Overdosis

“Hallo doktersassistente, ik schaam me echt dood.”
“Wat kan ik voor u doen dan?”
“Ik denk dat ik een beetje koekoe aan het worden ben. Een tikje gaga. Een pietsie jadajadajada. Jajaja, echt gek dus.”
“Ziet u vreemde dingen?”
“Nou nee, maar ik voel van alles. Ik moet al dagen om de 5 minuten plassen en dan heb ik kramp. En dat voelt als een blaasontsteking maar dat kan natuurlijk helemaal niet.”
“Waarom niet?”
“Nou ja zeg, ik zat hier een week geleden voor mijn reuma en toen kreeg ik pillen. En toen was ik er een paar dagen later weer want ik was zo duizelig en toen kreeg ik andere pillen. Maar de dag daarna was ik nog veel duizeliger en ja, toen kwam ik dus alweer hier. Dat was al een overdosis Rozig bij de dokter zou ik zo zeggen. Ik kom hier anders nooit, u moet me geloven!”
“Ja, maar die blaas...”
“Dat begon dus dit weekend. Het is ook allemaal niet zo erg, hoor, daarom heb ik maar een paar dagen gewacht met langskomen. Ik vind het zo genant, al die kwalen steeds. U zult wel denken: 'Wat een aanstelster.' Het doet alleen toch best zeer bij mijn blaas. Maar die is niet ontstoken hoor. Schier onmogelijk.”
“Schier?”
“O god, nou ga ik ook al rare ouderwetse uitdrukkingen gebruiken. Hoe dan ook: t kan niet. Iedereen zegt dat ik goed naar mijn lichaam moet luisteren maar dat lijf maakt zo veel lawaai, doet zo overdreven. Het moet tussen mijn oren zitten toch? Ik ben veranderd in een hypochonder, dat is het. Als u me zat bent mag u me gewoon wegsturen hoor. Man, ik kan de wachtkamer hier inmiddels blind uittekenen, weet u trouwens dat u heel erg toe bent aan een nieuw behangetje? Mijn god, wat doe ik hier nou toch, wat zal ik...”
“Mevrouw!”
“Ja?”
“Ik heb net uw urine gecheckt.”
“Zat natuurlijk niks in hè. Ik heb het gewoon verzonnen zeker.”
“U heeft een ernstige blaasontsteking. U had niet langer moeten wachten met hier naar toe komen.”
“Oh.”
“Ja.”
“Echt?”
“Uw weerstand is momenteel wat laag denk ik, dat maakt u kwetsbaar en vatbaar. Daar hoeft u zich niet voor te schamen.”
“Oh.”
“Hier is een receptje, meteen met de penicilline beginnen.”
“Goedgoedgoed maar ik beloof dat u dan heel lang geen last meer van me heeft hoor.”
“Over vijf dagen wil ik u hier terugzien om te checken of het over is. En als u wilt mag u dat nieuwe behang gerust meenemen.”

Zielug!

Aaaah wat sneu. Heb je je als aanstaande Miss Teen USA helemaal voorbereid op een vraag waarbij je gewoon met het antwoord "Worldpeace" kunt volstaan, komen ze met een ontzettend moeilijke kwestie op de proppen!

The Extra-Terrestrial

Vanaf woensdag begint de wereld om me heen te draaien. Niet een beetje schommelen, nee draaien. Ik zie wazig, vaak ook dubbel en zo lang mijn ogen open zijn, gaat alles om me heen heen en weer.
Volgens F loop ik erbij als ET in die scène waarin ie met een laken over zijn hoofd door de kamer zwalkt. Had ik toen ik de reumapillen gebruikte voortdurend het gevoel dat ik een kater had, nu maakt zich ook een permanente dronkenschap van me meester, maar helaas heb ik geen vrolijke dronk.

