Trashkoningin

Ik geef het toe, ik heb soms een erg eeeeh merkwaardige smaak.
Ik switch namelijk nogal makkelijk van high naar low culture en andersom.
Zo is de diva in mij vaak alom vertegenwoordigd. Oesters staan op nummer één in mijn lijst van favoriet voedsel en van champagne word ik heel, heel gelukkig. Je kunt er ook donder op zeggen dat als ik bij een juwelier mijn oog laat vallen op iets wat ik echt heel mooi vind, dat altijd bijzonder exclusief, nergens anders te krijgen en volledig onbetaalbaar zal zijn.
Toen ik niet zo lang geleden in Kopenhagen in een enorme kledingwinkel vol hip spul voor maar een paar tientjes scharrelde, was er één jurkje waar ik volledig van door mijn hoeven van adoratie ging. Wat bleek: het was ook het enige designerstuk, namelijk een exclusief ontwerpje van Vivienne Westwood. Op het prijskaartje stonden zo veel nullen dat ik me afvroeg of ik driedubbel was gaan zien van de schrik.
Kortom: ik kan een heel exclusieve voorkeur hebben.
En tegelijkertijd heb ik een enorm zwak voor foute rotzooi. Zo rijd ik al een tijd rond met tijgeren pluchen dobbelstenen bungelend aan het spiegeltje van mij auto. En draag ik ook mijn tijgerlingerie vol verve. Mijn lief keek dus niet vreemd op toen ik hem vertelde over mijn nieuwe diepste verlangen. Ik wilde heel graag naast de tijgerdobbelstenen zo’n meeknikkende roze poedel die je op het dashboard van je auto kunt plakken.
Hoe ik op het idee kwam weet ik niet. Ik ken niemand die zoiets vrijwillig in zijn wagen plaatst. Maar ik reed op een dag naar een interview toen ik een visoen kreeg en wist dat mijn leven niet compleet zou zijn zonder roze auto-Fifi.
Toen ik die wens durfde uit te spreken, maakte F me terecht uit voor alles wat mooi en lelijk is. Een ordinaire del was ik. De koningin van de trailertrash. Dit kon ik toch niet echt willen? Beschaamd knikte ik. Dit wilde ik wel. “Tsk” deed hij.
Maar vanmorgen ging de deurbel en stond de postbode daar met een pakket. Een verlaat verjaardagscadeau van mijn echtgenoot. Ik opende het kartonnen doosje en zag eerst een setje knalroze pluchen dobbelstenen. Geinig. Om de tijgeren exemplaren te vergezellen. Maar dat was nog niet alles merkte ik toen ik ze optilde. Want daar lag ze. Mijn nieuwe vriendin. Fifi!
Och, wat zullen we samen gelukkig worden...

Nu echt

Nog een paar verjaardagen
En dan kan ik op 28 maart
niet alleen de jaren
Maar ook mijn kraaienpootjes tellen
En die vermenigvuldigen met lachrimpels
Helemaal niet erg
Net zomin als dat
Die bloemenvaas elk jaar voller wordt
En een roos extra krijgt
Voor iemand met het adagium
Hoe meer hoe beter
Is dat een heel vrolijke gedachte

Beetje jarig

Het begint altijd heel low profile.
Zo van: “Ach, ik doe een borreltje voor mijn verjaardag. Kijk maar of je komt, niks fancy’s hoor. Geen groot feest of zoiets, gewoon relaxed.”
Daar ben ik dan ook echt heel erg van overtuigd.
Borreltje
Niks bijzonders.
Beetje jarig.
Gewoon relaxed.
En dan breekt de dag van het feestjedatgeenfeestjemagheten aan. En ik sta op. Stinksjaggerijnig. Want ik ben van drie dingen heilig overtuigd:

a. Er komt niemand.
b. Degenen die wel komen vinden het heel stom.
c. Maar dat maakt niet uit want er komt toch niemand.

De rest van de dag baal ik van iedereen, want niemand komt en dat is heel stom. Er komen inderdaad een paar afzeggingen. Goed, stuk voor stuk met heel goede redenen als vakantie, ziek, zware verplichtingen. Heel begrijpelijk. Maar het is natuurlijk ook een voorbode. Voor de rest. Die ook niet komt.
Ik haat iedereen. Ik haat ze allemaal. En ik haat mezelf. Ik had gewoon niks moeten doen, helemaal geen verjaardagstoestand, want nu zit ik maar weer te griepen dat er niemand komt. Of maar drie mensen ofzo. Die elkaar haten. En mij eigenlijk ook. Want dat is de reden waarom niemand komt. NIEHIEHIEMAND HOUDT VAN ME!

