Harde bitch

Ik zit bij de wedstrijd Ajax-Arsenal (daar hebben we het verder maar niet over) als in de twintigste minuut (0-1 achter...) een viertal jonge jongens komt aankakken en naar hun plaatsen wil. Nu is dat natuurlijk vrij irritant, te laat komen bij een voetbalwedstrijd. Want al willen de stadionbouwers ons doen geloven dat D' Arena een van de luxueuste plekken in voetballand is, echt ruim zijn de rijen natuurlijk niet, dus figuren die zich langs je moeten wringen terwijl je net naar een spanend kopduel op t veld zit te kijken, nee, daar zit je niet op te wachten.
Als de mannen eindelijk hun stoeltjes hebben gevonden steken ze een dikke vette joint op. Ik zie wat mensen op de rijen boven en onder ons geïrriteerd met de handen wapperen maar niemand zegt iets.Tien minuten voor de rust besluiten de heren, blowend en wel, de rij weer te verlaten. Dus een vijftiental mensen moet tandenknarsend opstaan al proberende niets van de wedstrijd te missen en hopend dat de jongens snel voorbij gelopen zijn. Vijf minuten later zijn ze weer terug en gaat het wring wring, wurm wurm, weer van voren af aan.
En dan kan ik het dus niet laten en vraag aan een van hen: “Houden we dit gedoe?”.
Stom. Had ik niet moeten doen. Onverstandig. Hoe durf ik commentaar te leveren op zijn gedrag? Dat doen al die andere voetbalsupporters om me heen toch ook niet? Ik en mijn grote smoel.
Dat schiet allemaal door mijn hoofd als de jongen woedend op me afstuift en roept: “Als je echt zo’n harde bitch bent, dan kom je NU met me naar buiten om het uit te vechten!”. Juist ja. Ik mompel stoer dat ie niet zo achterlijk moet doen, maar van binnen tril ik. Een harde bitch? Dat is wel het laatste wat ik ben, geloof ik.
Tijdens de rust probeer ik de mannen te negeren, totdat de bitch-roeper opeens naast me staat, me een flinke duw geeft en tegen me begint te schreeuwen waar ik het gore lef vandaan haal om hem tot de orde te roepen. Nou ja, niet precies in die bewoordingen, maar ik vermoed dat hij dat bedoelt. Plotseling word ik zo giftig. Waarom laat ik me door dat ettertje zo intimideren? Lazer nou toch op. En dat zeg ik hem dus ook. Zijn briljante antwoord? “Je bent gewoon een hoer weet je! Ik zou mijn hond nog niet eens over je heen laten pissen!”.
Dat vind ik nou wel weer een geruststellende gedachte. Want honden die over me heen pissen, daar ben ik nog minder op gesteld dan op blowende voetbalettertjes.
Na de wedstrijd schuifelt de jongen voor de laatste keer langs me en sist me toe: "Wart zijn jullie lelijk." Briljant. Drie kwartier heeft hij kunnen peinzen om met deze meesterlijke zin te komen. Geeft toch voldoening, iemand daadwerkelijk heel even aan het denken te hebben gezet.

Stijl-dansen

Ik heb hier wel eens wat naars gezegd over Irene van de Laar. Ik had haar niet zo hoog zitten zullen we maar zeggen. Maar oeioeioei, wat had ik het fout. Mevrouw heeft met 1 simpele beweging het uberduffe programma Dancing with the stars spannend weten te maken en zichzelf een waanzinnige carriereboost gegeven. Shake that ass!

Lloyd

Ik word wakker met een ontzettende dorst en als ik uit bed stommel bots ik tegen een houten paal. Oef. Stond die er gisteren ook? Eenmaal bij de wastafel vraag ik me af of ik wel zomaar water uit de kraan kan drinken hier. En dan realiseer ik het me: natuurlijk! Ik ben op nog geen kilometer van mijn eigen huis in mijn eigenste Amsterdam met mijn eigenste heldere leidingwater.
Gek dat slapen in een hotel me meteen het gevoel geeft dat ik in een ver buitenland vertoef. Maar dat was ook de bedoeling. F vertrekt over een week voor tweeneenhalve maand naar Canada (ja, zet de hulptroepen maar vast klaar. Iemand nog tips om mijn voeten ’s nachts te warmen?) en het leek me wel geinig hem te verrassen met een uitje.
Die vijfsterrenkamer in het Lloyd Hotel was vervolgens zo geboekt.
En dus hebben we ’s nachts gebadderd in een designbad, hebben we gelummeld in de hangmat die naast ons bed hangt, vielen we zuchtend in slaap en boemdelen mee op het geluid van de treinen, want we keken recht op het spoor.
Ik heb me nog nooit zo’n toerist in eigen stad gevoeld. Als we 's ochtends naar huis fietsen is het net of we een week zijn weg geweest. Het regent dat het giet, maar dat geeft niks. Wij hebben weer even vakantie gehad.

