Begympt

Inmiddels loop ik al een week, gedwongen door mijn kreupelheid, op gympen. Er zijn natuurlijk ergere dingen. Mijn gympen zijn tamelijk leuk, zeker omdat ze glimmend goud zijn. Dat is best vrolijkstemmend vind ik.

Maar gympen en ik, het is een rare match. Ik kan me herinneren dat ik een groot gedeelte van mijn middelbare schooltijd vergroeid was met mijn All Stars die ik dusdanig afliep dat het meer gatenlapjes waren dan schoenen. Maar op een dag is dat veranderd. Op een dag ging ik aan de hak. En dan niet van die lullige twee centimerige. Nee, ik ben niet van halve maatregelen: mijn hakken zijn hoog. Standaard.

Soms kijken mensen verbaasd op als ze me langs zien stiefelen. Het prototype Hollandse nuchtere praktische vrouw vraagt nog wel eens: “Kun je daar echt op lopen???”. Ja schat. Zou je ook moeten doen, want met die platte stappers van jou en door dat te grote uniseks jack dat je draagt en het te kort geknipte haar wantdatiszolekkermakkelijk lijk je niet eens meer op de schaduw van de schaduw van een vrouw. En dat moet je natuurlijk zelf weten, maar kijk mij niet misprijzend aan als ik op mijn knalrode hooggehakte schoentjes voorbij sjees. Zo. Puh.

Maar nu, nu sjees ik helemaal niet. De opmerking die ik de afgelopen week het meeste hoorde was: "Wat ben jij eigenlijk klein!”. En dat vind ik zelf ook. Ik weet het, 1 meter 68 is heus niet liliputterig, maar ik ben gewend om tien centimeter meer de hoogte in te torenen. Dus nu lijk ik niet alleen klein, ik voel me ook klein.

En dan dat lopen hè. Natuurlijk zijn mijn gympies comfortabel. Maar ik mis iets. Ik mis de elegantie van een echte vrouwenschoen. Ik mis de stand van de voet waarbij je hiel omhoog wordt gehouden wat je kuitspieren er bij elke stap toe dwingt zich lichtjes te spannen. En daar knapt ieder been van op. Ik mis ook de zwevende tred, het gevoel van schrijden wat alleen een hak me kan geven.
Soms betrap ik me er op dat ik in mijn gympies op mijn tenen loop. Alsof ik nog steeds hakken heb, al zijn ze er echt niet. Ik geloof dat ik last heb van fantoompijn op de plek waar mijn hakken onder me vandaan zijn geamputeerd.

Bij de manuele therapeut die me de komende weken gaat behandelen vraag ik het met een bibberend stemmetje. Zeg, die klachten die ik heb.... kunnen die komen door verkeerd schoeisel? Kunnen die komen door, o horror, hoge schoenen?
Vaderlijk legt hij een hand op mijn schouder. Nee hoor. Dat heeft er niets mee te maken. En als de ontsteking is weg getrokken en ik weer stabiel sta, mag ik ze gewoon weer aan, die hakken.

Als ik een paar dagen in Kopenhagen ben en door de straatjes begympt rondstrompel, kan ik het niet laten om een schoenenzaak binnen te gaan. En daar staan ze. Zwart, glimmend, open neusje en hoog, cen-ti-me-ters hoog.
Ze gaan met me mee, deze nieuwe meisjesschoenen en staan nu naast mijn bed op me te wachten. Iedere keer als ik ga slapen, zie ik ze en weet ik het. Nog even doorzetten. Dan ben ik weer compleet.

