Hoekig

Ik merk het plotseling als ik in de auto zit en mezelf hoor roepen: “Jezus zak, wat ben je nou voor idioot, eerst zonodig van rechts inhalen en dan met honderdtien voor me blijven rijden, ONGELOFELIJKE MONGOOL!”
Ik ga tekeer als een overspannen La Tourette-patient. Nou scheld ik over het algemeen snel en makkelijk maar dit komt zo uit het niets en er zit zo veel agressie achter dat ik weet dat het weer eens zo ver is. Ik ben te moe.
Terwijl andere mensen lamlendig en hangerig worden van vermoeidheid, krijg ik een ongelofelijke woede over me op alles en iedereen en mezelf in het bijzonder omdat ik me veel te makkelijk op laat naaien en daar word ik dan weer boos over en zo gaat het maar door. Verdomme.
Fijne dagen zijn dat. ’s Avonds heb ik repetitie en ik voel het kriebelen, borrelen, gisten. Het liefst zou ik mijn meeste medespelers die allemaal denken dat ze godverdomme de regisseur zijn maar hun teksten niet eens kunnen onthouden één voor één de nagels uittrekken en die afgekloven vingers in een pot bijtende azijn douwen.
E. kijkt me ietwat verwonderd aan als ik achter de coulissen in mezelf loop te schelden en te kankeren. “Ik ben een beetje hoekig vanavond,” weet ik nog net grommend uit te brengen. “Oeh,” zegt hij.
Inderdaad, oeh. Aan het eind van de avond besluit ik niet mee naar het café te gaan, want voor je het weet maak ik veel te veel vijanden. Ik ga vroeg naar bed.
En de volgende dag sta ik weer op als mijn eigen glimlachende vredelievende zelf. Ik heb eens gelezen dat wie te lang niet slaapt vanzelf sterft. Dat gaat voor mij niet op denk ik, ik moord alleen mijn omgeving uit, U bent gewaarschuwd. Leg mij in een volgend geval van hoekigheid gewoon in bed.

Aan de oppervlakte

Omdat ik haar maandag moet interviewen lees ik ‘Opstaan’ het nieuwe boek van Desanne van Brederode. Ik vind het lekker als ik voor werk in korte tijd een boek er doorheen moet jassen. Dan zit er dwang achter en mag ik er even helemaal in onderduiken. Gek genoeg kom ik juist dan bijna altijd passages tegen die thema’s beschrijven waar ik zelf tegenaan loop. Het is zoiets als een vriend die je opbelt met de mededeling dat hij een ontsteking aan de slijmholtes van zijn bijnieren heeft. Je hebt er nog nooit van gehoord, maar verdomd als het niet waar is, de week daarna zie je plotseling een programma op tv over ontstekingen aan slijmholtes van je bijnieren, staat er op de wetenschapspagina een heel verhaal over de oorzaken van ontstekingen aan slijmholtes van je bijnieren en hoor je later dat een vriend van je oom van je tante al jaren is uitgeschakeld vanwege... nou ja, je snapt hem wel.
Het mooie is, dat ik me meestal niet meteen bewust ben van wat me bezig houdt, maar dat mijn hersenen me keurig zo nu en dan een signaaltje geven.
Vandaag stap ik de hele dag in de wereld van Rudolf de Wolf, de depressieve hoofdpersoon uit ‘Opstaan’. Ik heb ‘s avonds een try-out en leg het boek gedwongen weg. Na een paar uur spelen, enkele bar-biertjes, commentaar hier en daar, parkeer ik mijn auto en loop naar huis.
Opeens hoor ik in mijn hoofd een zinnetje.De hele avond niet meer aan gedacht en dan is het daar. “Diepte bestaat bij de gratie van oppervlakte maar oppervlakte bestaat niet bij de gratie van diepte.” Een stukje uit het boek waar ik in eerste instantie makkelijk overheen las, maar dat nu opeens opduikt. Shit, wat doet dat zinnetje opeens in mijn hersenpan? Toch eens goed over nadenken vannacht.

Daar is de orgelman

Ik heb een hoop verhalen uit te tikken en besluit dat lekker thuis te doen. Ongestoord in een keer doorrammen, dat wil nog wel eens helpen.
En dan gebeurt het. Het draaiorgel komt langs. En het heeft besloten er een Andre Hazes-dagje van te maken. Wel eens “Kleine jongen” uit een draaiorgel horen komen? Dat leidt af, hoor! En dat ding staat nu al een uur voor mijn huis te blèren.
O wacht... het is even stil... mmm... wat lekker.
“Zij geloooooft in mij!” O nee, daar gaat ie weer.
Ik ben een interview aan het uitwerken maar kan de stemmen op mijn bandje onmogelijk nog verstaan. Ach, wat enig, het lied gaat naadloos over in “De vlieger”. Zo origineel ook. God, dat die man altijd dronken was en nu dood is al lullig, maar moet nou postuum zijn oeuvre ook nog zo verkracht worden?
Ik zet zijn cd er gewoon keihard overheen en brul mee terwijl ik probeer door te tikken. “Bloed, zweeeeeet, traaaaaaneeeeeen...”

