BRRRRRR

Er is maar 1 ding dat helpt bij deze barre temperaturen...


Heeeeele Hete Thaise kippensoep a la Rozig. Yes! Vlammen in de pan!

En voor vannacht haal ik de warme kruik maar weer eens tevoorschijn...
Brrrrrr.

Mindfuck

Ik heb een distributieriem. Althans dat zeggen ze. Die mannen van de garage. Wat zo’n distributieriem zoal doet? Geen idee. Maar hij zit er wel. En hij kan ook stuk.
T is zoiets als een blinde darm. Je weet dat je hem hebt, maar denkt er nooit over na. Behalve nu, nu denken jullie aan je blinde darm, maar dat komt doordat ik heb gezegd dat je er nooit over nadenkt, dat is net zoiets als die roze olifant waar je nooit aan denkt behalve als iemand zegt ‘Denk niet aan een roze olifant’ en nu denken jullie aan roze olifanten en blinde darmen. Ja, dit is een mindfuck.
Goed, die blinde darm dus, waar je normaal nooit aan denkt. Ooit bij stil gestaan hoe zo’n ding er uit ziet? Precies, dat wil je niet weten. Maar als hij gaat opspelen ben je je er Heel Erg van bewust dat je hem hebt.
Dat heb ik dus nu met die distributieriem. Ik moest 395,15 euri betalen om hem te vervangen. Ik heb nog even voorgesteld om hem er gewoon uit te halen, net als ze bij je blinde darm doen. De garagehouder begreep mij niet. Ik geloof dat ik me voortaan maar laat vervoeren per roze olifant. Of hebben die ook distrubiteriemen? Of grote roze blinde olifantendarmen?

Toch knap

Uit de krant van wakker Nederland komt de quote van de week. In een artikel over de geruchten dat een Amerikaanse actrice aan anorexia zou lijden:

  "The Mean Girls-actrice is woedend dat er wordt beweerd dat ze zichzelf
  aan het uitsterven is."

Oh Tom

Liefde is mooi, liefde is leuk, maar zoals je hier kunt zien weet Tom C. er iets heel engs van te maken. Gelukkig is de parodie dan wel weer briljant!

Rozig hoort

Damien Rice- Cannonball

Still a little bit of your taste in my mouth
Still a little bit of you laced with my doubt
Still a little hard to say what's going on

Still a little bit of your ghost your witness
Still a little bit of your face I haven't kissed
You step a little closer each day
Still I can't say what's going on

Stones taught me to fly
Love taught me to lie
Life taught me to die
So it's not hard to fall
When you float like a cannonball

Schoon! Moeder!

Dat ik ga trouwen is natuurlijk voornamelijk leuk leuk leuk, maarrrrrr... het heeft ook een niet te omzeilen nadeel: mijn Frans-Canadese schoonmoeder wil me. Nou ja, ze wil een band met me. Dat klinkt lief en dat is het vast ook, maar ik zit er niet op te wachten. Ik bedoel: ik heb al een moeder. En ik heb al vriendinnen. En met allen heb ik iets gemeen. Met mijn schoonmoeder heb ik daarentegen helemaal geen enkele overeenkomst, behalve dan dat we van dezelfde jongen houden, zij het op een andere manier.
Mijn schoonmoeder is heel netjes, mijn schoonmoeder is keurig zuinig, mijn schoonmoeder weet 69 manieren om een vlek uit een witte wollen trui te wassen. U begrijpt: er zijn nogal wat karakterologische verschillen tussen ons.
Geeft niks, ik pas me makkelijk aan. Dus als ik bij haar logeer, maak ik mijn bed op, luister ik geïnteresseerd naar de laatste verhalen over de hoogte van de benzineprijs en ben ik niet te beroerd de stofdoek ter hand te nemen (en ik kan je garanderen: ik en een stofdoek, dat is een raar gezicht. Een beetje zoals een bouwvakker met hoge hakken; het hoort niet bij elkaar).
Tot nu toe verliep het contact met mijn schoonmaman prima. Ik zag haar één keer per jaar, glimlachte voortdurend, hing de ideale schoondochter uit en na een paar avonden was ik er weer van af.
Helaas, dit jaar verloopt het anders. Er dient vanwege het aanstaande huwelijk nu namelijk een diepgaande relatie tussen ons te ontstaan en daarom moeten we samen Dingen Doen, zo meent zij. De afgelopen week heb ik dus een circusvoorstelling met haar bezocht, ben naar een museum geweest, uit eten, uit lunchen, uit wandelen, uit praten (en Francais biensur) en heb ik een autorit van drie- en een half uur met haar gemaakt. Dit alles terwijl F vrolijk ging filmen en mij grijnzend veel succes toewenste. De rat.
Ik heb me goed gehouden, ben beleefd en lief geweest en op het vliegveld nam mijn schoonmoeder haar nieuwste dochter ter afscheid stralend in de armen.
Natuurlijk kreeg ik daar een warm gevoel van, want mijn schoonmoeder is heus een ontzettende lieverd. Maar in het vliegtuig terug was ik zo moe, sufgeluld en kapot. En droomde ik van 69 manieren om een vlek uit een witte wollen trui te wassen....
Nu thuis rinkelt de telefonisch voortdurend en hobbel ik van afspraak naar deadline naar sportschool naar garage. Heerlijk. Wat een rust.

