet je als je hem op de fiets beklommen hebt.
Het is warm, deze middag, maar er waait een fijn briesje.
We zijn tevreden na ons laatste trainingsrondje en vallen aan op brood en bier.
Dan klinkt het geluid vanuit de verte.
Flapflapflapflapflapflapflap.
Er komt een helikopter aangevlogen.
We vragen ons af of er misschien een ongeluk is gebeurd?
Of er een bosbrandje in de buurt woedt?
Of het een cameraploeg is in verband met de professionele wielerwedstrijd die vlakbij wordt uitgevochten?
Maar nee, de heli landt op een grasveldje pal voor ons terras.
De deur gaat open en daar staat hij.
De Man Van De Wereld.
Het krulhaar strak achterover gekamd.
Een strakkig legershirtje aan.
En uiteraard een grote gouden pilotenbril voor de ogen
Die net niet kan verbergen
Welke verveelde blik er in schuilt.
Hij hoort ons Nederlands praten en weet zich herkend
Maar doet alsof hij het niet merkt.
Langzaam, beheerst, het hoofd in de lucht geheven beweegt hij zich langs onze tafel.
De wieken van de heli zijn tot stilstand gekomen.
Binnen ploft hij neer op een gereedstaande stoel en wuift naar het personeel.
Er dient water te komen
En een uitgekiende salade.
Het kauwende hoofd staat op standje blasé.
Een half uur later komt hij weer naar buiten.
De lunch is blijkbaar op.
Hij loopt traag, kijk peinzend en blijft bovenaan het terras staan
zich ervan verzekerend
dat hij door iedereen is gezien.
Hij bijt op zijn onderlip
Waar stond nou ook al weer zijn helikopter geparkeerd?
Niet lang daarna klinkt het.
Flapflapflapflapflapflapflap.
Daar gaat hij weer.
Gordon.
Man Van De Wereld
Op weg naar een nieuw hoogtepunt

Mesjogge

Het is hier al een weekje stil dus sommigen van jullie zullen zich afvragen waar ik mee bezig ben. Dat hebben we dan met elkaar gemeen want die vraag stel ik mezelf vrijwel dagelijks.

2 jaar geleden deed ik dit al eens eerder.
Met 9 mannen een huis delen.
10 dagen lang iedere dag trainen
En dan met 30.000 andere wielrenners
110 kilometer rond de Kaapstadse Tafelberg rijden.
2 jaar geleden deed ik het al eens.
Toen was ik hartstikke gezond
En nu
Ben ik soms ietwat gammeler
En toch zo gek het nog een keer te doen

De eerste twee dagen trainen waren eufemistisch uitgedrukt geen levensgroot succes. Een heup verzette zich ieder moment als de weg ging stijgen. Ik raakte achterop. Ik redde het niet. Ik dacht: misschien moet ik de boel maar afblazen. Ik lijk wel mesjogge.
Maar opeens keerde het tij. Op een morgen voelde ik de kracht terug komen. Ik kreeg meer handigheid in het rijden in een haantjesgroep. Ik kon sneller mijn versnellingen schakelen naar de voor mij beste positie. Ik begon te genieten van het beuken tegen de bergen op.

Deze dagen bestaat de wereld uit cijfers.
Hoe lang houd ik het vol met een hartslag van 160?
Wanneer schakel ik over naar mijn 3e versnelling?
Als ik straks om 11 uur op de top van Chapman’s Peak sta,
rijd ik dan goed volgens mijn eigen planning?

2 jaar geleden reed ik de Cape Argus al eens en deed ik er ruim 4 uur over.
Het streven is nu om voor 3 uur 59 binnen te zijn.
Gekkenwerk is leuk.