Jippie

Ha, ik sta nu ook op Bloglog, een heel handige site om je favoriete logjes te checken.

Koophulp

Zojuist realiseerde ik het me: ik ben een nerd en een sukkel. Ik had behoefte aan orde in mijn hoofd en besloot mijn bureau op te ruimen. Toen kwam ik ze tegen: pennenpennenpennenpennen. Best handig voor een journalist, een pen. Maar tweehonderd balpennen? Waar laat ik die?
Het is mijn eigen schuld, dit pennenoverschot. Vorig jaar werd ik gebeld door een mevrouw van Buy-aid met de vraag of ik als directeur van een bedrijf iets voor het goede doel wilde doen. Terwijl ik dat ‘directeur van een bedrijf’ nog zat te herkauwen ratelde de mevrouw maar door. Dat het aftrekbaar was, en goedkoop, dat ik hele zielige kindertjes zou helpen en dat alleen maar door wat kantoorartikelen te kopen. Voor ik het wist gaf ik haar toestemming om een bedrag van mijn rekening af te schrijven.
Twee weken later werd een enorme doos bij me bezorgd vol met boekjes met geeltjes. Ik gebruik nooit geeltjes, ik ben van de frommelbriefjes. Ik stopte de doos diep weg en vergat het voorval.
Afgelopen zomer ging de telefoon weer. De Buy-Aid-mevrouw die mij hartelijk dankte voor mijn donatie en uitlegde wat voor goeds er allemaal mee werd gedaan. En weer droomde ik weg en weer zegde ik toe. Twee weken later: twee gigantische zakken vol tweehonderd balpennen met daarop gedrukt het nummer van de kindertelefoon.
Zucht... ik ben een nerd, een sukkel en ik kan geen nee zeggen.
Gisteren stond ze op mijn antwoordapparaat met de vraag of ik 18.000 kerstkaarten wilde bestellen. Ze zou me vandaag terugbellen. Help!

Nerd

Je zou het misschien niet zeggen, maar eigenlijk ben ik een nerd. Nee, ik heb geen bril, nee ik maak geen zijscheiding met brillcream en nee, ik trek mijn spijkerbroek niet zo ver op dat hij tot de onderkant van mijn borsten reikt. Maar toch ben ik een nerd.
Ik geil namelijk verschrikkelijk op Aaipots, Appeltjes, Mobiele eenheden en andere gadgets. ’s Morgens begin ik mijn werkdag met de Aaipot aan de Appel pluggen, vervolgens jas ik het stekkertje in de kont van mijn fotocamera en haal wat digiplaatjes op, intussen bungelt mijn mobieltje vrolijk om mijn nek (je zal hem toch eens kwijtraken) en tenslotte check ik digitaal mijn agenda.
Sommigen mensen zullen er misschien moe van worden, maar hoe meer draadjes en apparaatjes om me heen, hoe gelukkiger ik ben. Ik kan me dus helemaal vinden in wat de jongens in dit filmpje doen. F. Stop de stekker maar vast in t stopcontact!