Ik kan me van het verloop van de afgelopen dagen eerlijk gezegd niet zo veel meer herinneren. Uiteindelijk beland ik vrijdag in tranen bij de dokter. Die ziet het meteen. Mijn bloeddruk is veel te laag, maar dat is niet het grootste probleem. Ik kon het medicijn zo slecht verdragen dat het ervoor heeft gezorgd dat mijn evenwichtsorgaan tijdelijk is aangetast. Dat schijnt te kunnen. Het hoort vanzelf over te gaan, maar daar kan een tijd overheen gaan. Meestal komt zoiets bij mannen voor die vervolgens totaal uitgeschakeld zijn, hun bed niet meer uit komen en bij wie hij op visite moet komen want de dokterspraktijk weten ze nooit te bereiken, glimlacht mijn arts (overigens ook een jonge man). Hij is licht verbaasd dat ik de hele week gewoon op de fiets ben gestapt en pogingen heb ondernomen om te werken. Ik ben er zelf eigenlijk ook verbaasd over, maar ja, ik ben gewoon niet zo goed in me overgeven aan ziekte.
Dat dat uiteindelijk wel moet, dat ik werk moet uitbesteden aan iemand anders, reportageplannen heb uitgesteld en zelfs leuke afspraken heb moeten afzeggen, daar zou ik normaal dan ook ongelofelijk chagrijnig van zijn geworden.
Mijn geluk is nu dat ik daar de helderheid niet voor heb. En ook de energie niet. Ik, die altijd voor van alles te porren is, ik die overal zin in heeft, ik die het liefst de grenzen op zoekt van haar eigen kunnen, ik wil niets. Ik wil alleen maar dat het rustig wordt om me heen...

Vanmorgen word ik wakker en open ik mijn ogen. Ik kijk omhoog. Het plafond hangt boven me. Stil te wezen. Volslagen bewegingloos. Ik knipper een paar keer, maar nee. Er gebeurt niets.

Als je ziek wordt, zeggen ze wel eens, dan stopt de wereld met draaien. In zekere zin is dat zo. De ziekte wordt de hoofdmoot, de rest is bijzaak. Als de kosmos me een lesje heeft willen leren, me duidelijk heeft willen maken dat ik wat vaker pas op de plaats moet maken, dat je ook té groots en meeslepend kunt willen leven, dan is dat bericht luid en duidelijk doorgekomen.

Ik lig op mijn rug in jubelstemming maar denk nog even na. Ik moet mezelf in acht nemen, zeggen veel mensen. En echt, dat zal ik proberen. Maar ik ga niet negeren hoe opgelucht ik ben dat mijn lijf het weer doet. En dat vooral mijn hoofd het weer doet, weer plannen wil maken, weer helemaal aanwezig wil zijn.

Als je ziek wordt, dan stop de wereld met de draaien, zeggen ze. In mijn geval is het anders. De wereld is gestopt met draaien. En daardoor voel ik me nu niet meer ziek.
Hoe lang dat zo zal zijn, dat weet ik niet. Voor hetzelfde geld blijft een nieuwe reuma-aanval maanden of zelfs jaren weg. En zo niet, dan verzinnen we er iets op. Goh, realiseer ik me verrast. Ik heb mijn optimisme terug gevonden.

Ik kruip voorzichtig mijn bed uit en sta ietwat wankel voor het raam. Ik stap mijn balkon op en adem de stad in. Ik geloof dat ik er weer ben.

Rozig hoort

Muziek is altijd fijn in tijden van grote beroering. Er zijn eigenlijk maar twee cd's die al weken op repeat staan bij me, afhankelijk van de stemming. Heb ik zin in zwelgen, och, dan doet de Britse band Editors het zoooo goed. En heb ik meer zin in 'Holladijee Holladijoo het zonnetje schijnt en zo erg is t allemaal niet pomptiedom' dan doet Just Jack het heel goed. Misschien moet ik ze eens met elkaar combineren door ze tegelijk te draaien. Een beetje:

Now Why do you wanna go put starz in their eyes?
Why you wanna go put starz in their eyes?
so why you wanna go put starz in their eyes?
now why you wanna go put starz in there eyes
starz in their eyes?
(uit: Starz in their eyes)

vermengd met:

Lift the weight of the world
From my shoulders again
Every little piece in your life
Will add up to one
Every little piece in your life
Will it mean something to someone?
(afkomstig van The weight of the world)

Lijkt me een perfecte aanvulling op mijn gemoedstoestand .

