The Arc

En opeens is het stil. Midden in het oerwoud zit ik in The Arc, een hotel gebouwd aan een waterplaats waar veel dieren komen om zout te likken. De lodge is een jaar of 50 geleden gebouwd en doet gezellig jeugdherbergerig aan. In onze bedden zijn kruikjes gelegd, verwarming is er verder nauwelijks. En dat terwijl de temperatuur 's avonds onder de tien graden komt.
Het is half zeven in de morgen en ik zit, verscholen in mijn grote sweater, naar buiten te staren door een gigantische glaswand die mij van de dieren en de buitenkou scheidt. Gisterenavond hadden we zicht op olifanten, buffels en wilde katten. Opgewonden gingen we slapen in de hoop dat ‘s nachts de belletjes ons zouden wekken. Het systeem is eenvoudig: wordt er een olifant gesignaleerd, dan klinkt er 1 belletje in je kamer, bij een neushoorn 2, een leeuw 3 en in heel bijzondere gevallen, bijvoorbeeld als de luipaarden in knalroze tutu een rondedansje maken, gaat de bel 4 maal, zo is ons uitgelegd.
Maar de bel gaat helemaal nbiet. Het is een rustige nacht geweest. Er5wordt wat gemopperd door enkele gasten, maar ik vind het stiekem wel prettig dat de natuur zich niet laat dwingen, wat voor ingenieuze waarschuwingssystemen er ook worden bedacht.
Het is stil in de uikijkpost waar ik bivakkeer. Een dikke Spaanse komt binnen en moppert dat er te weinig dieren zijn en ze door de mist geen foto's kan maken.
Als ze weg is ben ik opeens heel gelukkig. De nevel hangt als een vaag laagje over de buitenwereld, niets is meer helemaal helder. En daardoor alleen maar mooi.
Een buffel heft langzaam zijn enorme kop op. Ik durf me niet meer te bwegen. En even, heel even, heb ik geen idee of hij naar mij of ik naar hem aan het kijken ben.

Samburu Game Park

Uit ervaring kan ik nu melden dat het niet went: een olifant die zich in de rivier staat te wassen pal voor het houten huisje waarin je bivakkeert. Dat de aapjes over het grasveld rollen of uitgebreid hun blauwe (!) ballen inspecteren op het moment dat je langs ze loopt om te ontbijten. Dat een luipaard zich om een uur of tien 's avonds in een boom nestelt tegenover het terras waar je net een biertje drinkt.
Wat helaas ook niet went zijn de tientallen busjes, volgepakt met toeristen die safarihoeden en telelensen fier om hun nek dragen als waren ze Indiana Jones himself.
Op een zeker moment staan we tijdens een safari oog in oog met een leeuw. We hebben precies acht seconden om in stilte van hem te genieten. Stof wolkt op. Er klinkt geklik. Opgewonden geroep. En voor ik het weet zijn wij en de leeuw omsingeld door blerende Amerikanen.
Eigenlijk is dit gekker om te zien dan alle olifanten, blauwbalapen en luipaarden bij elkaar. Of misschien wen ik uiteindelijk toch makkelijker aan dieren dan aan sommige mensen.

Mombasa-Diani Beach

Zo’n drie keer per dag zit ik rechtop in mijn strandbedje. Kut! Volgens mij moet ik dringend wat doen! Iemand mailen, of interessante telefoontjes plegen, een stukkie tikken, of verkopen, rekeningen maken, mijn gas en licht betalen. Iets!
Drie andere keren per dag schrik ik op tijdens een dagdroom of terwijl ik lig te lezen. Gaat daar mijn mobieltje niet?
Nee, die gaat dus niet. Want iedereen weet dat ik een kleine 6 weken in Afrika zit. En dat ik dus niets moet. Iedereen weet het. Behalve ik. Ik heb de Amsterdamse haast nog niet achter me gelaten.
Na een paar dagen verplicht luieren besluiten F en ik dat we wat willen zien. We pakken een taxi naar een stad aan de kust waar we verwachten dat we toegang tot snel internet hebben (we moeten nog wat binnenlandse vluchten boeken) en waar we een beetje willen shoppen.
Volgens de mensen in ons Keniase hotel is het maximaal een half uurtje rijden.
Na anderhalf uur hobbelen zijn we er nog niet. Als we eindelijk aankomen blijkt de havenstad te bestaan uit dertig lemen hutten. Internet? Nooit van gehoord. En winkelen? Woehahaha.
Onder het mom van “We zijn er toch” besluiten we in te gaan op het aanbod van een locale gids die ons een naburig eilandje wil laten zien.
Zijn motorbootje wil amper starten maar uiteindelijk dobberen we erheen. En vervolgens vallen we van de ene verrassing in de andere. Het snorkelen is briljant, de mangroves prachtig, de verse krab die we als lunch krijgen supersappig.
Op de terugweg zet de kapitein plotseling zijn pruttelmotortje uit. “Let’s sail! We have no hurry. Hakuna matata!” roept hij. Ik kijk uit over het water terwijl we langzaam naar de kust drijven. In mijn oor hoor ik het Afrikaanse gezang van de bootjongens. Ik hoef even helemaal niets.

ps mede daarom(en vanwege internet dat vaak handmatig moet worden aangezwengeld) ietwat onregelmatige logjes. Maar ik probeer geregeld wat te posten...