Ja, dit klinkt hysterisch. En dat is het ook. Maar ik word nou eenmaal ontzettend hysterisch van mijn eigen verjaardag. Kutzooi. Weet je wat? Ik ga zelf gewoon niet. Ha! Dat zal ze leren! Gewoon een beetje allemaal niet komen als ik eens wat leuks organiseer. Puh. Dat doen ze dan maar lekker zonder mij toevallig.

Aan het begin van de avond verman ik me. Ik trek een geil truitje aan voor het geval er toch iemand komt. En zo niet, dan heb ik in elk geval nog mezelf in mijn geile truitje.

Eenmaal in de kroeg tik ik in recordtijd een paar biertjes weg. Er is voetbal op tv. Dat scheelt dan weer. Valt het niet zo op dat er niemand komt.

Twee uur later.
Mijn geile truitje is besmeurd met bitterballen en bier. Ik hang om iemands nek en iemand hangt om mijn nek. Eigenlijk hangt het hele café om elkaars nek. Er zijn heel veel mensen. Allemaal voor mij. En voor elkaar. Ik krijg cadeaus, schouderkloppen, lieve woordjes ingefluisterd. En ik voel me heel erg jarig terwijl ik dat pas over een paar dagen echt ben.

Maar volgend jaar doe ik er niks aan hoor.
Nou ja, een klein borreltje ofzo. Niks fancy’s. Gewoon. Low profile.

Rozig hoort

Ze is altijd dronken, heeft tattoos van pinupdames uit de jaren vijftig en zingt heel heel hard dat ze NIET naar de rehab gaat. En ik zing al een paar weken heel lekker met Amy Winehouse mee. "Noooo noooooo nooooo!"

Smurrie

Ik heb een vochtprobleem met mijn auto. Er stroomt meer water binnen het karretje dan er buiten afdruipt als het regent. Ergens zit een lek, maar ik heb geen idee waar. In het begin dacht ik nog, actiebereid als ik ben: ‘Och, die paar druppeltjes’. Tot de stoel naast me zo zompig aanvoelde dat ik mijn tas er niet meer op durfde te leggen.
Het rook ook al een tijd een beetje raar. In eerste instantie vermoedde ik een vergeten broodje kaas onder alle rommel op de achterbank, maar nee, dat was niet te vinden. Toen zag ik dat die achterbank groen was. Heel gek, voor een auto met grijze bekleding.
Vanmorgen stond ik dan eindelijk bij de garage.
“Zo zo mevrouwtje.”
“Jaja," knikte ik.
“Wel eens van een vochtvreter gehoord?”
“Eeeeeh, nee.”
“Aha.”
“Ja.”
“Die moet er in. En die stoelen en bank moeten helemaal worden schoongemaakt. Dat moet u in de auto doen, want de bekleding kan er niet uit. Het is een hoop werk, maar dan denk ik dat het wel goed komt.”
“Jaja.”
"Ja.”
“Eeeeeh.... u doen?”
“Nou nou, dat gaat u wel wat kosten.”
“NOU EN!? DENKT U NOU WERKELIJK DAT IK EEN HELE DAG OP MIJN KNIETJES MET SOP EN VOCHTVRETERS TUSSEN DE GROENE SMURRIE IN DE WEER GA???”
“Ik begrijp het. We gaan er mee aan de slag. O en mevrouw?
“Ja”
“Die groene smurrie heet schimmel. Uw auto heeft een schimmelinfectie omdat hij door onbekende reden altijd te nat is.”

En dat vond ik dan weer heel raar klinken.

Pour toi

Ik zocht niet naar een vriendje
En had serieus gepland
Na de eerste nacht weg te gaan
Maar die eerste nacht
Werd een eerste week
Werd een eerste jaar
Werd vandaag een eerste decennium
En ik ben nooit vertrokken

Nu is het al zo erg
dat de dag nadat jij gaat
om buitenlanden te verfimen
het hele huis zich verzet
De lampen vallen uit
De televisie vertoont sneeuw
De kat is van de rel
En ik verlies de knopen van mijn jas

Maar na al die jaren
Weet ik dat je altijd terug komt
En weet ik ook
dat ik verdomd goed
knopen aan kan naaien
katten tot rust kan manen
lampen kan verwisselen
en televisies kan repareren

en vooral, heel erg vooral
dat ik niet vertrokken ben.

Quand on n'a que l'amour
A s'offrir en partage
Au jour du grand voyage
Qu'est notre grand amour

Alors sans avoir rien
Que la force d'aimer
Nous aurons dans nos mains
Amis le monde en entier

(dat laatste is niet van mezelf maar van ene meneer Brel. Nooit van gehoord. Schijnt al jaren dood te zijn. Maar dit klonk best aardig.)