What doesn't kill you

Vandaag maak ik het verhaal af dat ik schrijf voor het Volkskrant Magazine over mensen die ernstig ziek zijn en een weblog bijhouden. Tijdens mijn interview met Frank heb ik vorige week iets gedaan wat ik anders nooit doe: ik vertelde over mijn eigen situatie.
Mijn geïnterviewde reageerde lief en wat volgde was een mooi gesprek over ziek zijn en wat dat met je doet. Toch reed ik tobberig naar huis. Dit was bepaald niet zakelijk van me. Waarom deed ik dit? Een volslagen vreemde, iemand die de dood in de ogen heeft gezien en aan kanker leed, vertellen over mijn eigen sores, dat is gewoon gênant vind ik.

Het gesprek houdt me al dagen bezig. Het verhaal van deze jongen helpt me mijn eigen gedoe te relativeren. Reuma is een onvoorspelbare rotziekte maar ik ga er niet dood aan. Ik vermoed dat het spreekwoord ‘What doesn’t kill you makes you stronger’ in dit geval niet opgaat, maar ik vind toch dat ik in mijn stijve handjes mag knijpen dat er zo veel aan reuma te doen valt.

Veel mensen vragen me hoe het met me gaat en of ik de klap van de diagnose al te boven ben. Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee. Het feit dat ik me door die pillen zo naar voel, overschaduwt alles wat ik nog meer kan voelen. Vrienden zeggen me dat ik best verdrietig mag zijn en een potje mag janken maar ik kom er niet helemaal bij, bij die emotie. Ik weet niet of ik boos ben of verdrietig of gewoon heel hard baal.

Aan het einde van de dag krijg ik een lange mail van Frank. Hij schrijft me dat hij steeds aan ons gesprek moet denken en dat hij het fijn vond dat ik zo eerlijk tegen hem was. Het maakte het interview gelijkwaardig vindt hij. Pfeeew, gelukkig maar.
Daarnaast mailt hij me dat ik mijn problemen niet moet bagatelliseren. Dat ik best een paar dagen in mijn bed mag blijven liggen om te janken als ik dat wil, dat ik het toe moet laten. Ik glimlach bij de gedachte. Ik, dagenlang in tranen in mijn eigen bed. Ik zie het niet gebeuren.

's Avonds heb ik mijn eerste theaterrepetitie van het nieuwe seizoen. Ik zie er tegenop omdat ik weet dat veel mensen van onze toneelgroep mijn weblog lezen. Ik heb even geen zin in mijn eigen verhaal. Soms wil ik niets liever dan er over praten, vaak ook niet. Ik kom dus vol bravoure binnen in onze repetitieruimte. “Jaja, reuma hè, t is klote,” knik ik. “Nee, ik heb nog geen goeie medicijnen. Maar joh, ik heb nog mijn hele leven om ernaar te zoeken! Woehahaha, reumahumor. Zullen we nu maar eens wat gaan doen?”
We beginnen met lezen van het nieuwe stuk, 'Terwijl jij slaapt' (zie Toetssteen), een voorstelling over loverboys. Ik speel een hoer (uiteraaaaard), en ik heb er lol in. Maar na anderhalf uur spelen, vloeit alle energie uit me. Ik voel me als een ballon die leegloopt. Ik probeer me er over heen te zetten, maar ik krijg het niet voor elkaar. Ik zie wit, zegt een medespeler. Ik wuif het weg. Maar als de regisseur vraagt of ik niet liever naar huis wil, knik ik. Een minuut later zit ik op de fiets. En ik baal heel hard, voel me verdrietig en ongelofelijk pissig om de hele toestand tegelijk. En ook opgelucht. Hèhè. Eindelijk voel ik tenminste iets. Dat lijkt me heel gezond.

