Dromen

Het is weer zo’n nacht van dromen. Dat heb ik wel eens. Niet zomaar dromen van een onbewoond eiheiheiland of van een lange treinreis of van een geinig interview, nee het is weer zo’n nacht van dromen met een grote D. Nachtmerriedromen. Irritant genoeg blijft het bij mij nooit bij één. Als ik eng droom krijg ik een regen aan nachtmerries op me afgevuurd. Alsof mijn geest alle rottigheid er in één keer uit wil kotsen. Wel zo efficiënt natuurlijk, maar leuk is anders.
En dus droom ik vannacht dat verschillende mensen in mijn omgeving doodgaan, dat ik intussen twee deadlines moet halen van verhalen die ik zelf niet snap, dat ik op het toneel sta en het decor instort waardoor er een glazen wand over me heen valt en dat ik tenslotte de deur uit ren op weg naar een feestje en bij binnenkomst in de woonkamer van de jarige ontdek dat ik mijn jurk ben vergeten aan te trekken en alleen in mijn panty sta.
Als om half acht de wekker gaat, ben ik opgelucht. Soms is wakker worden heel fijn. In het donker kleed ik me aan, ik giet een bak troostespresso naar binnen, verman me en ga naar de sportschool. Als ik daar in de kleedkamer mijn jas uitdoe, zie ik het. Ik ben vergeten mijn shirt aan te doen. Is dit nog maar het begin?

Filmpjuh

Zoals beloofd, het filmpje met een impressie van wat ik de afgelopen week heb gedaan. De boom-encounters zijn er zorgvuldig uitgemonteerd .

Huishoudelijke mededeling

Voor een ieder die mij gisteren of vandaag heeft geprobeerd te mailen even een huishoudelijke mededeling:
Euronet is aan het kloten waardoor ik geen berichten meer kan ontvangen. Nu had ik dat op die Canadese berg geen punt gevonden, maar hier in Amsterdam waar ik altijd en overal mailbaar ben, begin ik me inmiddels behoorlijk eenzaam te voelen.
En ik weet zeker dat ik van alles mis.
En ik voel me niet op de hoogte van de laatste nieuwtjes.
En ik vind dat ik mijn werk zo niet kan doen.
Laat staan mijn sociale contacten onderhouden.
En... en... en...
Hoe deed ik dat tien jaar geleden allemaal in godsnaam?

Koop mij

Het is me niet eerder opgevallen hoe druk het in mijn straat is op zondagmiddag. Hippe yupperds die even een fris neusje halen, kookgekken op zoek naar die ene alleen in mijn buurt verkrijgbare truffelolie, moeders met bugaboos vol krijsende, grijpende, ijsvretende kinderen. Nooit merkte ik de drukte hier op, maar nu opeens verwondert het me hoe al die mensen naast en langs elkaar heen lopen zonder elkaar voortdurend om te stoten. En wat een kooplust, welk een materialisme. Ik kan nauwelijks geloven hoeveel er ingeslagen wordt. Ik heb net een week op een Canadese berg achter de rug waar het enige wat je kon aanschaffen eenvoudige t-shirts en functionele Labello waren. Ik ben zojuist geland maar eigenlijk ook weer niet. Je kunt het meisje wel van de berg halen, maar de berg niet uit het meisje, zoiets.

Inmiddels is het dinsdag. Ik slinger met mijn fiets over de gracht, een groepje toeristen omzeilend. In de bak aan mijn Kronan zit mijn tas met daarin een nieuwe hartjesjurk en een lipgloss die “Koop mij, koop mij!” in de winkel naar me had geschreeuwd. Met strenge preciezie heb ik net bij de Bijenkorf wat nieuwe smaakjes koffie uitgezocht. De verkoper overhandigde ze me alsof het puur goud betrof. Eenmaal thuis loop ik meteen door naar mijn koffieapparaat. Oe, wat kan zo’n Nespressootje lekker zijn na een week lang Canadees bruin water te hebben gedronken. Ik laat het bad vollopen en zak in het water, koffiekopje in de hand. Buiten hoor ik een brommer sjezen. Iemand schreeuwt keihard: “Hoerrrrr!”. Ik ben weer helemaal thuis.