Toeval?

Yeah, right, Bill.

Op een onbewoond eiheiheiland

Stom genoeg ben ik gewoon zenuwachtig vlak voor ik hem weer zal zien, nadat ik hem al die weken moest missen omdat hij een Canadese film aan het draaien is. Altijd als we een tijd niet bij elkaar zijn geweest, ben ik even bang dat alles anders zal zijn, dat het niet meer klopt.
En dan eindelijk staat F daar als hij me komt ophalen op het vliegveld van Montreal. We kijken elkaar even wezenloos aan en weten niet wat te zeggen. Ik snuffel aan hem. Nu heb ik sowieso de onhebbelijke gewoonte om overal aan te snuffelen en dan vooral aan mannen, maar bij F doe ik het omdat ik gewoon weer even moet weten hoe hij ook alweer ruikt. Ik adem hem in, knijp even in zijn bovenarm en voel me bijna verlegen.
Een dag later rijden we met vriend D. vier uur lang door de Canadese bergen naar een eiland dat D’s vader ooit heeft gekocht en dat midden in een meer ligt. Tja, als je zoveel land hebt als Canada, kun je blijkbaar gewoon eilanden verkopen.
Midden op het eiland staat een huis waar we de komende vier dagen zullen doorbrengen. Geen telefoon, geen televisie, geen internet, stroom van een generator. Het lijkt me niet behelpen, het lijkt me heerlijk. Als ik een dag later met mijn boek op de steiger lig en ik F stralend langs zie komen met een kettingzaag, weet ik het. Er is niets veranderd. Alles klopt.

Goh

Zit ik in t treurigste motel van Quebec een beetje te websurfen, beland ik op mijn statistiekenpagina en zie dat jullie gewoon mijn site blijven bezoeken terwijl ik toch echt op vakantie ben. He joh, ksssst, IK BEN ER ECHT NIET!!!
Nou ja, ok, een beetje dan. Ik zal in deze volstrekt inspiratieloze omgeving eens broeden op een stukje. Maar ik beloof niks! In elk geval niet tot zondag... Wegwezen nou!

Tuttut

Mensen, mensen, ik kan ook niet even weg zijn of jullie vliegen Analia in de haren. Love Peace and Happiness, weet je
OK, ik ga een paar dagen op een Canadees eiland zitten. Daaaaaag!

Hello hello!

We're at a place called Vertigo!

Rozig hoort

U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2
U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2
U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2......
U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2
U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2
U2U2U2U2U2U2U2U2U2U2......

30 maar nog altijd een beetje kind

“Hoi mam, ik zie net dat je me gebeld had.”
“Oooooh, goddank!”
“Huh?”
“Gelukkig zeg...”
“Waar heb je het nou over?”
“Nou ja...”
“Wat?”
“Eeeeh, ik was een beetje bezorgd.”
“Hoezo?”
“Nou, ik had je vanmiddag gebeld en toen nam je niet op!”
“O. Zou kunnen.”
“Nou ja, en toen had ik het vanavond geprobeerd en toen nam je ook niet op.”
“Ja en?”
“Nou ja, ik zal het maar bekennen: papa en ik hadden net zo’n enge crimi gekeken en nou ja, toen dacht ik zeg maar, dat het niet goed kon zijn en dat je misschien wel dood was.”
“Mama!”
“Tja nou, omdat je de telefoon niet opnam, weetjeweel. Dat is toch ook raar?”
“Ik had interviews vanmiddag en vanavond zat ik bij een voorstelling. Dan zet ik hem uit, weet je nog?”
“Ja, dat klinkt dan wel weer normaal.”
“Gaat het weer een beetje?”
“Kind, ik ben zo opgelucht.”
“Hé mam...”
“Ja lieverd...”
“Volgende keer als ik misschien dood ben bel ik wel even.”