Positive thinking

De pillen die ik heb gekregen,
daar is mijn lichaam niet lyrisch enthousiast over.
Hoe dat voelt?
Tja, eigenlijk alsof ik continu een kater heb.
En dat is een beetje jammer
als je niet terug kunt kijken op een leuke avond
vol wein, weib und gesang.
Maar het gevolg is wel weer
dat nu ik na De Parade een echte kater heb
me dat nauwelijks opvalt.
Ik ben er inmiddels volledig aan gewend.

Best een voordeel eigenlijk.

Jij bent zo

OK ok
Ik weet dat ik een tikje labielig ben
Ik weet dat ik niet lekker in m'n vel zit
Ik weet dat ik betere tijden heb gekend
Maar er zijn grenzen ja
Horen dat er iets zieks in je lijf zit is al rottig genoeg
Maar nu ben ik er ook nog van overtuigd
Dat er iets zieks in m'n hoofd zit
Want waarom heb ik anders al drie dagen
Een nummer in mijn kop van Jeroen van der Boom?
Je-roen-van-der-Boom
De Frank Masmeijer van Call-TV-land
"Jij bent zo!"
brult die lul steeds in mijn oor
Ik weet het
Ik ben zo
in de war

Grap

Ironie is vaak mijn beste vriend.
Ik houd van de distantie die het geeft, van de relativering.
Ironie doet het goed als metgezel.
Maar soms is het een bitch.

Ik word gebeld door het Volkskrant Magazine. Of ik een verhaal wil schrijven over mensen met een ernstige ziekte die een weblog bijhouden. En dus lees ik de afgelopen dagen veel persoonlijke relazen en voer ik indringende gesprekken.
Over pijn. Over ziekenhuizen. Over het eenzame gevoel dat je krijgt als iedereen doorleeft en jouw lijf niet wil gehoorzamen, niet functioneert zoals het moet. En ook over de opluchting die het geeft het allemaal van je af te schrijven. Je omgeving te vertellen wat er met je speelt.

En ik weet dat ik er aan moet geloven. Ik kan hier wel vrolijke stukjes blijven schrijven over mijn avonturen bij de haringhandel, maar het voelt huichelachtig. Ik heb natuurlijk niet de verplichting alles wat er met mij gebeurt hier mede te delen. Maar iets zegt me dat ik eerlijker wil zijn over mijn leven dan ik nu ben. Al is het maar omdat ik hoop dat het oplucht.

Ik was vorige week in het ziekenhuis. Omdat mijn lijf raar doet. Het begon in mei en de pijn is sindsdien niet meer helemaal weggeweest. Toen in Ecuador de knokkels van mijn handen dik en blauw werden, wist ik het stiekem wel. Dit is niet ok.

Dat vond ook de huisarts bij wie ik me vorige week meldde. Ik moest met spoed naar een specialist. Twee dagen later zat ik een ochtend in het ziekenhuis. Ik werd binnenstebuiten gekeerd door een reumatoloog. En zij sprak de woorden uit. Reumatische artritis.

Sindsdien ligt er een stapel boekjes op mijn bureau met gruweltitels als ‘Leven met reuma’. Ik heb ze gelezen, maar het was alsof ze niet over mij gingen. Ik heb pillen gekregen die de ontsteking moeten stoppen. Dat lijken ze te doen. Net als dat ze de eetlust stoppen. Ik heb nergens trek in.

Ik maak ironische grapjes. “Weet je wat er in die boekjes staat? Dat je moet praaaaaaten over de pijijijn. Pfffft. En dat je je emooooooties moet tonen. Bleh. Er staat zelfs een hoofdstukje in over reumatiek en seksualiteit. Waaaaah!.’
Ik zoek de distantie. Ik zoek de relativering.

En meestal lukt het wel. Het is ook best grappig. Ik die op de gang van het AMC bezig is via haar mobiele telefoon afspraken te maken met doodzieke mensen om te interviewen voor mijn Volkskrantverhaal.

Jaja.
Haha.
Kijk mij nou.

Maar soms breekt dat laagje stoer vernis.
Kijk mij nou.
Plotsklaps zelf patient.