Pride

Aan het lijstje van hieronder kan ik inmiddels een zwarte heup toevoegen. Ik had een iets te innige ontmoeting met een boom. Vraag me af hoe prinses Irene daar doorgaans zonder kleerscheuren van af komt....
Helaas voor jullie sneeuwt het hier nog altijd onophoudelijk, dus filmen lukt niet echt, jullie moeten me maar op mijn woord geloven. Om toch een teken van leven te geven hier een blokje Schaamteloze Zelfpromotie:
Morgen (zaterdag dus) in het Volkskrant Magazine een achtergrondverhaal van mijn hand over homoseksuele pubers onder de 16 jaar die al uit de kast zijn. Dit naar aanleiding van de Puberboot-affaire op de Canal Pride. Is best een belangrijk verhaal geworden. Vind ik zelf. Een verhaal waaruit blijkt dat homoseksualiteit van tieners soms heel makkelijk wordt geaccepteerd, zoals bij de coming out van de vijftienjarige Danny: ‘Mijn ouders reageerden erg goed, net als de rest van mijn familie. Mijn oma zei dat ze het al lang van me wist en mijn opa zei simpel: ‘Ach, stront wast makkelijker af dan lippenstift.’
Maar tegelijkertijd blijkt uit de interviews ook hoe eenzaam homoseksuele pubers kunnen zijn, zoals Joey (16), die op zijn tiende al wist dat hij homo is: “Net als vroeger voel ik me nog altijd vaak alleen. Ik heb wel vriendinnen met wie ik dingen deel, maar echte vrienden heb ik niet. Homojongens zijn er niet in mijn omgeving en van de hetero’s merk ik dat ze afstand van me houden. Ze zijn te bang om voor homo uitgemaakt te worden als ze veel met mij omgaan.’

Voor het volledige verhaal: zie de krant morgen.

week weg

Zere benen,
blauwe schenen,
een vastzittende nek,
uit elkaar getrokken onderrug,
stramme schouders,
klutsknieën
en de biberitus omdat ik op een middag iets te veel energie verband en te weinig suiker gegeten had.
Kortom: beste mensen, ik leef nog maar ben aan het helicopterskiën in Canada. En daar gaat je lijf een beetje pijn van doen zo nu en dan. Omdat er figuren zoals Bladiebla zijn die het waarheidsgehalte van mijn logjes in twijfel trekken, probeer ik deze week een filmpje te Youtuben, maar daarvoor wacht ik even op een dagje zonneschijn zodat jullie ook daadwerkelijk iets kunnen zien. En ik hoop dat ik er tijd voor vrij kan maken want ik ben nu voornamelijk mijn lichaam aan het martelen en daarna in de bar aan het proberen de kwaaltjes te vergeten. Wat bijzonder goed lukt. Kortom: dit is een weekje gekkenwerk. Maar onnoemelijk leuk!

In het lunchcafé

"Hóe-veel centimeter????"
hoor ik een jongen verbaasd en luid door zijn telefoon vragen.
Ik ben meteen nieuwsgierig.
Vertel, vertel, hoeveel cen-ti-me-ter?
Blijkt het weer over dat weeralarm te gaan.
Bummer.

Saaie doos

Het is zaterdag, ik heb gesport en besluit eens even uitgebreid in mijn eentje te gaan lunchen in een hip café. Ik hou er van: veel koffie, veel geroezemoes om me heen en toch met niemand hoeven te lullen.
Naast me zit een hip, blond meisje. Ze kijkt naar me als ik ga zitten, knikt me vriendelijk toe. Dan gaat ze verder met een verhaal tegen haar vriendin die tegenover haar zit. “Echt, het wordt zooooo goed, mijn scriptie! Het is gewoon ontzettend slim uitgedacht allemaal. Ik denk dat ik een revolutie te pakken heb. Over vijf jaar weet iedereen wie ik ben. Dat zegt mijn begeleider ook. Dit is gewoon nog nooit eerder beschreven” Goh leuk, wat zou ze verzonnen hebben? Een nieuwe evolutietheorie? Een taalkundige oplossing voor het probleem wat het woordje ‘toch’ toch allemaal kan betekenen? Iets in de kwantummechanica?
Ik luister het gesprek verder af maar kom er niet achter. Mijn fantasie slaat op hol. Misschien zit ik zomaar stiekem naast een nieuwe nobelprijswinnares. Nou moe, en het is nog best een lekker wijf ook.
Opeens spreekt ze me aan. “Mag ik je wat vragen?”. Ik knik. “Ik ben bezig met een onderzoek voor mijn afstudeerscriptie. Zou je voor mij een vragenlijst in willen vullen?” Maar natuurlijk! Alles voor de wetenschap! En voor het bevredigen van mijn nieuwsgierigheid uiteraard.
IJverig begin ik te pennen. Naam, leeftijd, gezinssituatie, opleiding, je kent het wel. En dan komt vraag vijf. “Scheert u zich wel eens in uw intieme zone?” Pardon???? Ik kan kiezen uit vier antwoorden. A. Iedere dag. B. 1 keer per week. C. Soms. D. Nooit, omdat...
Ik vind het maar een rare vraag maar goed, ik heb geleerd dat het onbeleefd is geen antwoord te geven en bovendien moet je afmaken waar je aan begonnen bent, dus ik omcirkel braaf. Volgende vraag: In welke vorm scheert u uw intieme zone? A. Een streepje. B. Een driehoekje. C. Kaal. D. Anders, namelijk...
Nou jaaaaa. Zit ik hier op zaterdagmiddag in een doodgewoon lunchcafé een beetje aan te kruisen wat ik zoal met mijn schaamhaar doe! Ik bedoel: ik heb weinig geheimen en met een slok op in de kroeg kan ik hier prima over uitwijden, maar wat is het nut van deze exercitie?
Bij de volgende vraag komt de aap uit de mouw: heb ik behoefte aan een product waarmee ik een kaarsrecht streepje zou kunnen scheren? Ik krijg visioenen van een kut-waterpas en vul maar ‘Weet niet’ in. Laatste vraag: heb ik behoefte aan een product waarmee ik figuurtjes in de schaamstreek zou kunnen scheren? Figuurtjes??? Hoeveel ruimte denkt ze dat er down under is? Dat ik de eerste zinnen van het Wilhelmus wil lezen voor ik de liefde bedrijf? Dat het me leuk lijkt als mijn geliefde Bugs Bunny tegenkomt als ik mijn ondergoed uittrek? Dat ik een pijltje wil scheren om aan te geven waar ie moet zijn?
Ik ben er klaar mee en vul heel groot nee in. Ik wil geen figuurtjesproduct, ik los het zelf wel op tussen mijn benen, dank u wel.
Opeens voel ik me een ontzettend saaie doos. En toch ook behoorlijk genaaid.

