Talpa-opmerking van de week

Joost spreekt Dido in Big Brother erop aan dat zij met Mao op haar shirt loopt.
Dido vraagt wie dat dan is en Joost vertelt: "Door hem zijn nog meer mensen vermoord dan door Hitler."
Dido: "Waarom heb je dat niet eerder gezegd"
Joost:"Ik heb je de vorige keer al gezegd dat je Mao op je shirt had"
Dido:"Ja, weet ik wie Mao is".

Goeie vraag

Tekenaar en Pulitzer Prize-winnaar Mike Luckovich maakte wat mij betreft de cartoon van het jaar tot nu toe. Hij stelde een woord samen met de 2000 handgeschreven namen van alle gevallen Amerikaanse soldaten in Irak. Meer zeggen met 1 woord, 1 tekening, kun je niet. Hier nog een artikeltje er over.

IEIEIEIEIEIEIEIE!!!!

Goeiemorgen dames en een enkele heer,

Bij deze om even lekker wakker te worden: Robbie naakt!!!!
En hij zwiebelt ermee!

KLIK NU HIER

Poppenkast

Ik kan er niet meer tegen. Heus, ik ben geen snob. Ik houd van bier en André Hazes en ik durf hier best toe te geven dat ik Big Brother én
Expeditie Robinson volg. En dat ik liever de nieuwe Madonna draai dan Bach, dat ik niet kan schaken, dat ik Het Bureau van Voskuil beslist niet uit kon lezen.
Maar ik ben niet achterlijk!
En toch krijg ik gisteren bij de Albert Heijn ‘Sprookjespunten’ in mijn hand gedrukt.
Als ik vraag wat ik daarmee moet is het antwoord van het kassameisje: “Die kun je op je spaarkaart plakken.”
Juist ja. Goh. Dussss. EN DANNN???
“Dan kunt u sparen voor één van de zes gratis Assepoester poppenkastpoppen,” straalt ze me toe.
Assepoester Poppenkastpop.
Ik ben dertig jaar mevrouw, ik heb stemrecht, een auto en een hypotheek, ik maak me druk om het nieuwe zorgstelsel, na mijn werk drink ik een straf wodkaatje om de dag achter me te laten. En dan moet ik gaan spelen met een Assepoester Poppenkastpop???
Zojuist hoorde ik op de radio dat ik me morgen naar de Ikea moet haasten. Nee niet vandaag, morgen. Dan is het na-me-lijk Woonsdag! Heeft u hem? Woonsdag! Woehahaha.
De debilisering heeft definitief toegeslagen.

Rozig hoort

Madonna-'Hang up'

Hoehoe

Hallo!
Is daar iemand?
Ik heb begrepen dat Captain Jack dit weekend bij jullie is komen wonen.
Zeker wel gezellig hè, in het compartimentje voor dode B-sterren van Duitse komaf.
Lekker een biertje drinken met Falco en Milli of Vanilli of welke van die twee dan ook alweer heengegaan was.
Ik neem tenminste aan dat jullie allemaal de hemel inmiddels wel hebben bereikt.
Na al die fijne liedjes.
'Jeanny', 'Drill Instructor', 'Blame it on the rain'. Jaaa, jullie hebben de mensheid wat nagelaten.
Maar goed, nu we het toch over regen hebben...
Kunnen jullie niet even een goed woordje voor ons doen?
Het is zo donker en nat hier beneden.
Best leuk die herfst, maar mag het licht nu weer aan?
Hoehoe?

DNA

Als mensen ons voor t eerst samen zien, roepen ze meestal: “Jeetje, wat lijk jij op je vader!” Dat is altijd zo geweest. Ik heb mijn vaders grote bek, mijn vaders fel- en snelheid, zijn branie en zijn onverschrokkenheid (of noem het naïviteit: wij denken nu eenmaal altijd dat gevaar en narigheid onszelf niet treft.) Mijn pa en ik versterken elkaar daar ook nog eens reuze in. We worden nog luidruchtiger, nog sterker, nog geestiger in elkaars gezelschap dan we alleen zijn. Mijn vader en ik samen: dat is onszelf in het kwadraat.