Rozig hoort

De Dijk- Als het golft

Kill kill kill!

Ik ben zacht uitgedrukt geen ochtendmens. Vroeg opstaan kan ik best, maar dan moet je me vooral lekker laten sudderen. Fijne sterke koffie, krantje, wakkerword-tv op de achtergrond, geen gezeik en al helemaal geen drukte. In de ochtend wil ik een beetje zacht aangepakt worden en het leven niet te heftig binnen laten komen.
En dan krijgen we komend seizoen dus dit voor onze pasgepoetste kiezen. Wie heeft dat in vredesnaam bedacht? De drie drukste, irritantste, nietszeggendste mannen van Nederland, allemaal, tegelijk aan mijn ontbijttafel. Want al wil ik niet kijken, ik ken mezelf en weet dat ik in ieder geval Teletekst moet checken. En dan hoor ik dit dus op de achtergrond. Dat is toch De Hel?????
Vanaf september blijf ik geloof ik een uurtje langer liggen. Of ga ik op agressie-therapie. Grrrrrr.

Maandagmorgenintelligentie

Ik parkeer mijn fiets op de stoep, wurm een plastic tasje uit mijn gewone tas en steek met mijn Bonuskaart tussen mijn tanden geklemd de straat over als de glazenwasser naast de supermarkt uitroept: “Zozo, en waar gaan die mooie beentjes naar toe?”
Op sommige vragen kan ik gewoon geen antwoord geven.

Buitensporig

Ik las afgelopen week dat een vrouw 14 eenheden alcohol per week mag drinken. Komt ze daarboven dan is ze een alcoholist. Jawel, dames, denk daar maar eens over na. Ik vrees dat we ons allemaal wel kunnen laten oppakken door de drank-politie.
Maar waarom moet ik dat quotum er nou weer in 1 avond doorheen jagen? En voel ik me nu alsof ik ben overreden door de Heineken-truck?
Gelukkig staan hier wat helende tips die me errug aanspreken...

Mannen-Mars-Vrouwen-Venus

Bitterzoet

Hoe gek moet je zijn om je na een fucked up-dag als gisteren met zijn duizenden in een enorm stadion te laten proppen voor een concert van een Britse band? Natuurlijk schiet die gedachte me te binnen als ik de trappen van het Gelredome oploop waar domweg geen security aanwezig is.
Londen is in het stadion eigenlijk het enige onderwerp van gesprek. Wat gaat er vanavond gebeuren hier bij de mannen van Coldplay? Ik ben niet bang voor bommen, maar wel een beetje bezorgd dat het uit gaat lopen op een Amerikaans-dramatische toestand waarbij ieder liedje wordt opgedragen aan de slachtoffers van de slachtoffers van de slachtoffers. Tegelijkertijd heb ik er ook behoefte aan dat er iets wordt gezegd, dat iemand een statement maakt.
En dan komt Richard Ashcroft op, de ex-frontman van The Verve. Het enige wat hij zegt is “Fuck al die groepen” doelend op de Al Qaeda’s van deze wereld en vervolgens klinkt keihard “’Cause it’s a bittersweet symphony this life” (voor de liefhebbers: hier staat ie). Kippenvel van mijn kruin tot aan mijn tenen; vanaf dat moment weet ik dat het goed gaat komen met deze avond.
En dat klopt. Chris Martin houdt vlak na opkomst een geëmotioneerd toespraakje over zijn stad die vandaag zo in de problemen is gekomen en stelt dan voor om tijdens dit concert vooral een positief gevoel te houden. En daarmee is hij uitgepraat. Als daarna Yellow klinkt weet ik dat er niets meer gezegd hoeft te worden en dat we ook niet gek zijn dat we hier naar toe zijn gegaan. Snoeiharde gitaren veranderen een fucked up-dag in een uitzinnige avond. Muziek helpt. Even.