Schaamteloos

En dames en heren, de prijs voor origineelste manier om je boek te marketen en massaal en grootschalig aan de man te brengen gaat dit jaar naar Rachel Hazes die zelfs op de pagina Familieberichten van de Telegraaf pogingen doet met de biografie van haar man in de top 10 van best verkochte boeken te belanden. Bloed, zweet en traaaaaanen!

Halllooooo!

We hebben het er al jaren over. Dat we een bootje willen. Want bootjes zijn leuk natuurlijk. Varen is ook leuk. Want het is volstrekt normaal daar grote hoeveelheden rosé bij te drinken. En dat is heel leuk.
En nu hebben we hem. Een boot. Wat is ie lief! De afgelopen week heb ik voornamelijk op het water doorgebracht. Een maritiem wonder ben ik nog niet. Van scheepsknopen begrijp ik werkelijk niks en dat gedoe met die drijvers en wachten voor rondvaartboten vind ik ook heel mysterieus. Maar ik kan dus wel heel leuk rosé inschenken. En stokbroodjes met kaasjes besmeren.
En vooral....zwaaien. Want man, wat wordt er gezwaaid op de grachten. Iedere bootvaarder die je passeert heft automatisch zijn hand in de lucht. Op het water heb je even het gevoel dat je allemaal bij elkaar hoort, dat je elkaar herkent. Je zwaait en geeft aan “Hé hallooooo, jij hebt ook een boot, jij houdt ook van rosé. Dagdag bootcollega!”
Zouden we dat buiten het water niet ook kunnen doen? Gewoon op de fiets af en toe een beetje naar elkaar zwaaien en elkaar zo toeseinen: "Hé wat gezellig, jij hebt ook een stalen ros!” Of in de Hennes. "Hé wat cool, jij koopt ook veel te veel groene t-shirts!" Of in de kroeg. “Hé wat leuk, jij bent ook lam!”. Lijkt me wel wat. Peace man.

Droomland

De trouwe lezertjes weten het: ik word heet van brandweermannen. Het is denk ik iets met die robuuste uniformen, die joekels van een auto’s, die daadkrachtig die bij het beroep hoort. Mmmmm.
Dus afgelopen vrijdag kan ik mijn geluk niet op. Ik ben bij vriendin L. en zit net aan mijn eerste biertje als we een stevige brandlucht ruiken. Even later staat de hele Jordanese straat vol met professionele blussers! Er is een fikkie aan de overkant van het huis waar wij zitten. Gelukkig is daar niemand thuis, dus dooien of gewonden kunnen er niet vallen en juist daardoor kan ik helemaal onbezorgd genieten van t uitzicht. Iedere vijf minuten komt er weer een brandweerauto bij en springt er een groepje fijne heren uit om in opperste concentratie slangen uit te rollen, nieuwsgierige toeschouwers op afstand te houden of met een ladder helemaal omhoog te gaan tot de bovenste etage van het pand om daarna met vereende krachten een raam in te tikken.
Als een bakvis van dertien hang ik zuchtend uit het raam. Dit beeld ga ik niet gauw vergeten, zo neem ik me voor.
Maar dan gaat het mis. Want nadat de brand is geblust en de rust weer over het straatje neerdaalt, komt iemand bij ons in de kamer op het dubieuze idee om hele slechte jaren tachtig nummers te downloaden en te beluisteren. En oeioei, wat kennen we veel hele slechte jaren tachtig nummers uit ons hoofd. Tot vijf uur ’s morgens spelen we voor dj en als ik naar huis rijd ben ik zo doorgedraaid dat ik de blusbrigade helemaal vergeten ben. Die nacht droom ik niet zoals ik van plan was van mijn brandweermannen maar van Fergal Sharky. Scheisse.

Blauw mannetje

Aangezien ik zelf een tatoeatie-maagd ben, kan ik altijd errug lachen om de misbaksels die anderen op hun huid hebben staan. Bij deze dus 's werelds lelijkste tattoos...

Talpa-opmerking van de week

Roel in Big Brother:

"Je hebt het apatisch
vermogen van een broodrooster!"