FF bijtanken

Wat is er toch zo geil aan een benzinestation?
Het afgelopen weekend was ik veel op de weg en ja, dan moet je wel eens brandstof scoren. Ik vind benzinetanken een vrij saaie, routineuze bezigheid, maar veel mannen denken daar duidelijk anders over. Er wordt nergens zo hard en hevig geflirt als op een tankstation.
Al via de achteruitkijkspiegel word er naar me geloerd als ik mijn wagentje achter die van mijn voorganger zit. Gaf die vent me nou een knipoog?
Bij het verlaten van mijn auto voel ik al snel verschillende paren ogen op me gericht en dat terwijl ik zelfs kort gerokt behoorlijk decent kan uitstappen, al zeg ik het zelf. Er wordt omstandig gekucht om me heen.
Vervolgens het tanken zelf. Het is altijd een beetje een stom moment. Je staat met die slang in je hand maar een beetje om je heen te kijken en te wachten tot de klik aangeeft dat het voorbij is. Echt, ik ga er heus niet heel verleidelijk bij staan, drapeer mezelf niet als een stoeipoes over mijn auto heen, ik ben er gewoon met dat ding in mijn hand, meer niet.
Een grote kerel, type vertegenwoordiger loopt langs en mompelt: “Zozo...” in mijnrichting.
Wat nou zozo?
So what?
Een volgende vraagt vanuit zijn eigen bolide of ie mij kan helpen. Met wat? Heb ik polio? Ben ik niet in staat om het dopje weer op de brandstoftank te draaien?
De man achter de kassa wil na me een half telefoonboek aan verschillende zegels te hebben aan geboden waar de reis eigenlijk naar toegaat en hoe ik dat nou vind, zo rijden als vrouw alleen en of ie me echt niet nog ergens mee van dienst kan zijn.
Wat is dat toch? Denken mannen dat vrouwen volstrekt hulpeloos worden en in paniek raken omdat ze hun eigen auto van benzine moeten voorzien? Of zitten er merkwaardige feromonen in de benzinelucht die maakt dat ze zich plotseling koene ridders wanen?
Mwoah.... ik vrees dat het simpeler ligt en dat dat verlengstuk in hun handen hun testosteron zo hard kietelt dat het als een dolle door hun lichaam gaat achtbanen. Ach, de schatten , ze kunnen domweg niet anders. Wanneer wordt de auto op water in gebruik genomen?

Ongeschreven regels

Het wordt tijd voor een supermarktverhaaltje op Rozig, want een weblog is pas een weblog als er poezen op staan en supermarktverhaaltjes.
En dus stond ik gisteren met twee biefstukjes voor de kassa bij de Albert Heijn. Wist u dat er een ongeschreven maar hevig geldende regel is, dat als het heel druk is in de Ap, zeg maar rond een uur of half zes, minstens drie kassameisjes tegelijk gaan sluiten? Ja, het is echt zo. Let er maar eens op.
En ja hoor, terwijl ik net in de rij sta, roept het kassameisje naar de man achter mij. “U bent de laatste. Ik ga sluiten.” Ik zucht opgelucht, ik mag nog afrekenen.
Maar de gewaarschuwde man is smerig, hij heeft zes blikjes bier in zijn handen, naast het gepaste geld bestaande uit stuivers en centen en volgens mij is hij een beetje dronken.
Hij geeft geen enkele reactie.
Het meisje roept harder. Geen beweging.
Het meisje zwaait. Nul.
Dan roept hij plotseling heel hard in mijn oor: “Ikke nie horen, ikke doooof!”
Door die brul lijd ik plotseling bijna aan dezelfde kwaal als hij, maar ik weet me te herstellen. Er zijn zo van die momenten waarop je jezelf hoofdschuddend van een afstandje bekijkt en dat overkomt mij als ik hevig met handen en voeten aan de zwerver uit ga leggen dat de kassa na hem gaat sluiten.
“Huhuhuhu...” zegt de man.
Man o man. Wist u dat er een ongeschreven maar hevig geldende regel is, dat als het heel druk is in de Ap, zeg maar rond een uur of half zes, minstens drie kassameisjes tegelijk gaan sluiten en ze dat melden aan de enige volstrekt ontoerekingsvatbare dove zwerver in de rij waarop het arme meisje voor hem aan het almaar aanwassende leger supermarktbezoekers dat onmiddellijk en wel nu wil gaan betalen moet uitleggen dat ze niet bij deze kassa moeten gaan staan?
Ja, het is echt zo.

Intens

De dag begint met ontroering. Terwijl ik een boterham eet, kijk ik naar het ochtendjournaal en zie een verslag van het concert dat Ramses Shaffy en Liesbeth List gisteren gaven. Ik zie hoe zij voor hem de eerste zin van ‘In October’ opgeeft, hij haar ietwat onzeker aankijkt, zij hem toeknikt en ik denk: ‘O god, als ie het nou maar begrijpt’. En dan sluit hij zijn ogen en zingt met die vaste, overbekende stem van hem de rest van het nummer. Ik zucht opgelucht en wil het liefst in de televisie kruipen.
Tijdens de 'Shaffy Cantate' staat hij wat wiebelig op zijn benen, hij kijkt weer even voorzichtig naar List, ziet dat het goed is en haalt nog één keer vol uit. Brok in de keel-televisie.
En dan luister ik mijn voicemail af en hoor de zachte, een tikje onvaste stem van H. Hij is vader geworden gisteren. Ze heeft een tijdje op zich laten wachten maar zijn dochter is geboren. Ik kom nu op een leeftijd dat het niet meer zo verrassend moet zijn dat mensen baby’s krijgen, maar binnen mijn vaste vriendengroep zijn H&M een van de eersten. En weer ben ik ontroerd.
Zosja, welkom! Dat je maar net zo intens van je leven mag gaan genieten als held Ramses.