Gênant

O dear, de schaamte is compleet

Niet omdat ik neuspeuterend in het park ben betrapt, volledig naakt, met ongewassen haar en mijn benen in mijn nek.
Niet omdat ik terwijl ik geen ondergoed aanhad wijdbeens uit een auto ben gestapt terwijl er twintig fotografen stonden (go Paris, go!).
Nee, ook niet omdat ik keihard “I will always love you” van Whitney Houston heb zitten zingen in de veronderstelling dat ik de telefoon op de haak heb gehangen wat niet zo is waardoor de belastingmeneer aan de andere kant van de lijn volledig heeft kunnen meegenieten van mijn gebrek aan vocale capaciteiten.
Evenmin omdat ik uitgebreid mijn BH goed heb staan doen met mijn handen onder mijn truitje vlak voor de neus van die blinde straatmuzikant die helemaal niet visually challenged blijkt te zijn.
Eveneens niet omdat ik op het moment dat ik 5 euro voor mijn proefabonnementje op NRC Next wil overmaken, ik iets te lang op de nultoets heb gedrukt waardoor ik de abonnementenservice moet bellen met de vraag of ze mijn Vierduizendnegenhonderdvijfennegentig euro te veel weer even terug willen storten.
En niet omdat ik die nieuwe opdrachtgever een “Dikke nichterige pad met een schurfterig aangezicht” heb genoemd als hij vlak achter me in de kroeg blijkt te staan.

Voor de goede orde: het bovenstaande is me allemaal niet overkomen. Het had gekund, maar nee, deze blunders heb ik nog niet gemaakt (Hoewel, eentje uit het rijtje wel. Jullie mogen raden welke...), maar mocht dat zo zijn geweest dan zou mijn gêne daarover het in het niet vallen in vergelijking met de schaamte die ik voel om wat er wel is gebeurd.

Het is namelijk zo veel erger:

Ik ben laatste geworden in de voetbalpoel.

Over het IJ-festival

Auwwww

Een snee onder je borsten waardoor zakken siliconen geperst worden?
Prima
Een haartransplantatie waarbij je hoofdhuid wordt losgesneden van je schedel?
Big deal
Een joekel van een naald in je bovenlip?
Ach, waar hebben we het over
Twee mega-incisies om de oogleden op te trekken?
Hoort erbij, joh
Een tuinslang in je heupen geperst om vet af te slurpen?
Héééérlijk
Een stuk van de neus afzagen?
Och ja
Een schaamlipcorrectie?
Komt u maar
Een tepelverplaatsing?
Ga nog effe door
Een facelift waarbij je gezichtshuid wordt losgetornd en strak naar achteren getrokken?
No problemo

Je kunt veel van Marijke Helwegen zeggen, maar niet dat ze kleinzerig is. Althans, dat dacht ik. Maar nu blijkt dat Marijk Helse Pijnen lijdt! Niet door al deze cosmetische ingrepen, neeee, het is iets anders dat haar doet kermen van pijn en zelfs doet vrezen voor amputatie!
Wat dat is? Een ontstoken nagelriem. Jaja. Echt waar, een ontstoken nagelriem.
Dat een lijf dat van top tot teen is bewerkt door messen, scalpels en afzuigapparaten nimmer protesteert is een wonder, maar goddank, eindelijk weten we dan wat Marijkes zwakke plek is. Dokter Schumacher! Één vingertransplantatie alstublieft!

Tropical Danny

Oeioeioei, het wordt tijd dat ik het land ga verlaten want ik sla nu compleet door met mijn Nederlandstalige muzieksmaak. Du moment dat ik even mijn Drukwerk("zoooo'n onderschatte band")-cd uit had staan om eens te luisteren naar de muziek van het nu, werd ik op de radio geconfronteerd met dit.
Ja, je gelooft het niet, gewoon op 3 FM ingeklemd tussen The Black Eyed Peas en U2 werd dit gedraaid.
En ik vind het dus briljant. Qua slechtheid. Briljant slecht zeg maar.
Dus ik kan niet meer stoppen met zingen.
Ik word er zelf stapelmesjogge van maar zelfs in mijn slaap murmel ik nog "Doe mij een toppertje en een Breezer a-na-nasssss".
De mensen om me heen beginnen me te mijden. Nog even en ik word een eenzame vrouw. Dit is niet goed. Help. Ik MOET er mee stoppen.
Ik moet op vakantie want anders word ik vanzelf het land uit gezet wegens Algehele Wansmaak.

Luchtig

Wat ik het liefste doe met dit weer is liggen.
Nee, niet uit vermoeidheid of oververhitting, want al oog ik blank en blond, in het diepst van mijn wezen ben ik een pikzwarte neger die opleeft zodra het warmer wordt dan 30 graden. Verbranden doe ik zelden, het is me niet snel ergens echt te heet en ietwat vochtige bezwete haartjes in mijn nek vind ik helemaal niet naar, eerder zelfs wel lekker.
Maar goed, ik lig nu dus vooral heel graag. Bij voorkeur in mijn bootje. Omdat ik dan weet dat ik door de stad trek, maar er even niets van kan zien. En omdat me dan pas opvalt hoe zilt het er ruikt. En hoe warm de wind is. En hoe vrolijk alle stemmen boven me van de mensen die rosé klinken op de kades.
En vooral omdat ik onder het leven door lijk te varen en even een time-out kan nemen om naar de lucht te kijken.