Verstopt

Een van de voordelen van het ouder worden is dat je steeds beter naar de signalen van lichaam en geest leert luisteren.
Dus toen ik vanmorgen met een pijnlijk naar rechts verdraaid hoofd want stijve nek woest scheldend en armgebarend met de huistelefoon aan mijn oor mijn mobieltje dat ik kwijt was probeerde te bellen, wist ik dat ik het misschien iets te druk heb momenteel.
De laatste keer dat ik doordraaide stopte ik mijn handschoenen in de groentela van de koelkast en mijn tandenborstel midden in de stapel oud papier.
Die telefoon trof ik na heel lang bellen eindelijk aan. Onder in het pak All-Bran in de voorraadkast.
Ik moet een hele lange massage boeken.

Zaagman

Iets wat geluid kan maken, is nog geen instrument.
Dat klinkt logisch uiteraard, maar je moet ze de kost geven die niet in dit principe geloven.
Natuurlijk, als kind probeerde ik, geïnspireerd door een liedje van Bert en Ernie (“Een schoenendooooos, een kammetje en een stukje dun papier. En zo’n piepende ballon maakt ook geluid!”), mijn eigen instrument te maken van een lege wc-rol, rijst en karton en ja ik heb ook wel eens door een rietstengel geblazen in de hoop dat het als een fluitje klonk, maar als je boven de 4 bent moet het afgelopen zijn met die ongein.
Ik bedoel: er zijn al prachtige instrumenten. Gitaren, violen, trombone’s en neusfluiten, er is genoeg om ritme en melodie mee te creëren. Dat lijkt me toch Heel Helder, ja!
Waarom ik zo pissig ben? Bij mij op de brug zit sinds enkele weken een man met een zingende zaag. Een zingende zaag ja. Zzzzzzzingende zzzzzzzaag.
Weet je wat voor geluid een zingende zaag maakt?
Het is iets van “Woeoeoeoeoehii, woehieeeeee,” maar dan heel hoog en ijl. Het is een klank die in mijn top drie van niet te verdragen geluiden staat (de andere twee zijn de didgeridoo en de doedelzak. Ik bedoel, een doe-del-zak.... Waarom???). Het is een geluid dat me kippenvel geeft die begint vlak boven mijn stuitje en dan langzaam over mijn ruggengraat naar boven trekt om vervolgens uit te waaieren over mijn schouderbladen. Brrr.
Ik snap het gewoon niet, een zingende zaag. Waarom leer je niet heel mooi piano spelen als je een riedeltje in je hoofd hebt? Nee hoor, je gaat naar de schuur en kijkt in de gereedschapkist. ‘Hé,’ denk je, ‘een zaag. Zou die ook kunnen zingen?’. Dat is toch waanzin? Je gaat toch ook niet proberen een drilboor aan het fluiten te krijgen?
Het schijnt nog een hele kunst te zijn hoor, zingend zagen, maar ja, iedereen kan wel iets knaps waar je niks aan hebt. Ik zelf kan behoorlijk leuk jongleren met bierviltjes. Of een dikke negerin nadoen. Of alle songteksten van de Havenzangers opzeggen. Maar ik ga die kunsten toch ook niet midden op een brug tentoonspreiden en er nog geld voor vragen ook?
Misschien moet ik dat maar wel doen eigenlijk. Vanmiddag ga ik al bierviltjesjonglerend als een dikke negerin '’s Nachts na tweeën’ blèren naast de zingende zaagman. Moet je eens zien hoe snel het afgelopen is.

Bruine anjer

Vraag me niet waarom maar zaterdag moesten mijn vrienden en ik herinneringen ophalen aan Heel Grappige en Heel Grove Humormomenten uit cabaret- en tv-programma's. Naar mate de hoeveelheid biertjes die we hadden gedronken toenam, werden onze imitaties van Hans Teeuwen, Jiskefet en De Vliegende Panters steeds beter. "Je weet wel, dat ie opeens zegt: 'Ik heb die geit op zijn bek geslagen!" En zich dan helemaal kapot schrikt en roept:"'Paulus, het is Paulus! En waar is Oeroeboeroe?" "Woehahaha! Jaaaaa! En dan die van dat boek met een open einde! Hihihi!" "Jaaaaa die! En natuurlijk dé Sinterklaassketch, die van bij het randje, oioioi!" "En weet je nog, dat liedje over die harde stukjes poep, hahahaha!", "O ja, en die sketch dan dat Hans vertelt de koningin geneukt te hebben en dat die ouwe man dan zegt "Lik mijn bruine anjer". Ooooo, shit, ik krijg buikpijn hahahaha."
Nou goed, om het inside-joke-gehalte van dit verhaaltje niet al te groot te maken, hier twee van de fragmenten waar we het over hadden. Bekijken op eigen risico. U kunt of niet meer praten van het lachen of zet vol walging uw computer uit. Aan u de keuze.