Heks

Ik werk tot laat door aan een verhaal en besluit aan het eind van de avond mijn zinnen even te verzetten met een vrolijk potje televisie. Er is vast wel iets opwekkends. Ik zap wat langs de kanalen en kom terecht bij een programma waarin vrouwen op leeftijd worden geïnterviewd over het moderne leven. Kan leuk zijn, denk ik. En ach, ik ben zo suf, als het maar beweegt vind ik het best. Maar dan beginnen de dames te praten. Ze mogen ieder hun visie geven op de computer, mobiele telefoons, sexy advertenties, porno en de TomTom. Geen idee waarom deze selectie gemaakt is, maar goed. Over al deze onderwerpen valt wel iets te vertellen.
Maar vervolgens word ik me toch getrakteerd op een diarree aan zeurende klaagverhalen. Ik weet niet wat me overkomt!
Anita Witzier vertelt dat ze geen hout begrijpt van haar navigatiesysteem (“Ik weet het altijd beter!”), de zusjes Lois Lane pruilen hoe irritant het is dat ze ’s avonds laat op tv steeds van die advertenties van Breezersletjes zien (“Maak jezelf toch niet zo belachelijk. Je gaat toch niet zeggen: "Ik ben achttien en ik ben geil”"), Liz Snoijink monkelt dat ze niets maar dan ook niets van haar Apple begrijpt (“En als ik het door heb, verzinnen ze weer een ander systeem!”), Chimene van Oosterhout vindt het zoooo vervelend dat ze vier mobiele telefoons heeft (“Ik moet altijd bereikbaar zijn, waarom is dat eigenlijk?”) en Cisca Dresselhuys... Nou ja, die is gewoon overal tegen.
In de TV-gids zie ik dat het programma Grumpy Old Women heet en inderdaad, grumpy is nog zacht uitgedrukt. Volgende week komt er ongetwijfeld een uitzending waarin ze gaan roepen hoe schandaaaaaalig het is dat ze als oudere wijze vrouwen zijn afgeschreven en niet meer aantrekkelijk worden bevonden en dat de hele mode- en beauty-industrie draait om jong, jong, jong. Dat mag dan wel zo wezen, maar ik ken zat vrouwen van boven de veertig die hartstikke aantrekkelijk zijn. Mijn moeder loopt tegen de zestig en dat is gewoon nog steeds een lekker wijf. Waarom? Omdat ze niet zo klaagt. Stelletje mutsen. Computers, internet, mobiele telefoons, navigatiesystemen en porno zijn geen dingen waar je over moet zeiken, daar moet je van genieten. Je hebt nog een heel leven de tijd om de mopperende ouwe taart uit te hangen. Sterker nog, hoe ‘old’ zijn de vrouwen uit deze uitzending nou eigenlijk helemaal? Sinds wanneer behoor je je als veertiger opeens als een verzuurde ouwe heks te gedragen? Grumpy old women. Pffft. Ze hadden beter dat old helemaal weg kun laten en het programma ‘Sjaggerijnige takkewijven’ kunnen noemen.