Goed gesprek

2 uur vannacht

“Jaaaa daar zit je dan, muts. Op je handen en knieën. Beetje typische positie hè.”
“Bek dicht, ik ben bezig.”
“Woehahaha, met wat? Je beweegt al drie minuten niet meer!”
“Ik bereid me voor op de volgende stap, ok.”
“En daar moet je over nadenken?”
“Ja. Als ik dat niet doe, lazer ik naar beneden.”
“Roos, wanneer leer jij eigenlijk eens goed naar je lichaam luisteren?”
“Wat denk je dat ik hier zit te doen???”
“Nog voor het te laat is bedoel ik.”
“...”
“Je hebt al een tijdje last van je rug en je heup.”
“Och, alleen als ik in en uit de auto stap.”
“En dat vind jij normaal voor een vrouw van 32?”
“Ja. Iedereen heeft wel eens wat. Kwaaltjes. Ik heb er alleen de laatste tijd wat meer dan een ander.”
“Misschien omdat je er zo lang mee door blijft lopen, struisvogelfiguur.”
“Nou, dat doe ik nu in elk geval niet meer hè, grmbl.”
“Nee, want je tijgert midden in de nacht over de trap op zoek naar Panadolletjes omdat je sinds die hardlooptraining van vanavond niet meer normaal kan lopen.”
“SHUT UP!”

Note to self:
Morgen oplossing vinden om eigen geweten de mond te snoeren

6 uur vannacht

“Ik moet straks de dokter bellen. Dit is niet goed. Of lig ik me aan te stellen? ’s Nachts lijkt alles erger toch? Man o man, wat een schijtzooi. Mijn vrienden zien me aankomen. Heb je haar weer met dat gammele lijf van d’r. Heeft ze opnieuw iets raars. Weet je wat, ik zeg gewoon niets. En ik ga ook geen zielig stukje op mijn weblog schrijven hoor. Pffft. Al dat geweeklaag. Kom. Ik neem nog een panadolletje en slaap het er gewoon uit. Au, kut, hoe moet ik nou liggen?”
“Hé jij daar... ga je lekker?”
“SHUT UP!”

Note to self:
Geweten niet meenemen naar de dokter morgen wegens ernstig gevaar voor gezanik

9.30
“Acuut ontstoken gewrichten, wie denkt daar nou aan? Dat kon ik toch niet weten toen ik ging joggen? Nou? Nou?”
“Nee.”
“Ik loop er bij als een waggelende eend. Dit kan ik nooit stil houden! Fokkerdefok. En hardlopen mag al helemaal niet meer voorlopig. Moet ik naar een manueel therapeut. De naam alleen al! Klinkt als een synoniem voor “De dokter met de handjes”. Iew.”
“Rosa?”
“Ja! Wat?”
“Misschien moet je eens ophouden met je alleen maar verzetten.”
“Ja maar dat kan niet! Ik wil! Ik was net zo lekker bezig! En hoe moet dat nou in september?”
“De Dam tot dam-loop ga jij gewoon vanaf een terrasje bekijken, mop. Heel ontspannen. Met hele losse spieren. Wat dacht je daar van?”
“Ja maar wat moet ik dan met die bewijsdrang en dat fanatisme???
“Die hoek ik vanavond nog je systeem uit. Kom. Gaan we een ijsje halen.”

Note to self:
Geweten morgen opslag geven

Ontwaakt!

Jullie zijn met z’n honderden
Iedere dag
Ja, jullie ja.
Mijn bezoekers
En natuurlijk,
Er is een kleine groep
Die vaak reageert
Maar de meesten houden zich koest
En van hen die blijven zwijgen
Die mijn stukjes lezen
Zich er aan ergeren
Er om kunnen lachen
Of anderszins inwendig reageren
Die mensen
die hier om wat voor reden dan ook vaak zijn
Ja, daar weet ik niets van
Lurkers worden jullie genoemd
Stille meelezers
Jullie zijn een getal in de bezoekerslijst
Meer niet
Maar daar kan nu een eind aan komen
Zezunja is de ontlurkingsweek begonnen
Een week waarin alle lurkers van diverse weblogs
worden aangemoedigd
zichzelf in het reactieveld bekend te maken
Dus ga je gang
Vertel wie je bent
Wie je zou willen zijn
Wie je ooit was
Of doe het desnoods onder pseudoniem
Maar stap eens uit de anonimiteit
In mijn schijnwerpers
Komt uit de kast!
Het hele reactieveld staat voor jullie open...

Klein brokje leedvermaak

Nul

Wist ik veel. Dat het er echt is. Dat het genaaid zit in kledinglabels. Dat het werkelijk bestaat.
Size Zero. Ik meende altijd dat het een uitdrukking was. Iemand die heel dun is, noem je een Size Zero, dat dacht ik.
Maar maatje nul bestaat in Amerika gewoon. En het is het hoogste streven van de gemiddelde beroemdheid of beroemdheid-wannabee.