En nu staat het hier, op mijn eigen ironisch getinte site. Iets in me zoekt naar een grap om dit stukje rond te breien. Maar ik vind hem niet. En ik maak hem niet. Ironie is soms geen fuck aan.

Een harde

Amsterdammers zijn kieskeurig waar het hun eten betreft. Ze willen alleen een ijsje van die winkel of de ouwe kaas van die ene kaasboer en als er een plekje op de pas gekochte appels zit, zul je ze tot aan het einde van de straat horen. Op zich hebben ze natuurlijk gelijk. Het leven is te kort om slecht te vreten, zegt mijn vader altijd. Maar ja, dan moet dat goeie vreten er wel zijn.

Ecuador staat niet bekend om zijn culinaire hoogstandjes. Wekenlang hebben we een dieet gevolgd van aardappelsoep, cavia, kip met rijst of rijst met kip. Ach, het went, zullen we maar zeggen.

Vanmorgen sta ik bij de visboer in mijn straat. Een Jordanese dame, type paradijsvogel met veel goud, blond en bruin, is voor mij aan de beurt."'Ik wil groag een hoaring, met uitjes en suur," roept ze schel. "En laat het n harde zijn, die sachte mot ik niet."
Een harde haring. Ik hoor iemand een harde haring bestellen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik ben weer helemaal terug in Amsterdam.

Hille

Of het niet gevaarlijk is, mountainbiken in Ecuador, zo wordt me voor vertrek wel eens gevraagd. Daar weet ik eigenlijk geen antwoord op. Tja, t is een onherbergzaam gebied natuurlijk. Slechte wegen, weinig infrastructuur. Maar is dat nou gevaarlijk? Mwoah. Ik ben van nature geen angstig type, ook niet iemand die uitgebreid allerlei risicoanalyse's maakt. Je springt gewoon en dan komt het wel goed.

Als ik eenmaal in Ecuador ben, ontdek ik dat het best oppassen geblazen is, want voor je het weet lig je op je plaat. Ik probeer zo behendig en handig mogelijk te sturen, maar natuurlijk overkomt het me toch. Na een lange dag klimmen is het nog even dalen naar het hotel. Ik knijp iets te enthousiast in mijn remmen in een raar stukje bocht en pardoes lig ik ondersteboven in het grind. Pijn voel ik eigenlijk niet, maar als ik naar beneden kijk, blijkt mijn knie een bebloede massa. Ik baal en voel me stom. Loop ik daar met zo’n dramatisch ogend gat in mijn knie.

Dat gebeurt aan het begin van de vakantie. Hoe had ik kunnen weten dat we aan het eind van de reis niet met een fietsgroep van 10 maar van 9 man op Schiphol aan zouden komen?

Van Hille wist ik eigenlijk niet zo veel. Dat hij een nuchtere, rustige Fries was. Dat hij zich net als wij gewoon had aangemeld voor een fietsreis zonder precies te weten wat het inhield. Dat hij wel van fietsen hield. Niet zo zeer bergop, dat viel hem vaak wat tegen. Maar dat dalen, dat deed hij graag. En snel. Zo snel dat hij al gauw de bijnaam Down-Hille kreeg.

Van Hille wist ik eigenlijk niet zo veel. Maar dat ene beeld van hem raak ik niet kwijt. Dat beeld waarbij hij op 5000 meter hoogte in het zand in een rare kronkel ligt. Er zit bloed op zijn gezicht. Hij maakt rare geluiden als hij ademhaalt. Soms stoppen die geluiden zelfs even. En het engste: hij reageert niet als we hem roepen.

Hoe hij is gevallen weten we niet. Hij ging hard naar beneden toen we de Chimborazo, de hoogste vulkaan van Ecuador, afstoven. Ik reed een stukje achter hem. Ik zag hem niet, want ik lette op de weg, keek naar mijn stuur en voor ik het wist lag hij daar. Misschien is hij geslipt in het zand. Wellicht gebeurde er iets anders. Maar hij viel en zijn hoofd kwam op iets hards terecht. Zo hard dat zijn helm was gebroken.

