Huis

Ik heb Nederlands gestudeerd en tijdens zo'n studie kom je rare types tegen. Getormenteerde types. Depressieve types. Types met een dichtbundel onder de arm.
Sinds die tijd had ik een beetje moeite met dichtbundels. Als ik ze opensloeg rook ik het PC Hoofthuis weer. Ik zag de betonnen en glazen constructie van het pand. De weemoedige blik in de ogen van de jongens met wie ik korte liefdes beleefde en die ik allemaal wilde redden.
Hou me ten goede: het was ook leuk, een interessante gezellige spannende tijd omdat ik geen idee had wie ik was en waar ik heen ging.
Het was mooi toen, maar het is ook mooi voorbij.
Maar de laatste tijd betrap ik me er op, dat ik weer meer poezie lees. En dat ik niet meer denk aan ooit, maar dat gedichten gaan over nu. Of over later. Dat ze weer gaan over mij en niet over wie ik was. Of over een ander of wie ik denk dat die is.
"Alleen in mijn gedichten kan ik wonen" zei Slauerhoff en ik heb er spijt van dat ik het huis zo lang verlaten heb. Vannacht bladerde ik druk door oude boeken op zoek naar een mooi onderkomen. Ik vond het bij Hans Lodeizen. Voor wie even mee wil verhuizen, komt ie:

als ik nu ga zal het zachter
zijn, in de wind, in de huizen,
zal het hart zachter proeven aan
de zonnebloemen en aan de lange
stem die uit de kamer hangt
in de tuin vol nachtegaalgezang

Als ik nu ga zal het minder
wreed in je schouders bijten en
ook plezier op je lichaam leggen
als veel fruit op een schaal als
ik nu ga zal het regenen de
wind zal sprookjes weven in
de avond als ik nu ga zal
het zomer zijn voor het garen

maar ik lig nog aan je armen
verankerd in de haven van de
stad maar ik ben nog bij je
maar mijn stem glijdt nog over
je als een strijkstok maar ik
houd toch van je dat weet je
maar ik slaap nog op je borst

ik ben nog niet heengegaan
de treinen zijn allemaal vertrokken
ik ben nog niet heengegaan
de kaartjes zijn verkocht
de koffers zijn ingestapt
ik ben gebleven

als ik nu ga zal het zachter
zijn, in de wind, in de huizen

Nu! Nieuw!

Genaaid. Dat voel ik me.
Altijd als ik op een tube handcrème zie staan: ‘Nu! Vernieuwd!’. Hoezo? Was die ouwe niet goed genoeg? Heb ik jarenlang me ingesmeerd met zalf die het net niet helemaal was?

Of op een blik soep: ‘Nu! Nog lekkerder!’. Ook zo’n rotkreet. Als je het lekkerder kunt maken, waarom heb je dat dan niet eerder gedaan? Zijn door vernieuwde technologische inzichten tomaten plotsklaps beter gaan smaken? Wat is dat voor een onzin?

Vanmorgen zag ik een andere versie van deze brevetten van onvermogen op een pak thee staan. ‘Vertrouwde receptuur’ schreeuwde het etiket me toe. Vertrouwde receptuur? Hè? Hebben jullie de afgelopen jaren dan zonder dat ik het wist enorm zitten experimenteren en zijn jullie er nu achter gekomen dat de lekkerste ingrediënten voor brandnetelthee daadwerkelijk brandnetels zijn en niet papaverbladen, cocaïnebolletjes of samengeklonterd wc-papier? Moet ik opgelucht zijn dat een of andere jodokus uit grootmoeders kookboek het ultieme recept voor thee wist te vissen? “Jongens, wat ik nou toch heb! Daar kunnen ze bij Pickwick nog een puntje aan zuigen...”.

Ik vrees dat het niet lang meer duurt voordat de eerste marketingstrateeg een etiket bedenkt waarop in chocoladeletters staat:
“Nu! Nieuw! Met receptuur!”.

Blind date

Spijkerrokje?
Nee, te jong.
Een jurk?
Mwoah, te gala.
T-shirtje met 'Little miss naughty' erop?
Niet handig als je serieus genomen wil worden.
Colbert?
Tja, ook weer zo formeel.
Leren jackie?
Te shabby.
Coltrui?
Gaaaaap.
Lievelingsvestje?
Te veel tiet moet ook weer niet.

Tjongejonge het lijkt wel alsof ik me klaarmaak voor een eerste afspraakje.
Ik sta al zeker een uur besluiteloos in mijn kledingkast (Ja, ín ja. Ik heb een inloopkast. Nu mag het vrouwlijke gedeelte van mijn lezers even jaloers zuchten). En ik heb een heleboel kleren. Maar niets is geschikt.