Gisteren zag ik op de BBC de fantastische documentaire Countdown to zero. Hierin maken we kennis met een leuk uitziende journaliste die wel eens aan den lijve wil ondervinden hoe dat voelt, ultraslank zijn. Ze is niet dik, maar er zit wel een rolletje hier en daar en zoals iedere vrouw wil ze daar van af. En ze wil meer. Ze wil een jurk aan kunnen waar Size Zero in staat.

Wat volgt is een dieet van 500 calorieën per dag dat ze 8 weken vol wil houden. Om een en ander een beetje verantwoord te doen laat ze zich hierbij medisch begeleiden. De dokterstest voor het dieet doorstaat ze glansrijk. Ze is gezond en sterk, ze kan de wereld aan.
In het begin gaat het lijnen dan ook prima. Ze eet weliswaar met lange tanden blaadjes sla, maar flirt vrolijk met haar knappe personal trainer, maakt geintjes in de camera en laat opgewekt zien dat een spijkerbroek maatje 28 halverwege haar dijen blijft steken.

Maar terwijl de tijd verstrijkt, zien we Dawn veranderen. Ze wil niet meer uit eten met vriendinnen want daar raakt ze van gefrustreerd, ze kan niet meer goed sporten omdat ze doodmoe is, ze vraagt zich af hoeveel calorieën er in een schijfje citroen zitten.
Ze wordt slanker, dat zeker, maar ook chagrijniger. En vermoeider. En ja, hoe zal ik het zeggen, doffer. De glans verdwijnt uit haar huid, haar haar en vooral uit haar ogen.
Haar lichaam is aan het aftakelen. Ze kan de medische testen niet meer aan. Uit haar bloed blijkt dat ze ernstige tekorten heeft. Maar het belangrijkste tekort is het geestelijke. Want wie zijn hersens niet voedt, kan niet meer normaal denken. Laat staan normaal leven.

Ik bekijk de documentaire en voel me een beetje raar. Want ja, niets menselijks is mij vreemd. Ik vind het prettig dat in het label van mijn shirtjes Small staat. En als dat M of zelfs L zou worden, doe ik er meteen iets aan. Maar dat wat we hier een S noemen, is maat 36-38. Ik reken het uit: Size Zero staat gelijk aan maat 32. Naast een Size Zero verander ik van een S-je in een olifant. En heel even slaat de twijfel toe. Want wie wil zich een olifant voelen?

En dan kijk ik naar de uitgehongerde afgematte journaliste op het scherm. En ik zie de hologige Victoria Beckham, ik zie de ribbenkast door de jurk van Courtney Cox heen, ik zie de verkrampte lach van Nicole Kidman. Wie wil zich in godsnaam zo voelen?
Wat is er met ons aan de hand? Hoe kan het dat vrouwen en masse aan de grote verdwijntruc willen meedoen? Want dat is het, een verdwijntruc. Van een vrouw transformeren in iemand met een maat zonder nummer. Een nul. Iemand die geen plek meer inneemt. Iemand die niet bestaat.
Ik wil niet iemand zijn die niet bestaat. Ik wil het liefst dat die hele maat niet bestaat. En vooral, dat we die niet willen hebben.
Want welke vrouw is nou mooier, de bovenste of de onderste? Precies.

Wenen

“Ach kind is het zo erg?”
Ik kijk de groenteboer niet begrijpend aan.
Hij wijst naar mijn wang waar trillend een dikke traan op ligt.
O dat. Tja, Hooikoorts. Ik ben allergisch voor iepenpieletjes. En met dat Al Gore-klimaat van tegenwoordig zijn ze er nogal vroeg dit jaar en het zijn er heel veel. Waardoor ik me wenend door de stad beweeg. En dat terwijl ik van de Huile-doe-je-bij-je-eige-commissie ben. Tja, zal een of andere ironisch bulderlachende god allemaal wel weer bedacht hebben.
Maar opeens herinner ik me, terwijl ik de sinaasappeltjes afreken, hoe ik als kind mijn eigen tranen geweldig vond. Dat ik, als ik moest huilen, zo snel mogelijk in de spiegel wilde kijken naar dat opwellende vocht. Zo fijn. Zo lekker dramatisch. En niets werkte zo goed om een aai over je bol van wildvreemden te krijgen dan een stille nagebleven traan op je gezicht.
Ik kijk de groenteboer aan en glimlach naar hem. Geruststellend en diepdroevig tegelijkertijd. “T is vreselijk,” knik ik. Hij schuift me een mandarijn toe. Wow. Die huilende zigeunerinnetjesact werkt goed. Ik denk dat ik maar eens een iep ga knuffelen.