Ardennen 2005

Minimaal 1 krat wijn
4 flessen wodka
2 kratten bier
en talloze 8-packs
389 verschillende soorten kazen
15 stokbroden
2 grote pannen paella
1 mikado-set
1 enorm gemist antwoord op een vraag over een zanger uit Memphis
38 vragen over Sadam Hoessein
1 lummelbout
1 zweig
1 baby die nauwelijks huilde
9 instant vaders en moeders
2 echte ouders
44 uitroepen met daarin het woord Porno
1 nieuw geleerd Pools woord (dat ook iets met porno te maken had)
5 i-Pods
Meeeeeeer dan 7000 nummers
1 open haard
12 heel erg volgevreten, doorgezopen en innig tevreden mensen

Volgend jaar weer?

Volle druk

Stel je bent Minister van Justitie en er zijn de afgelopen tijd wat kleine akkefietjes geweest.
Paar TBS-ers ontsnapt... (Eentje sloeg maar een klein beetje weer aan t moorden.)
Gigantische diamantroof op Schiphol... (Maar ze hadden mooi niet alles meegenomen.)
Zestig procent van de mensen die bij een douanecontrole piept wordt doorgelaten... (maar 40 procent toch mooi gepakt)
Een man zit 4 jaar lang onschuldig in de gevangenis vanwege achtergehouden bewijs in de parkmoord... (maar hij hield ook van kleine kindertjes, dus dat geeft toch niet)
Wat doe je dan?
Tuurlijk, dan klaag je in De Volkskrant dat het OM wordt beschadigd door de media.
“Als er iets is misgegaan in deze zaak, is het juist de volle druk van de media op iets dat rustig overleg vergt,” zeg je dan.
Uiteraard, Piet Hein. Lijkt me volstrekt logisch.

Obsessie

Het portret is een leuk journalistiek genre. Ik maak er tegenwoordig regelmatig eentje. Dat kost een hoop tijd: je inlezen in iemand, zijn vrienden en liefst ook vijanden zien te traceren, ze overhalen om mee te werken en zich te laten interviewen en ga zo maar door. Voor een ongeduldig type als ik een hele uitdaging, want vaak gaan er weken overheen voor alle informatie eindelijk verzameld is.
En al die tijd zit degene die het onderwerp van mijn verhaal is voortdurend in mijn kop. Je zou het kunnen vergelijken met de fase van verliefdheid. Ook dan schiet je op de gekste momenten Zijn naam te binnen, ook dan denk je af en toe 'Wat zou Hij nu doen?' en ook dan wil je alles, maar dan ook alles van Hem weten.
Vandaag rond ik een portret van Youri Mulder af. Youri, Youri, Youri, dreunt het in mijn hoofd. In mijn slaap loeren de blauwe ogen van Youri voortdurend naar me. Ik betrap me er tijdens het tikken op dat ik er net zo nonchalant onderuitgezakt bij ga zitten als hij. Hoezo een tikje obsessief?
En nu, nu het verhaal klaar is, neem ik weer afscheid van Youri. Best jammer. Maar man wat ben ik blij dat ik niet een portret van clown Bassie of vader Abraham hoefde te maken. Dat was pas echt een mentale marteling geweest.

Oud

Ze kan het zelf niet helpen, maar ik ben dat mens zo vreselijk zat.
Jaaa, ik weet nou wel dat ze elke dag een haring at.
Jaaaa, ik weet nou wel dat ze niet rookte.
Jaaaaa, ik weet nou wel dat ze op feestelijke gelegenheden een advocaatje met slagroom nam.
Jaaaaaa, ik weet nou wel dat ze fan van Ajax was.
En nu is het weer groot nieuws dat we weten waaraan ze is gestorven. Hendrikje van Andel-Schipper had maagkanker. T is toch wat. Tja, je bent 115 en je moet toch ergens aan doodgaan. Wat doet het er nou toe waaraan?
Al die aandacht voor een vrouwtje wier enige verdienste was dat ze toevallig heel vaak haar verjaardag heeft gevierd... ik snap het niet. Ik vind het ook altijd zo dom als op televisie het publiek gaat klappen wanneer een quizkandidaat meldt dat ie al tachtig is. Alsof dat een prestatie is. Het is toch gewoon een kwestie van domweg door blijven ademen en de mazzel hebben dat magere Hein je niet eerder overvalt met een nare ziekte of een ongeluk.
Als oud worden een prestatie is, is vroeg doodgaan dan falen?

Talpa-opmerking van de week-2

Lieske voelt zich alleen in het Big Brotherhuis en heeft het gevoel dat ze het met de meeste mensen niet goed kan vinden:

'Wij slaan elkaars plank echt helemaal mis..."

Op de valreep

Restaurant De Punt, Baambrugge