Droom

Terwijl we het deden, wisten we: Nu slaan we door.
Dit kan niet goed zijn.
Gewone beschaafde mensen doen dit niet.
Een beetje gematigder kan geen kwaad, is zelfs gezonder.
Maar ja.
Het was niet te stoppen.
We hadden geen zelfcontrole meer.
We waren al vier uur bezig, eigenlijk zaten we al lang aan onze taks, en toch...
Ook die laatste aflevering van The Sopranos, seizoen 5, moesten we zien.
Ik grapte nog: “Volgens mij ga ik hier een week van dromen” terwijl we ingespannen keken naar Tony en zijn maten die het zoveelste lid van een concurrerende maffiafamilie naar een andere wereld hielpen.
En inderdaad: vannacht was Tony daar in mijn dromen. Maar wat ik nou zo raar vind is dat hij gewoon een lieve huisvader was. Ik zag tafereeltjes van Tony en Carmella, gearmd op de markt, van Tony stoeiend met dat irritante zoontje van hem, van Tony die zijn dochter én schoonzoon knuffelt. Niks bloed, niks hoeren, niks hoofden die letterlijk in elkaar getrapt werden. Alleen maar Tony en de liefde. Alles wat de tv-serie zo geweldig maakt, heb ik in mijn dromen weggefilterd.
Soms ben ik echt een walgelijk romantische muts.

Bon apetit

Sommige krantenkoppen zjn zo eng!

Dé-dé-dé

Vandaag is alles en iedereen stom.
O en stom is eigenlijk ook een stom woord dat de lading bij lange na niet dekt. Maar ik weet even niks anders dan stom. Wat ongetwijfeld ook weer stom is.
Manmoedig tracht ik mezelf aan het werk te houden, maar toevallig moet ik vandaag alleen maar stomme dingen doen. Voorlichters achter hun broek aan zitten bijvoorbeeld. Proberen er begrip voor op te brengen dat ze het zooooo druk hebben met stom zijn dat ze niet terug kunnen bellen. Maar dat ze wel heel veel tijd hebben om te mierenneuken over komma’s en punten in mijn stukkies.
En de administratie. Bonnetjes zijn net sokken die uit de was komen. Ze weten zichzelf altijd zoek te maken als je ze nodig hebt. Mmm. Stomme vergelijking.
Ik kijk naar mijn eigen hoofd in de spiegel en probeer te glimlachen. Slaat nergens op. Ik voel totaal geen glimlach. Het enige wat ik zie is dat mijn haar stom zit.
Met de moed der wanhoop besluit ik te gaan winkelen. Ik bedoel: je bent een wijf of je bent het niet en impulsaankopen stemmen me doorgaans heel vrolijk.
En dus sta ik in de Bijenkorf waar ik een heel blij rokje zie hangen. Zwierig. Zachte stof. Dat moet hem wezen. Er komt een verkoopster naast me staan. “Mooi hè,” roept ze iets te hard. “Maar vandaag wordt het alleen maar kijken kijken kijken en niet kopen. Deze rokjes zijn namelijk bestemd voor de Dé-dé-dé!”
Het is me al opgevallen dat de helft van het assortiment niet te vinden is omdat het in bakken zit die zijn ingepakt met geel-grijs pakpapier zodat op korting beluste huisvrouwen straks drie dagen lang elkaar stuk kunnen trekken terwijl ze graaien naar spullen die ze eigenlijk niet eens willen hebben.
De Dolle Dwaze Dagen. Mijn god. Dat is pas echt de stomste uitvinding van de eeuw. Ik wil helemaal geen korting! Ik wil dat rokje! Nu! Anders word ik nooit gelukkig.
Ik probeer uit te leggen aan de Bijenkorfmuts dat dit een dringend noodgeval is. Onnozel kijkt ze me aan. “Donderdagmorgen vanaf 8 uur zijn we open. Dan kan het feest beginnen,” krijst ze opgewekt.
Nu staat ze in de etalage, vastgebonden aan een Dé-dé-dé-reclamebord. Ze heeft een prop geelgrijs pakpapier in haar mond, zodat ze dubbel en dwars stom is. Een stuk opgewekter rijd ik naar huis.