Maat

In het tuincentrum

“Oeoeoeoeoeh basilicum!!!!”
“Roos, die plantjes gaan altijd dood.”
“Ja nee, maar dit is nog geen plantje, dit zijn zaadjes. Kijk maar: “Grow your own basil... Hebben hebben!”
“Ok.”
“Oooooh en kijk daar ook dille en koriander. Weet je wat? Ik begin mijn eigen kruidentuintje!”
“Eeeeh Roos.... dat begin je ieder jaar, maar je vergeet altijd dat we het hebben en dan koop je weer van die belachelijk dure kruiden bij de Albert Heijn.”
“Ja, maar deze keer niet, hoor. Zeker weten. Oh, en hier heb je ook nog volgroeide basilicum. Laten we die er maar bij nemen voor de zekerheid.”
“Sure.”
“Oooh kijk, een aardbeienplant!”
(zucht) “Een aard-bei-en-plant.”
“Jaaaaa, die heb ik nog nooit gehad. O en deze dan, die bougainville! Die van vorig jaar is dood!”
“Ja, dusssss...”
“Dus moeten we een nieuwe!”
“O ja.”
“Zo en dan doen we nog wat van die rooie meuk en ook een paar bakkies van die fel blauwe als opvulling, voor de lege plekjes.”
“Als jij maar gelukkig bent liefje.”

Twee uur later

“Schaaaaaat....”
“Ja?”
“T is best veel, hè.”
“Ja.”
“Waarom zei je niet dat ik doorsloeg met kopen?”
“Je was zo gelukkig.”
“Maar je weet toch dat ik geen maat kan houden?”
“Ja maar dat vind ik juist zo leuk aan je.”
“Ook weer waar.”
“Het ziet er wel goed uit, meisje.”
“Ja hè. Die basilicum kleurt heel leuk bij de aardbeien straks.”
“Zo heb je een lekker plekje als ik morgen weer in Canada ben.”
“Héérlijk. Alleen schat....”
“Ja?”
“Ik pas nu zelf niet meer op het balkon.”

Rozig hoort

Hij is een kruising tussen Robbie Williams, Freddy Mercury, The Scissor Sisters en George Michael. Hij komt uit Beiroet, woont in Engeland, heeft een stembereik van 4 octaven en is ronduit raaaaarrrr maar heeft wat mij betreft nu al dé zomercd van 2007 gemaakt. Vooral ook omdat mensen op Youtube zich zo waanzinnig op hem kunnen uitleven.

In dit eerste clipje zie je Mika himself.

En in dit tweede... ja nou ja, kijk maar. Tranen over mijn wangen van het lachen. Kan aan mij liggen. F kijkt me momenteel in ieder geval ietwat schaapachtig aan, maar zelfs in tijden van wonden likken word ik hier extreem vrolijk van
"Sucking too haaaard on your lollipop, or love's gonna get you down!"

Betrekkelijk

De kunst is het niet te veel op mezelf te betrekken. Maar ik ben een vrouw. Die betrekken alles op zichzelf.
En ik schrijf. Persoonlijker kan werk niet zijn. Hoe kan ik het dan niet op mezelf betrekken?
Ik had een idee. En ik mocht op gesprek komen bij iemand die dat idee kon uitvoeren.
Het onwaarschijnlijke gebeurde. Hij was enthousiast. Hij zei dat ik er meteen mee aan de slag mocht.
Ik kon het amper geloven. Dat ik zomaar het volste vertrouwen kreeg. Dat het zo makkelijk liep. Zo ging dat blijkbaar in die wereld. Wist ik veel dat een mondelinge overeenkomst niet telt.
In mijn werk geldt, als de opdrachtgever ja zegt, heb je de buit binnen. Maar dit is groter. En ze vinden het bij nader inzien niet commercieel genoeg. Dat plan van mij.
Ze willen wel met mij verder. Verzekeren ze me. Maar ik neem me voor: ik geloof niets meer voor ik er een contract bij heb.
En ik neem me vooral voor:
Ik betrek niet op mezelf
dat ik champagne heb gedronken
op iets wat nu niet doorgaat.
Want dat idee van mij. Dat is goed. Dat komt er wel. Al kan ik er nu niet op proosten.
Ik open gewoon een nieuwe fles champagne.
En lik er mijn wonden mee.