De bruine anjer
Sinterklaas

Later

Met een hoop nieuw op te zetten artikelen in het verschiet, een voorstelling waarvan we over twee weken al try-outs spelen en een man in het buitenland waardoor mijn privé-leven afgeladen is "want je hebt nu toch alle tijd", ben ik de afgelopen weken niet zo veel aan mezelf toegekomen.
Eigenlijk is dat een onzinnige bewering. Dat schrijven immers doe ik niet zo zeer voor de wereld maar voor mij, in dat theater sta ik niet zo zeer voor de wereld maar voor mij en die kroeg bevolk ik niet zo zeer voor de wereld, maar...juist, voor mij.
Het is hedonisme in optima forma natuurlijk, dat leven van uitdaging naar hoogtepunt naar nieuwe piek want degene die ik er het meest mee dien ben ik zelf.
Maar die mij van mij is wel verdomd veeleisend. En soms wil de rest van mij gewoon even niets.
Niet praten, niet luisteren, niet drinken, niet eten, niet denken en vooral niet doen.

Vandaag is de eerste dag in tijden die ik daarvoor heb uitgetrokken.
Ik zit op mijn balkon. Dat boek wat ik al twee weken uit wil lezen op schoot. Mijn ogen dicht. Mijn zonnebril op, mijn gezicht afgeschermd van de buitenwereld.
Beter kan niet.
Maar dan, na een minuut of vijf, fluistert een stemmetje in mijn hoofd:
“Zeg, moet jij niet nog iets doen?
Een wasje draaien,
de kattenbak verschonen,
je haar bijpunten,
dat lastige telefoontje plegen,
een weblogje schrijven,
achterstallige mail beantwoorden,
je bankzaken regelen,
sporten,
dat interview van morgen voorbereiden,
gezond koken voor de hele week???”

Opstandig ga ik onderuit zitten. Nee. Ik doe het lekker niet. Ik ben vandaag geen doener. Ik ben een later.
Ik concentreer me op de zon en zak langzaam in een goedmoedige sluimertoestand. Alles is even helemaal stil in en om mij.
En dan glijdt mijn boek van mijn schoot en belandt met een klap op de grond.
Ik schiet overeind, sta op en voor ik het weet heb ik een weblogje geschreven.
Fok. Dat was dus niet de bedoeling.
De doener heeft gewonnen.
Maar de later gaat het de rest van de middag gewoon opnieuw proberen.

Vrouwtje

"Hé lekker wijf" schreeuwt de glazenwasser me vanaf zijn ladder toe.
Ik glimlach en zwaai even.
Altijd gezellig.
En zo'n toepasselijk begin ook van de Internationale Vrouwendag.
Of ben ik gewoon een heel beroerde feministe?

Oorloos

Ken je dat? Dat je opeens een woord heel raar vindt. Een woord dat je altijd zonder moeite hebt uitgesproken, zonder verdere gedachtes ook, maar dat van het ene op het andere moment enorm wonderlijk klinkt wanneer het je mond uitrolt.
Het kan met de simpelste woorden.
Zeg maar eens tien keer ‘doekje’ achter elkaar. Toe dan. Houd je niet in. Ga even mee in het experiment.

Doekje
Doekje
Doekje
Doekje
Doekje
Doekje
Doekje
Doekje
Doekje
Doekje

Raar woord toch?
Nu heb ik dit de laatste tijd, die plotselinge bevreemding, niet alleen met woorden maar ook met lichaamsdelen. Ik heb een tijdje heel verwonderd naar monden gekeken. Zo vreemd, huid die opeens ophoudt en overgaat in een zachte roze verkleuring die open en dicht kan. Een scheur in het gezicht. Hoe kunnen we dit zo normaal vinden?
Gisteren zat ik naar Shownieuws te kijken en toen zag ik ze opeens. De oren van Viktor Brand. Niks mis mee hoor, gewone mannenoren. Maar plotsklaps leek het alsof ze zojuist door iemand met ferme kracht op zijn hoofd geplakt waren. Alsof Viktor Brand altijd oorloos is geweest en nu zomaar met die twee rare uitstulpingen zat opgescheept. Ik zapte verder en daar zag ik Mathijs van Nieuwkerk. Die had ze ook! Aan weerszijden van zijn hoofd tussen de jongenachtige lokjes door zaten daar twee wormvormige aanhangsels. Ze bewogen zelfs een beetje mee als hij hard lachte. Vanmorgen bij het nieuws zag ik Loretta Schrijver. O wee, ook al zo miserabel gehandicapt met vleeskleurige schelpen. Zo raar. Ik durf al de hele dag niet in de spiegel te kijken.