Sletje

Er is een nieuw type man opgestaan. En dan heb ik het niet over de metroseksueel, de überseksueel of de moderne holenman waar de blaadjes vol mee staan (Kent u die kerels trouwens? Nee ik ook niet. Mijn god, je zal je lief maar moeten omschrijven als überseksueel. Dat klinkt toch alsof hij een fysieke stoornis heeft?).
De echt nieuwe soort man is de bruggenfluisteraar.
Vroeger, heel vroeger, werd je op straat door leuke jongens wel eens keihard nageroepen. "Hé lekker stuk!” klonk het dan. (Jammer trouwens dat dat woord uit de mode is geraakt, net als beschuitlul maar nu val ik in herhaling). Natuurlijk gebeurt dat nog steeds wel, met name door bouwvakkers die dan weer vragen waar die mooie beentjes naar toe gaan, maar een luide uitroep van pakweg een leuke zakenman met een aktetas, vergeet het maar. Er wordt nog maar weinig spontaan blij nageroepen.
Vervolgens had je een tijd lang de sissers. Vaak van buitenlandse afkomst liepen ze achter je aan en deden net alsof ze een leeglopende ballon waren in de hoop dat ze daarmee je aandacht trokken. Dat gebeurde wel, maar ik vond het al een stuk minder vrolijkstemmend dan de eerder genoemde recht-voor-zijn-raapmethode.
En nu zitten we dan met de brugfluisteraar. Ik ben er de afgelopen maand maar liefst drie tegengekomen. Doodgewone mannen die me tegemoet wandelden terwijl ik over een brug fietste. Vlak voor ik ze moest passeren gingen ze plotsklaps midden op de weg lopen en terwijl ik langs hen heen schoot, fluisterden ze me iets toe. "Lekker wijf” hoorde ik van mijn eerste brugfluisteraar. Het was een brave huisvaderachtige man met een degelijke kabeltrui. Ik had de vaart er in, dus tegen de tijd dat ik snapte wat hij zei, was ik alweer van de brug af. Ik verweet mezelf last te hebben van grootheidswaanzin en van een te grote fantasie dat ik zomaar dacht dat een keurige man "Lekker wijf” naar me had gefluisterd. Waarom in godsnaam?
Maar niet lag daarna overkwam me hetzelfde. Andere brug, andere man, andere tekst. “Mmmmm. Ziet er goed uit.” En weer was ik te laat om überhaupt te reageren.
Dat zou me niet nog eens overkomen, nam ik me voor. Dus op iedere brug die ik overging was ik beducht voor de brugfluisteraar. Maar ja, t is net de politie hè. Als je ze nodig hebt, zie je ze niet.
Tot gisteren. Ik pedaalde over een hoge brug en kwam langs een man. Hip, seminonchalant type. Hij rook nog lekker ook, zo merkte ik toen ik voorbij hem ging. En opeens hoorde ik het gefluister. “Zooo sletje!” Sletje? Sletje???? Ik draaide me om en riep hem heel hard toe: “Wat nou sletje!?”. Niet begrijpend keek hij mij aan en vervolgde zijn weg. Er keken meer mensen op. En opeens voelde ik me als die zwerfster in mijn straat met het syndroom van La Tourette. Klootzak.

Gevalletje Kalu

Het is laat in de avond als hij binnen komt. Ik lig te lezen op de bank en terwijl ik verwacht dat hij me zoals gewoonlijk eerst een zoen geeft, loopt hij door naar de koelkast. Hij pakt een fles bubbels, en komt bij me zitten. Het zal toch niet?
“Ik heb nieuws,” zegt hij. Hij is hees.

De afgelopen weken waren eufemistisch uitgedrukt niet onze meest relaxte. Tijdens onze vakantie had F het aanbod gekregen om een grote Amerikaanse speelfilm te gaan draaien. En als ik zeg grote, bedoel ik grote. Een budget van 45 miljoen dollar. De duurste film die F ooit heeft gemaakt kostte 15 miljoen, dus je begrijpt dat hij opeens het gevoel had dat hij van FC IJselmeervogels was gepromoveerd naar Manchester United. Het was fantastisch. Alles in kannen en kruiken. In oktober kon hij beginnen. In Halifax, Canada, zijn moederland.
En toen kwam de Union om de hoek kijken. De Canadese vakbond was niet blij met een halve Hollander die daar een beetje zou komen steadicammen terwijl er genoeg werkloze cameramannen in Canada zelf zitten. Dus zeiden ze nee. En als de vakbond nee zegt, kun je het vergeten.
Het is raar om te zien hoeveel het met iemand doet als hem een enorme kluif wordt voorgehouden die, net wanneer hij zijn tanden er in wil zetten, wordt weggenomen. Er waren opeens zorgen over de toekomst. Als de vakbond hem niet zou accepteren, zou filmen in Canada nooit meer kunnen. F werd een typisch gevalletje Kalu. Dit mocht niet.