Mag het licht uit?

De dagen na het spelen voel ik me altijd alsof ik door een vrachtwagen ben overreden. Moe, versuft, stem kwijt.
Spelen is intens, zeker als je het naast je gewone leven doet. En vooral ook als je nooit om 23 uur na het stuk naar huis gaat. Ik heb veel kwaliteiten maar verstandig op tijd in bed liggen is niet mijn talent. Vroeger bromde mijn vader altijd al als ik weer eens om zes uur ’s morgen binnenstommelde: “Zo... Moest je weer het licht uitdoen?”
Ja dus. Ik ben geen vroege vertrekker. En zeker niet als ik met mijn theatervriendjes na een stuk de kroeg in mag duiken om eens flink met en over elkaar te roddelen, elkaar hevig op de schouders te slaan of gewoon domweg interessante onderwerpen te bespreken (zo schijnt het zo geweest te zijn dat we het zaterdag met een groepje zo’n twee uur over het manlijk geslachtsorgaan hebben gehad. Tja, zet mij tussen een groepje homo’s en ik heb genoeg te bepraten). Wie wil er dan nog vroeg naar huis?

Bij deze een kleine foto-impressie. Mijn handen trilden een beetje, dus ze doen wat Parkinsonnig aan maar daar moeten jullie maar door heen kijken.


Lege zaal...

Volle zaal, stiekem vlak na het applaus genomen.

Buiten

Gesprek met geweten

“Hoi.”
“Haai.”
“Hoest?”
“Goedhoor.”
“Echt?”
“Ja, prima.”
“Voel je de spanning al?”
“Neuh.”
“’T Is anders niet niks.”
“Ach.”
“Zo’n groot theater; meer dan drie keer zo groot als je gewend bent.”
“Yep.”
“Nieuwudulamar...”
“Ik weet t.”
“En dan te bedenken wie er allemaal al niet al gestaan hebben.”
“Zeker.”
“Alle grote namen...”
“Mmmm.”
“Mary, Kraaijkamp, De Leeuw en ga zo maar door.”
“Ja, die allemaal.”
“Straks weet je je tekst niet meer.”
“Ik ben erg tekstvast.”
“Of ben je je stem kwijt.”
“Ja, zou kunnen.”
“Of je weet je pasjes niet meer.”
“Kan.”
“Of loop je naar links af in plaats van rechts.”
“Mwoah.”
“Of er zit een scheur in je jurk.”
“Wat wil je nou eigenlijk zeggen?
“He Roos...”
“Jahaaa.”
“Weet je...”
“Nou?”
“Je bent zenuwachtig, hè.”
“HOU JE BEK!”

Gut, in mijn vorige leven was ik een Zuid-Nieuw-Zeelandse aannemer. Wat waren jullie?

Bungel

Op mijn kantoortje zit ik vrolijk verhaaltjes te tikken als plotseling W. binnenkomt, de onvolprezen klusjesman, onze Nico zeg maar, maar dan anders.

“Hee Roos, kijk eens wat ik heb?”
“Huh, wat?”
Bungeldebungel
“Een muis.”
“Waaaaaat????”
“Komt uit de kelder, het stikt er van de mui...”
“Ik wil het niet weten!”
“Nee echt, deze liep zo over mijn hand toen ik...”
“W. Niet zeggen!”
“Volgens mij zitten er hele nesten achter het...”
“IK WIL HET NIET WETEN!”
“Ben je daar bang voor? Hier...”
Bungeldebungel
“Waaaaaaaaah...”
“Hij is dood, hoor”
“WEEEEEEEEG!!!!!”


En nu werk ik dus thuis. W. is doosjes gif aan het kopen, maar ik betreed het pand pas weer als het een officieel verklaarde Muisvrije Zone is.
Tot die tijd verschuil ik me achter poes Louis. Die tijger houdt mijn casa tenminste muisvrij.

Hoewel....

Boos

“Ja, Roos, met Reinier.
Ik bel je even om te zeggen dat ik buitengewoon boos ben omdat jij ons tijdens de uitzending dit waardeloze mailtje stuurt terwijl je niet eens weet hoe het gegaan is.
Wij hebben iemand die voor de vierde keer achter de knoppen zit en deze vriend heeft volkomen per ongeluk de verkeerde plaat ingestart. Daar is niks door ons aan veranderd, het is een volkomen ongelukje. Wij hebben overwogen om na 30 seconden een andere plaat in te starten maar dat vonden we te slordig staan en daar moet jij gewoon begrip voor op kunnen brengen.
Jouw reactie hierop vind ik echt belachelijk!!!
Als jij ons tijdens de uitzending met die soort dingen gaat lastig vallen kan ik alleen maar zeggen dat ik dat buitengewoon onprofessioneel vind!”