Want wat trek je aan voor de foto op de achterflap van je boek?
Van een boek dat überhaupt nog niet bestaat, maar dat wel al moet worden aangekondigd in de catalogus.
Ik heb een blind date met mijn lezers. Blind in de zin dat ik nog absoluut niet weet wie het zijn of wat ze van mij willen zien.

Je zal er maar mee zitten. Eigenlijk is het best gênant. Ik moet mijn hoofd toch breken over de inhoud?
Maar dat heb ik al lang gedaan. En daar kan ik altijd heel makkelijk beslissingen over nemen,
Hoe het boek moet worden geschreven, wat er in komt te staan, wie ik er voor wil spreken, daar ben ik allemaal al uit.
Maar wat moet ik nou toch aan?

Wees gewoon jezelf, zeggen ze dan.
Maar ik heb zo veel mezelven. Ik ben Little Miss Naughty, een tomboy op gympies, een jurkenmeisje en een hoge hakkenfetisjist. Tja, kiest u maar.

Twee uur later sta ik in een spijkerbroek en wit bloesje in een fotostudio. De fotografe is lief voor me, zegt dat ze me prachtig vindt. Maar ik weet niet wat ik moet doen en voel me stom.
Als kind heb ik veel van dit soort ruimtes gezien. Mijn moeder werkte als model en nam mij geregeld mee. Ik kon lief lachen en dus stond ik vanaf mijn tweede al regelmatig voor de lens. Hollands Next Top Model ben ik met mijn 1 meter 68 nooit geworden, maar de Libelle, Margriet en Postbank hebben schattige plaatjes van me in hun archieven. (Hoogtepunt was een modereportage in de Margriet die als thema Disney had en waarbij ik tijdens de opnames met een Kermit de Kikkerpop op mijn schoot en een schattig jurkje aan de hele dag pertinent weigerde mijn vingers uit mijn neus te halen. Wat ik zeg: Hollands Next Top Model zat er echt niet in).

Maar dat is al zo lang geleden. Ik ben het verleerd. En bovendien werd ik toen altijd gevraagd om breed te lachen maar past dat een journalistiek schrijver eigenlijk wel?
Ik kijk een beetje ernstig de lens in. De fotografe knikt vriendelijk. Mooi hoor, ja zo gaat ie goed. Maar dan begint ze te vertellen. Over een andere schrijfster die ze moest fotograferen. Over hoe lang dat duurde, dat ze iedere haar met lak vast op haar hoofd geplakt had, dat haar kleding geen vouwtje mocht vertonen, dat ze iedere rimpel weggeretoucheerd wilde hebben. De fotografe gooit haar armen in de lucht en roept met haar Franse accent: "Het was nota bene een doooomineee! Die hoooren toch vouwen in hun gezicht hebben?”.
Ik probeer me in te houden, maar ik kan het niet helpen. Ik schiet genadeloos in de lach. Juist op dat moment drukt ze af.

Zojuist mailde de fotografe me het eindresultaat toe. Het is een vrolijk plaatje. Niks ernstige blik, niks verstandig in de verte kijken. De foto, dat ben ik. Little miss naughty. Maar dan met een keurig bloesje aan.

(In de mail terug heb ik de fotografe van harte bedankt. En gevraagd of ze mijn eerste rimpeltjes wil wegretoucheren.)

Blaadjes

Ik houd van lege blaadjes
Van opschrijfboekjes vers van de winkel
Van een agenda die ik uit het cellofaan peuter
En waar nog niets in staat.

Ik houd van lege blaadjes
En denk aan al die witte pagina’s
Die ik komend jaar zal volschrijven
Met alles, ja alles, wat ik wil

En terwijl ik voor mijn vakantie
Echt geen pap meer kon zeggen
En het liefst geen letter op papier zette
Ben ik nu bijna niet te houden

Ik smijt mijn koffer op het bed
En besnuffel het koude huis
Dat ik drie weken geleden verliet
En waar ik mijn sporen weer zal nalaten

Ik houd van lege blaadjes
Omdat ik ze mag vullen
Met alles wat van mij is
Al heb ik nu nog geen idee wat

Ik houd van lege blaadjes
Omdat ik zelf al lang
geen onbeschreven blad meer ben
en tegelijkertijd ook wel

En omdat ieder leeg blaadje
Een nieuwe belofte is.

Gelukkig 2008!
Ik ben weer thuis.