En dus ging F aan het werk om de Union van zijn kwaliteiten te overtuigen, in de hoop dat ze voor hem een uitzondering zouden maken. Er werden aanbevelingsbrieven verzameld, de website verbouwd, belastingtechnische trucs bedacht en ga zo maar door.
Ik kon alleen maar toekijken. Dat is niet mijn sterkste kant. Ik ben iemand van de actie en als ik niets kan doen en merk dat iemand ongelukkig is, word ik zelf minstens zo ongelukkig. Er zijn heel wat nachten geweest dat F doodmoe in slaap viel en ik wakker lag, op zoek naar oplossingen voor zijn probleem. Ik geef toe: het is een beetje arrogant dat ik denk dat ik die moet en kan bedenken, maar zeg dat maar eens tegen jezelf om 4 uur in de ochtend.

En dan loopt hij afgelopen week naar huis na een dagje draaien en gaat zijn mobiel. Zijn werkpartner in Canada. “You’re in motherfucker!”. F vertelt me dat zijn eerste reactie een oerkreet is, die hem nu zo schor heeft gemaakt,
Ik vlieg hem om zijn nek. “Sorry baby voor de afgelopen weken” zegt hij. Ik haal een beetje onhandig mijn schouders op. Ik ben zo opgelucht.
We drinken. Snel. Gulzig. Hij vertelt wat hij allemaal gaat doen. Stunts, filmen op paarden, special effects. Hij heeft lichtjes in zijn ogen.

Dan vallen we allebei opeens stil. Over een paar weken is hij weg. Tot eind december. En we vergeten zowaar even blij te zijn.

Spritz

Wat er ook gebeurt, altijd lekker ruiken, is een gevleugelde uitspraak van me. Ik ben iemand die drijft op geur. Koop ik een nieuw boek, dan snuffel ik aan het papier, voor ik een stuk brood in mijn mond steek, ruik ik even en eerlijk gezegd vind ik de geur van koffie nog veel lekkerder dan koffie zelf.
Ook bij mensen ben ik een snuffelaar. Natuurlijk, niemand houdt van zweetlucht of slechte adem, maar bij mij gaan de voor- en afkeuren verder. Ik kende eens een mevrouw die verslaafd was aan een heel zwaar parfum, ik meen Poison, dat ik niet te hachelen vond. Is nooit helemaal goed gekomen. Daarnaast kan ik ook vriendjes opnoemen van wie ik allerlei nare eigenschappen met liefde wilde vergeten, puur omdat ze zo lekker roken.
Voor mezelf ben ik uiteraard nog een veel grotere zeikerd met parfums. Het duurt lang voor ik een geurtje heb gevonden dat bij mij past, me niet meteen verveelt, me niet licht misselijk maakt of duizelig en ga zo maar door. Toen ik Euphoria van Calvin Klein ontdekte was ik dan ook met recht euforisch. Het had me zeker een week snuiven gekost om iets te vinden wat ik lekker vond. En er is niets zo erg als het testen van vieze parfums.
Ik kan me herinneren dat ik als kind wel eens met mijn moeder naar de Bijenkorf ging alwaar op de parfumafdeling grote zwaar opgemaakte dames vroegen of ik een nieuw luchtje wilde testen. En me dan, nog voor ik ook maar nee had kunnen schudden, zomaar een pssssjjjt parfum in de nek spoten. Wat een hel.
Tegenwoordig mijd ik parfumdames maar toch ontkom ik niet aan ongevraagde luchtjes. Tegenover mijn kantoor zit een vrolijk café en aangezien ik niet van de ‘ik smeer mijn bammetjes zelf’-brigade ben, ga ik daar dagelijks lunchen. Omdat ik tijdens het eten van grote bakken thee houd, moet ik daar ook nog wel eens plassen.
En dan gaat het mis. Want in het toilet hebben ze een zelfspuitende luchtverfrisser gemonteerd. Je weet wel: zo’n ding dat spritzt op het moment dat je de deur open en dicht doet. Ik heb al op allerlei manieren geprobeerd de wc binnen te komen zonder geraakt te worden maar het lukt me niet. Een snelle sprong, de deur juist heel langzaam openen, flink bukken, vergeet het maar. Het ding kotst me telkens onder waardoor ik de rest van de dag ruik alsof ik ben verkracht door een WC-eend.
Vanmiddag ga ik weer en spuit ik terug. Met een fles gif, namelijk de zwaarste Poison die er is. Dat zal hem leren.

Test123

Ik mag dan wel 86 worden maar ik scoor ook 60 procent op de slettenbakmeter. Wat is nou het beste nieuws?