Nog altijd ligt Hille in het ziekenhuis in Ecuador. In coma. Wij staan op Schiphol met één man te weinig. Een man die we niet goed kenden, maar die steeds in onze koppen zit. Ik kijk naar beneden en zie mijn knie. Hij is mooi geheeld. En ik kan alleen maar hopen dat Hille dat ook zal doen.

Kentucky

Vraagje:

Waarom smaakt al het rare inheemse eten naar kip?

Ik ben een redelijke alleseter dus als ik in een vreemd land zit, wil ik graag de plaatselijke specialiteit proberen. Zo heb ik tijdens mijn gereis al heel wat weggestouwd. Dat klinkt stoerder dan het is want om nou te zeggen dat mijn smaakpapillen werden uitgedaagd, nee.

Want krokodil? T is net kip.
Slang? Zeer kippig.
Haai? Doet me denken aan...juist aan kip dus.
Japanse levende sidderaal? Kentucky is er niks bij.

Als BVVDW (Bereisde Vrouw Van Den Wereld) wist ik dus al precies wat ik kon verwachten toen mij de specialiteit van Ecuador werd voorgeschoteld.
Goed, het bracht heus wel een schokje te weeg toen daar op mijn bord een volledig ontveld dier lag, met kop en pootjes er nog aan. Ik ben ook niet van steen. Maar ach, als ik letterlijk even zou doorbijten, wist ik precies dat ook dit zou smaken als al het andere, waardoor dit beest al net zo vertrouwd zou zijn als eeeh... kip.

Nou nee dus. Ik heb het geprobeerd, heb geproefd van koppie tot bot tot bil, maar het is echt niet zo.
Cavia smaakt niet naar kip. En dus ook niet naar krokodil, slang, haai of Japanse levende sidderaal.
Cavia smaakt naar varken. Dat u het even weet.

Oef!

Het is wonderlijk hoe snel het landschap verandert. Van het drukke Quito tot de chaotische regelmaat van het regenwoud waar alles klam, groen en vochtig is tot de plek waar ik nu ben. Het dorp Quilotoa ligt op bijna 4000 meter hoogte en wordt bevolkt door indianen. De klim er naar toe is lang en pittig. Op deze hoogte is ademhalen al een uitdaging, dus bij flink berg op fietsen heb ik het gevoel dat een of andere sadist mijn longen door mijn keel naar buiten probeert te persen om er vervolgens een spelletje basketbal mee te spelen. Er waait een zeer koude wind die me af en toe bijna van de weg blaast. Met mijn lichtste verzet vecht ik me naar boven. Het lijkt alsof ik niet vooruit kom.
Maar dan eindelijk zie ik een klein betonnen huisje. Kinderen met verweerde gezichtjes staren me aan. Dit is het indianengezin waar we de nacht gaan doorbrengen.
Een kattenwasje onder iets van een douche later, zit ik op een houten bankje voor het huis. Een kleine kudde schapen slentert langs, vrouwen in kleurrijke doeken wensen me "Buenos Tardes", een man met hoed wandelt voorbij met aan een touw achter hem een enorme zeug.
Mijn lijf is moe, maar mijn zintuigen nemen alles in zich op. De wind doet nog steeds zijn werk, en probeert door de drie lagen kleding die ik draag heen te kieren. Tegelijkertijd verwarmt de zon mijn gezicht. De geur van hooi vermengd met koeienstront, maggiekruid en haardvuur walmt om me heen. Ik hoor het geluid van... van helemaal niets eigenlijk. Straks zal ik een wandelingetje maken naar het kratermeer even verderop. Meer valt hier niet te beleven. Dit dorp is het einde van de wereld.
En dat zou natuurlijk heel benauwend kunnen zijn voor het stadsmeisje dat ik ben. Geen internet, geen krant, geen telefoon, geen klerenkast, geen bioscoop, geen kroeg. Geen prikkel van wat dan ook.
Maar voor nu is dit meer dan genoeg. Zelfs mijn longen krijgen weer zuurstof onderdanks de ijle lucht. Niets benauwend. Dit is een bevrijding.