Je zou bijna vergeten dat ik ook nog een moeder heb. Ik niet natuurlijk, maar iedereen die altijd maar roept dat ik zo op mijn pa lijk wel.
En inderdaad, als je mijn moeder en mij naast elkaar ziet, denk je niet: ‘Da’s één gezicht’. Zij is klein, donker, frêle, elegant, ladylike. En ik eeeeh... niet. Ik heb andere kwaliteiten zullen we maar zeggen.

En toch... de afgelopen dagen was ik met mijn moeder in Barcelona. En zag ik plotsklaps veel meer overeenkomsten dan verschillen. Van een voorkeur voor heel hete koffie, tot een hekel aan kindvrouwtjes op terrasjes met een ontevreden smoelwerk, tot een passie voor moeilijk beloopbare maar o zo vrouwelijke schoenen, tot de afwijking dat we allebei beslist niet kunnen slapen als er ook maar een piepklein lampje van een computer of mobiele telefoon knippert. Ik dacht dat dat allemaal mijn particuliere afwijkingen waren, maar niks hoor. Zij heeft ze ook.
Ik ben een branieachtige overmoedig wezen met een overgevoeligheid voor kleine lampjes en een heleboel waanzinnige schoenen. Ik ben het product van de genen van twee heel verschillende mensen. En ik ben er trots op.

Opmerking van de week

Abert West gisteren in Het Parool over zijn Afghanistan-avontuur:

"Het was indrukwekkend. Er lopen daar heel veel mensen met afgehakte benen rond."

Doedel

Ik heb een buurman met een poedel. Nou ja, buurman, hij woont een paar huizen verderop. Wanneer houdt iemand eigenlijk op een buurman te heten?
En nou ja, een poedel, misschien is het ook wel een schaapshond ofzo. Wanneer houdt een poedel overigens op een poedel te heten? (sorry, als ik verkouden ben stapelen de vragen zich in mijn hoofd op, omdat ze geen weg naar buiten meer kunnen vinden ofzo).
Ik kwam vanavond thuis en zag de buurmanvanevenverderop op de stoep staan terwijl hij wilde armgebaren maakte naar de poedeldiemisschienweleenanderssoortigehondwas.
Het beest stond voor hem op de stoep en keek mij glazig aan. “Toe nououou,” vleide de man, "ga nou mee naar binnen". De hond bewoog niet.
“Ze vergeet soms wat ze aan het doen was,” zei de man alsof ie mij een verklaring schuldig was. Ik knikte alsof ik het begreep.
“Ze is al veertien en da’s oud, hoor.”
“Hmmmm,” zei ik want dat is het enige wat ik een beetje normaal mijn strot uit krijg momenteel. (Probeer jij maar eens de hele dag woorden zonder p’s, b’s of andere medeklinkers die kunnen klinken als een d uit te spreken. Ik den dekouden, deg ik doch!!).
De hond zette een paar kleine pasjes richting mijn fiets en bleef vervolgens staan. Het leek alsof ze een diepgravende analyse maakte van mijn spaken.
“Ze is een beetje dement. Vaak weet ze gewoon een tijdje niet meer waar ze mee bezig is en blijft ze tien minuten zo staan.”
“Dat heb ik ook wel eens,” wilde ik zeggen, maar ik mompelde: “Ducces dermee.”
Nadat ik verder was gelopen en mijn sleutel in het slot stak, draaide ik me nog even om. De hond had nog altijd onzichtbaar spiritueel contact met mijn voorwiel. De buurman stond er glimlachend bij. En even was ik jaloers op een poedel. Sorry, een doedel dus.