Oudje

Niet slecht! Ik heb nog 20083.1 dagen op deze aarde te spenderen en ik word 86. Dat zeggen ze althans op deze site. Geinig, maar we gaan natuurlijk minimaal voor de 100...

Scoop!

Na een lange vakantie vind ik het altijd prettig bij wat opdrachtgevers langs te gaan om te bespreken hoe we de komende tijd gaan samenwerken en wat voor verhalen ik voor ze zal schrijven. Vaak krijg ik van tevoren dan de vraag “Wil je ook wat ideetjes meenemen?”. Logisch uiteraard. En natuurlijk heb ik vaak wel fijne plannen voor verhalen. Maar op het moment dat ik ze voor moet gaan stellen, weet ik ze plotsklaps niet meer. Het is net als met mijn verjaardag,. Het hele jaar door kan ik een waslijst opnoemen van dingen die ik zou willen krijgen maar als mensen me een week voordat ik echt verjaar vragen “En? Wat wil je hebben?” klap ik dicht en komt er vaak niet meer uit dan: “Eeeeeh, een boek ofzo?”.
Omdat ik vanmorgen weer zo’n opdrachtmeeting had, was ik de afgelopen dagen de hele tijd bezig met Het Gouden Idee. Daar ga je raar van doen. Want dan vermoed je dat overal een verhaal in zit. Goede journalistiek ligt immers op straat nietwaar.

Dus die chagrijnige serveerster in de bar? Dat moet iets wezen. Kopsuggestie: “Steeds meer horecapersoneel werkt als het ongesteld is!”
Ik verdwaal ondanks mijn TomTom. Scoop! Kopsuggestie: "Tomtom weet de weg helemaaaaal niet!”
Mijn TomTom klinkt opeens een beetje raar. Dat is hem! Kopsuggestie: "TomTom is eigenlijk een vermomde HenkHenk!"
Een training op de sportschool valt wat al te zwaar uit. Stop de persen! Kopsuggestie: “Instructeurs van spinningklasjes zijn eigenlijk SM-meesteressen!”
Ik heb geen ideeën. Dat is op zich al een idee! Kopsuggestie: “Journaliste R. S. Zit in een geestelijke impasse!”

Het moge duidelijk zijn: deze ingevingen hebben mijn uiteindelijke lijstje niet gehaald. Zes andere wel. Welke het zijn? Houd het Volkskrant Magazine maar in de gaten. Tot die tijd zeg ik: geen idee...

Zucht

Wie mijn weblog een beetje kent, weet dat ik soms niet echt handig ben (zie bijvoorbeeld hier en hier).
Maar dat ik het nou tijdens het strijken voor elkaar krijg de strijkbout op de achterkant van mijn bovenarm te planten, is weer een nieuwe prestatie. Toch knap van mezelf.

Briljant

Barry, die van "Kedeng kedeng kedeng kedeng oehoe???" krijgt 'Toppertje' aangeboden als de nieuwe zomerhit.
Kijk hier...

Glitter

Het is momenteel hip om ietwat meewarig over Madonna te doen. Want Madonna, dat is toch die vrouw op leeftijd die van haar paard is gekukeld? Madonna is toch dat mens dat voortdurend op haar Kabalakleedje boven haar Engelse landhuis zweeft? Madonna is toch die non-zangeres die het nodig vindt Christenen uit de tent te lokken door tijdens haar concerten aan een kruis te gaan hangen?
Is natuurlijk ook allemaal waar. Maar Madonna is net zo’n icoon als de iconen waar ze mee spot. En daarom komt ze wat mij betreft overal mee weg.
Gisteren was ik in d’Arena en al voor het concert begon heb ik mijn ogen uitgekeken. Want Madonnapubliek is nogal eeeeh, apart. Te dikke dames uit de provincie getooid met knalroze cowboyhoeden, hippe anorexiameisjes met ultrastrakke spijkerbroekjes in de laars, en vooral glitternichten, heel veel glitternichten met naveltruitjes.
Op de een of andere manier werd ik daar al vrij blij van. Toen Madonna vervolgens opkwam ín een glitterende discobol, het kruis waar ze aanhing een glitterkruis bleek te zijn en ze aan het einde van de show een glittercape met de letters Dancing Queen erop had omgeslagen was ik helemaal om.
Nu heb ik nog maar één wens: ik wil ook een glittercape. Of in ieder geval een witte badjas. Met in gouden letters Dancing Queen er op geborduurd.
Want in wezen ben ik natuurlijk zelf gewoon een glitternicht. En blijft Madonna mijn heldin. Al was het maar omdat ze de enige vrouw is die ik ken die een witte legging draagt en ermee weg komt.