.

Godsamme
Houdt het dan nooit op????

Rafelrandjes

Wat mooi is heeft een rafelrandje vertelde ik laatst iemand en dat meen ik ook. Ik houd niet van perfectie. Er is geen blijdschap zonder weemoedigheid, geen schoonheid zonder littekens, geen zuivere noten zonder enige wanklank. Leven mag een beetje rauw zijn, sterker nog dat is het ook.
En volwassen worden betekent rauwe kantjes accepteren. Maar vanavond zit ik te eten met een paar single vriendinnen. Een van hen heeft een collega die super- superaardig is. En intelligent ook enzo. Maar ja: hij ziet er uit als een rooie gnoom (haar woorden). Is het dan erg dat ze hem niet wil alleen omdat hij zo lelijk is? Onderweg naar huis denk ik er over na. Nee, dat is niet erg. Rafelrandjes zijn mooi, maar het moeten wel randjes blijven. Als je er niet overheen kunt kijken, houdt het op. Of misschien ben ik nog niet volwassen?

Aaaaah

Kijk nou, de poetspoes!

Rozig hoort

(Voor F)
Racoon- Love you more
"You've been away too long
and every day I missed you more"

Smeerkaas

Voor een Neerlandicaresse lees ik eigenlijk verdomd weinig poezie. Dat komt een beetje door die studie Nederlands, waar ik iets te veel mensen heb gezien die interessant doenerig met een bundel gedichten onder de arm weemoedig uit het raam van het PC Hoofthuis zaten te staren. Dat hysterische intellectualisme is mijn ding niet, sterker nog, van enge kwelerds word ik puberaal en ben ik extra geneigd om keihard Andre Hazes te zingen of het nog harder over de laatste standjes van Kim Holland te hebben.
Maar daardoor ontzeg ik me ook iets, want soms is poezie domweg lekker. Eigenlijk ben ik een enge kwelerd in het diepst van mijn gedachten. En laat ik nou vanavond een bundeltje van Esther Jansma aan het lezen zijn en een gedicht tegenkomen, dat naadloos aansluit bij mijn Rambi-cyclus... Voor de liefhebbers druk ik het hier even af. De anderen hoeven zich geen zorgen te maken, hoor. Binnenkort heb ik het vast weer gewoon over drank en neuken.

Glijpartij

Loop ik simpel over straat iets heel normaals
te doen, schoensmeer te kopen, de aangifte
te posten, zoiets als iedereen die het doet
gewoon doet, ben ik daarbij ook aangekleed
gebeurt het dat u mij aankijkt, hup, smeerkaas
in mijn haar, gaten in mijn jas, alles scheef.

Heb ik altijd geweten dat ik het niet doe
Probeer ik het rare te bedwingen
tot ten minste armen en benen, een hoofd
dat eruitziet als een hoofd (met haren, ogen)
een boodschappentas, meer van die dingen
glijd ik uit in uw blik en verdwijn ik.

Rozig hoort

Je bent wat je beluistert en dus vanaf vandaag een nieuwe rubriek: Rozig hoort.
Wat zijn de liedjes die vandaag door mijn kop spoken?
Ram ze zelf je kop in, of juist uit, I-tune ze, of juist niet, bedenk betere varianten, kortom, leef je uit. Of niet.

Rozig hoort vandaag:
Sheryl Crow- Strong Enough
John Legend- Ordinary People
Greenday- Basket Case

Dierenliefde

Als ik opsta,
tref ik de kat in de gang.
Ze kijkt me aan,
kopje geheven,
Ik bibber een beetje
Erwin Kroll mompelt op tv
dat het zomerweer voorbij is
De poes houdt haar snuit
in de lucht
knipoogt naar me,
gaat rechterop zitten,
rekt zich uit,
wandelt naar me toe
en vlak voor mijn blote voeten...

kotst ze haar hele ontbijt eruit.
It's a beautiful day.
Pomptiedommmmm...

O jee-Rambi 2

Rambi had een borreltje thuis en dacht dat het wel lekker was om de witte wijn heel koud te hebben. Dus deed ze de flessen voor even in de vriezer. Het is nu twee dagen later. Hmpfff. Iemand zin in witte wijn-ijs?