Snufje woede

De herfst daalt langzaam in en ik sta op met een verstopte neus en een watten voorhoofd. De mist van de nacht wil maar niet optrekken, zelfs niet als er twee politieagentes voor de deur staan. Een ruit van mijn auto is ingetikt, komen ze me vertellen. Ik knik maar wat. Ik merk dat ik nog steeds sta te knikken als ze weggaan en eentje me over haar schouder toeroept: “Sorry, ik wou dat we met een leukere mededeling voor je gekomen waren.”
Ik loop naar de parkeerplaats en zie mijn gehavende karretje. Nog steeds heb ik eigenlijk geen reactie. Behalve dan dat ik voornamelijk zin heb om mijn ogen dicht te doen.
Ik besluit maar meteen naar de garage te rijden. Ergens in mij probeer ik een beetje agressie te vinden, een snufje woede, maar ik heb er de energie niet voor.
Als ik optrek bij het stoplicht, waait er een regen aan glassplinters over de achterbank. Net het geluid van een fikse regenbui, denk ik.
Best cool. En heel even wens ik dat ik zelf altijd zo koel zou kunnen zijn als vandaag.

Tomaatje

Ik hou van mannen met gitaren. Liefst een beetje ruige mannen met gitaren. Versleten spijkerbroek, lekker hand-door-heenhaal-haar, grote klauwen met gevoelige vingers die het instrument kunnen laten snerpen, huilen, schreeuwen (Bruce: “I got my guitar and I learned how to make it talk”).
Geen soft getokkel alsjeblieft, maar regelrechte rock.
Maar zaterdag sta ik opeens in een vol Paradiso te kijken naar vier kerels met te lang te sluik vallend haar, klappende handjes en ja, wat ik hoor is je reinste getokkel. En ik vind het prachtig. Want dacht ik bij flamenco altijd aan ruisende jurken en castagnetten, nu ontdek ik dat de mannen van Tomatito superstoer zijn. Het typische flamencogeluid is in het begin even wennen zeker als ze er nog ietwat huilerig bij gaan zingen ook... maar na een minuut of tien voel ik de snaren trillen in mijn binnenste en sta ik ademloos te kijken als een van de kerels opstaat en hevig begint te dansen. Hij heeft een heel raar veel te strak wit broekje aan, maar dat ben ik al snel vergeten. Want hij stampt op de grond, hij zwaait met zijn haar, hij kijkt vervaarlijk de zaal in. Zelfs de pirouettes die hij maakt tonen agressief, dit is machismo in zijn hoogste vorm.
En ik weet het zeker... gitaren kunnen praten.

Stommetje

Ik heb er altijd zo’n hekel aan als webloggers op hun log beginnen te zeiken dat ze geen inspiratie hebben. Val mij daar toch niet mee lastig! Het is als een doofstomme die omstandig probeert met keelgeluiden uit te leggen dat ie niet kan praten. Probeer t dan ook niet.
Ik heb toevallig al een hele week geen inspiratie maar mooi dat ik jullie daar niet mee verveel. Ik houd me gewoon even lekker gedeisd. En voor commentaar dat ik zo weinig log houd ik me gewoon lekker doof.
Mmmm. Stom zijn is af en toe best lekker.

Dromer

Ken je dat?
Dat je s nachts van iemand droomt? Gewoon een onschuldige droom? Of iets onstuimigs met diegene in je droom beleeft? Vaak is het met iemand met wie je als je wakker bent helemaal niks onstuimigs wil beleven. Daarom doe je het maar in je droom. Zoiets, denk ik. Want ik doe niet aan Freud.
Ik heb dat zo nu en dan, van die dromen over een bekende. En op de een of andere manier kom ik diegene vaak vlak na die droom zomaar tegen. Maandenlang niet gezien, 1 keer dromen, en hop, de volgende dag staat die persoon voor mijn neus.
En dan kan ik dus niet normaal doen. Want ik voel me betrapt. Die nacht heb ik diegene namelijk al uitgebreid gezien. Soms zelfs meer dan uitgebreid.
Alleen... hij weet het niet en komt er nu pas achter. Sukkel.

Voor F.

Voor afscheid
Heb ik
Geen talent

Mijn huis
Mijn bed
Mijn armen
Vanaf nu
Twee maanden
Leeg

Dat is dus
Mooi kut