Dit stond op mijn antwoordapparaat. Help! Ik ben van het harmoniemodel! Ik heb geen flauw idee wie Reinier is, voor welke radio hij werkt en wat hem zo boos maakt. Maar nu ben ik toevallig ook boos. Reinier! Lul! Ga van mijn bandje af!

Thuiskomen

Vandaag moet ik voor de vierde keer op rij helemaal in de steigers voor drie man en een paardenkop. Lagen make-up op, haar opgestoken en vastgezet met bussen haarlak, schoenen gepoetst, 5 jurkjes gestreken, lippen gestift in een bijpassende kleur. Geen hond die het ziet maar toch moet het.
We zijn bezig met de try-outs van de musical De Bonte Dinsdagavondtrein die we in maart al met succes hebben gebracht. Nu we het stuk een zomer lang niet hebben gespeeld moeten we weer flink oefenen voor de nieuwe voorstellingen. Zitten de teksten nog in de kop? Kunnen we ze nog een beetje fris brengen ("Nieieieieieuwwwww moet het zijn!" roept de regisseur voortdurend)? Weten we de danspasjes nog en steken we elkaars ogen niet uit met onze showstokken? We moeten het allemaal weer proberen.
Sinds jaar en dag doen we dat in Kampina in Amsterdam Noord, een vestzaktheatertje verscholen in een nieuwbouwwijk. Wat heb ik daar al vaak met het zweet in mijn handen in de coulissen gestaan, overtuigd van het feit dat het stuk niks was, ik er zelf niks van kon en dat ik een andere hobby moest zoeken. Wat ben ik regelamtig na afloop schichtig de regisseur onder ogen gekomen die natuurlijk weer tientallen ‘notes’ en verbeterpunten voor me had. Wat heb ik me dikwijls opgesloten gevoeld in de piepkleine kleedkamer die we met een mannetje of tien, drie kledingrekken en een strijkplank moesten delen terwijl de verwarming op tien stond. En wat voelt het nu toch weer helemaal als thuiskomen. Want Kampina is verschrikkelijk maar tegelijkertijd zo mooi. Mooi vanwege de belofte van de echte voorstellingen die er nu heel gauw aankomen. Volgend weekend staan we in de Nieuwe de la Mar. Zie hier voor meer info en reserveringen...

En waarom geloof ik dit nou niet? Paris Hilton kan niets anders dan een beetje geil in de camera kijken, dus dat is wat ze het liefste doet. De vorige pornofilm heeft haar wereldberoemd gemaakt, dus waarom zou ze nou pruilen nu er zomaar opeens plotseling out of the blue een tweede opduikt? Wat een hypocrisie. Geef mij dan maar die rare Kim Holland, die geeft tenminste toe dat ze een pornoprinses is.

Parttime prinses

Ik ben een prinsesje in het diepst van mijn gedachten. Sommigen zouden dat misschien niet zeggen want ik kan vloeken als een bootwerker en boeren laten die de ruiten in hun sponningen doen trillen, maar echt, dat is niet mijn diepste wezen.
Dat ontdekte ik de afgelopen dagen weer. Mijn moeder was jarig en besloot dat in Maastricht te willen vieren. En dat betekende dus dat mijn ware prinsesjesaard even helemaal naar boven mocht komen. We winkelden en ik keek niet naar prijskaartjes toen ik fijne prinsessenkleertjes aanschafte, we dineerden in Chateau Neercanne en ik at en dronk alles wat mijn prinsessemondje en tenslotte sliepen we in een heusch kasteel waar ik op mijn hoofdkussen een verrassingsdoos vond vol met zachte oliën om mijn prinsessenhuidje mee te strelen.
Eigenlijk ben ik niet zo van de decadente. Ik rijd een oud gebutst autootje en laat me totaal vervuilen du moment dat ik een berg moet beklimmen. Maar aiai, wat zou ik aan dit luxeleven kunnen wennen, zo bedacht ik toen ik gisterenmorgen in de beeldentuin zat uit te buiken van het ontbijt.
Om vervolgens richting Amsterdam te hobbelen en twee uur in de file te staan. Waarbij ik me spontaan een paar flinke André-Hazes-vloeken liet ontsnappen. En nu ben ik een prinsesje met een identiteitscrisis. Toch jammer dat dromen altijd door de realiteit op de hielen worden gezeten.