Rambi

Het was de eindredactrice bij het eerste blad waar ik voor werkte die me de bijnaam gaf. Rambi. Haar verklaring: “Als jij binnenkomt, denkt iedereen “Aaaaah wat schattig met die blonde krulletjes en die kuiltjes in haar wangen. Maar als jij je mond opentrekt, dan komt me daar toch een verbaal geweld uit... Jij bent echt Rambo meets Bambi.”
Rambi. Ik vond dat wel een koele naam. Lekker stoer enzo. Want natuurlijk ben ik in wezen een heeeeel lief meisje, maar alleen maar schattig gevonden worden wil ik niet.
Toch heeft Rambi inmiddels een tweede betekenis gekregen die ik minder leuk vind. Ik kan namelijk niet alleen verbaal tekeer gaan, ook fysiek ben ik een monster. Ik maak alles stuk. Ik sta regelmatig zomaar met de deurkruk los in mijn handen, ik hoef maar naar de wasdroger te kijken of hij begint te kreunen, de eerste dag dat ik mijn autootje had heb ik hem finaal tegen een paal geparkeerd en de dag nadat hij was gerepareerd roste ik mijn wiel er af.
Nu zijn dit allemaal materiele zaken en ach, dat lost zich altijd wel weer op. Erger is dat ik mezelf ook steeds geweld aan doe. Ik zit chronisch onder de blauwe plekken. Want keukenkastjes, afstapjes, stoepjes, barren, ze werken als een magneet op mijn lichaam en hoe rustig en gracieus ik me ook probeer te bewegen, ik loop voortdurend ergens tegenop. Als kind al was ik een meisje dat altijd een pleister op haar knie en een schram op haar wang had en eigenlijk ben ik dat nog steeds.
Zojuist zat ik een nieuwe paarse plek op mijn elleboog te bekijken en te becommentariëren (”Wat doe jij daar nou?”) en intussen presteerde ik het om mijn pen te laten vallen, op te pakken en met mijn kop tegen de tafelpunt te knallen. Gevolg: hoofdpijn en een stijve nek. Rambi strikes again. Daar is echt helemaal niks schattigs aan.

Heel misschien

Paul McCartney zingt zo vals als een kraai, Bono is ook niet helemaal lekker bij stem, Bill Gates ziet er bespottelijk uit in zijn polootje en Ik denk echt niet dat armoede ooit verdwijnt. En toch luister ik al de hele dag naar LIVE 8 en denk heel soms, heel even, dat het misschien wel een klein beetje helpt. Cynisme is voor de dommen. Vandaag kies ik voor licht naïef.

Voor-leven

Ik sprak hem een jaar of twee geleden. Hij was een van de mensen die ik voor Vrij Ned. interviewde over kinderen en de opvoeding daarvan. Zo’n twee uur lang dronken we koffie met veel melk in zijn Hilversumse huis. Integer vond ik hem, aardig en verdomd eerlijk ook nog eens.
Geestdriftig vertelde hij allerlei anekdotes over zijn kinderen. Zo zei hij:
“Uiteraard is er invloed van andere kinderen en ouders, daar kun je niet omheen. Het is ook wel grappig als ze iets van anderen oppikken. Laatst lag Bobbie in bed en hoorde ik haar zeggen: “Fuck... fuckfuckfuck.” Nu praat ik zelf heus niet zo keurig, maar “fuck” zeg ik eigenlijk nooit. Dus dan vertel ik haar wel meteen dat ze dat niet mag zeggen. Soms komt het trouwens niet helemaal over. Onlangs was Bobbie ervan overtuigd dat ze “Rotterdam” niet mocht zeggen, dat dat een vies woord was, haha. Dat moesten we dus even rechtzetten.”
Later zei hij:
“Natuurlijk probeer ik mijn kinderen waarden mee te geven die ik belangrijk vind, zoals tolerantie en meelevendheid met andere mensen. Het belangrijkste daarin is denk ik puur voor-leven, ze goed laten zien hoe ik zelf in het leven sta.”
Dat heeft niet lang mogen duren. Karel Glastra van Loon is vanmiddag aan een hersentumor overleden.
Fuck.