Angel

Waaaaah.
Waaaaaah.
Waaaaaaaaaah.
De vrouw naast me schreeuwt onophoudelijk. Ze roept dat ze zo’n pijhijhijn heeft. Ze is bezweet. En ze blijft maar bleren.
Ik doe mijn ogen dicht. Jezus. De eerste hulppost staat al niet in mijn rijtje favoriete plekken van Amsterdam maar de eerste hulppost moeten bezoeken terwijl je nog steeds meer alcohol in je bloed hebt dan eeeeh, bloed, dat is dus de hel.
Zeker omdat die alcoholinname niet eens de reden is dat ik er zit.

Gisterenochtend liep ik thuis te telefoneren (ik kan niet stilzitten en bellen tegelijk) toen ik opeens iets in mijn voet voelde steken. Twee weken geleden had ik in al mijn onhandigheid een glazen schaal kapot laten vallen en dat ene minuscule stukje glas dat er nog moet hebben gelegen had zich zojuist door mijn huid geperst.
Maar gelukkig, met een pincet wist ik de modderfokker te verwijderen. Het was een kruimeltje, meer niet, maar pfeeew, wat luchtte dat op. T is toch geen fijn idee, zo'n raar hard materiaaltje in je voet en iedere minuut dat dat niet-lichaamseigene er langer in had moeten zitten, was te veel geweest. Ik was blij dat ik het zo snel had opgelost en trok monter mijn laarsjes aan om te beginnen aan een koninginnedagfeestwandeling die vervolgens een uurtje of dertien zou duren.
Dertien uur waarin ik af en toe wel iets in die voet voelde steken maar dat vakkundig genegeerd heb. Kom op zeg, niet piepen. Na een biertje of 5 in de zon voelde ik trouwens überhaupt niets meer. Iedereen weet, met de nodige alcohol op vervagen grenzen nogal makkelijk, dus ook pijngrenzen.

Vanmorgen werd ik wakker van gebonk. Niet alleen in mijn hoofd maar ook in mijn voet. Dat was wel merkwaardig vond ik. Een voetkater had ik nog nooit gehad. Toen ik mijn tenen probeerde te bewegen merkte ik dat de voet het formaat van een waterhoofd had. Oe. Dat was niet best.

En dus lig ik even later met de kater van het jaar voorover op een ziekenhuisbed alwaar twee vriendelijke artsen met pincetten, mesjes en allerlei andere instrumenten die ik niet wil zien vakkundig in de bal van mijn rechtervoet aan het harken zijn. Af en toe schrapen ze langs iets wat inderdaad niets met menselijk vlees te maken heeft. “Jaja, dat is glas hoor mevrouw. U heeft gisteren de hele dag met een stuk glas in uw voet rondgewandeld.”
Ik ben misselijk en draaierig. Ik moet koffie. Ik wil hier niet zijn. Kunnen ze die voet niet amputeren? Ik probeer geestelijk op te lossen. En dan, eindelijk, na een half uur slagertje spelen, trekt de arts de boosdoener er met een ferme ruk uit. Ik ben zo verbouwereerd dat ik vergeet "AU!" te roepen. De voet wordt heel heet, daarna koud en begint dan een beetje na te bibberen, maar o, wat voelt hij weer fijn aan. De arts laat me het glas zien. Ik kan hem wel zoenen. Lichtvoetiger dan ooit dartel ik de kamer uit. Nou ja, dat is niet waar, zo'n olifantenpootje is niet meteen weg maar de angel is er uit. Nu nog de angel uit die kater zien te halen.